تو کتابخونهٔ هاروارد یه کتاب به اسم
"Des Destinees de l'Ame"
به معنی "سرنوشت روح" نگهداری می‌شه که جنس جلدش پوست انسانه :) در اصل پوست کمر یه خانمی که بیماری روانی داشته و دکتر Ludovic Bouland این کار رو انجام داده (نویسنده ی کتاب نبوده) چون به نظرش کتابی که راجع به روح انسانه شایسته ی اینه که با پوست انسان جلد بشه.
البته می‌دونید تو قرن ۱۹ خیلی با این کار حال می‌کردن...بهش هم میگن anthropodermic bibliopegy که یعنی همون جلد کردن کتاب با پوست انسان.

چهار درس بزرگ زندگیم در رابطه با دانشگاه:
۱.هم‌کلاسی‌های دانشگاه دوست تو نیستن.
۲.اگه کسی دانشگاه نرفته هیچ چیزی رو از دست نداده اگه هم میریم چون اینجا همه چیز مدرک محوره.
۳.کسی قرار نیست توی دانشگاه به تو چیزی یاد بده، فقط خودتی و خودت؛ همه زحمت‌ها رو خودت باید بکشی حتی آموزش.
۴.فقط تنهایی راه خودت رو برو.

So you like country music?
Me: of course not...yes?

Imma guess how the admins of some channels look like, based on the vibe they give off
(Just considering the outfit)

@the7thSense
Your fit based on the vibe you give off~
+ lots of rings + a wolfcut

@morbabe
Your fit based on the vibe you give off~

@bunchofwords
Your fit based on the vibe you give off~

@TilTheLightTakesUs
Your fit based on the vibe you give off~

@runaway_daily
Your fit based on the vibe you give off~

از اولین جمله ای که جلسهُ اول نوشت تا امروز آخرِ هیچ کدوم از جمله هاش نقطه نذاشته و همشون با یه شکل یا نقاشی کوچک تموم میشن که هر کدوم یه داستان دارن، و هر سری داستانِ شکل ها و نقاشی های آخر جمله هاش رو با دقت برام تعریف می‌کنه و تقریباً هیچ کدوم تکراری نیستن. بعضی وقت ها یادم میره نه سالشه

یکی از دوستام که خیلی رو کتاباش حساس بود و کتابخونه ای که داشت مخزن کتاب های ادبیات بود، قبل از مهاجرتش اینارو داد به من
12 FUCKING BOOKS
And guess what- that book on top is Darwin's The Origin of Species
Literally MAN O IN HAME KHOSHBAKHTI MAHALE

درسته از دست دادن کتاب ها خیلی سخته، ولی برای همه ی کسایی که میخوان از اینجا برن روزی رو آرزو می‌کنم که کتاب هاتون رو بخاطر نبود جا تو چمدون هدیه می‌دید به بقیه

Tumblr and Pinterest know us better than people

آروم باشید، اینا فقط ویژگی های یه مدرسه ی بین المللی تو ترکیه هستن

I wish I could spend hours on literature, like the way I did before. Back then things were different, the sheer joy of tasting the words had made my vision blurry. I used to think that this major is appreciated as much as it is in my mind, but facing the truth it turned out that I have the slightest chance possible to get out of this shit hole as an English literature major. The misery deep there in my heart is a result of the time and energy I'm spending on studying other subjects to get accepted in a different field...
If only I could find myself lost between the eerie words of Edgar Allan Poe and Shirley Jackson or imagine myself as a non-existing creature back then when Chaos gave birth to Erebus, just watching him exist.

I feel so old listening to this

Me listening to Linkin Park: