چند ماه پیش هم یک دختر ترنس ۱۶ ساله به اسم Brianna Ghey در انگلیس توسط دو نفر از همکلاسی‌‌هاش با ضربات چاقو کشته شد و کلا اسمش فراموش شد.

و البته علیرضا فاضلی که یادتونه...

This is what queer people are going through. Besides the fear of being rejected, neglected and a great sense of alienation, the fear of being KILLED or seriously harmed is always with them. And there are still those who claim that there's no need to fight for LGBTQ+ rights anymore as this shit is overrated. Open your fucking eyes you idiot and see what world you're living in.

یکی از بچه‌ها مرد بالشی اثر مارتین مک دونا رو معرفی کرد برای ویس چت دو هفته پیش و هر چقدررررر بهتون بگم برید و این نمایشنامه رو بخونید واقعاً کمه.

وقتی یه نفر بوی خوب، بوی تمیزی یا شامپو می‌ده حتماً بهش بگید چون واقعاً بهترین compliment

و بچه‌ها چون علاوه بر فرانسه برای کشورهای دیگه رو پرسیده بودید، گروهی نمی‌شناسم که معتبر باشه و مطمئن باشم جواب‌های درستی بهتون می‌دن ادمین‌ها (و دنبال پول گرفتن از شما برای پذیرش و ... نیستن)
یه forum خیلی قدیمی وجود داره که کسایی که خیلی ساله پیگیر مهاجرت بوده باشن می‌شناسن.
Apply Abroad
خیلی دسته‌بندی‌های منظمی داره و تقریباً هر چیزی رو می‌تونید پیدا کنید. درسته بعضی اطلاعات برای شاید ده سال پیش باشن اما می‌تونن یه پیش‌زمینه خوبی از تجربیات بقیه که مهاجرت تحصیلی کردن بهتون بدن.

نوعی از مردسالاری نهفته هم که جدیداً خیلی می‌بینم اینه که مثلاً یه شخصی این حرف‌ها رو می‌زنه:

حرف، حرف خانوم منه همیشه تو خونه.

ای آقا من که هیچ کاره ام. هر چی خانومم بگه.

تو خونه ما که جرأت نداریم رو حرف خانوم حرف بزنیم.

هر چی خانوم دستور بدن ما همون رو انجام می‌دیم.

ببین انقدر کار خانومم درسته سیاست داره می‌دونه چطوری رفتار کنه. مثلاً من هیچ وقت نمیام تو آشپزخونه بهش بگم فلان کار رو بکن یا غذا رو اینطوری بپز. همون‌طور که اون هم هیچ وقت تو کارهای بیرون خونه که من انجام می‌دم دخالت نمی‌کنه چون می‌دونه مربوط به منه کاملاً.

(جمله‌ی آخر واقعاً...)

شاید این جمله‌ها ظاهراً مشکلی نداشته باشه گفتنشون اما مسئله اینه که نود درصد مواقع وقتی زمان تصمیم‌گیری می‌شه، این جمله‌ها فراموش میشن کاملا، طوری که انگار هیچ وقت توسط اون شخص گفته نشدن.

هفته‌ای که گذشت خیلی کم‌تر آنلاین بودم. بیشتر مواقع داشتم فکر می‌کردم. به آینده‌ای که هر لحظه گنگ بودنش بیشتر می‌شه. از طرفی آینده‌ای که نمی‌تونم پیش‌بینی کنم چطور قراره پیش بره برای هیپوتالاموسم خیلی هیجان‌انگیز و در عین حال برای آمیگدالم تیره و تاره.

با دیدن فیلم 2019 Tolkein و بعدش رفتن سراغ نامه‌های تالکین، نوشتن مقاله‌‌ی مربوط به Sing Street، دیدن Kiki's Delivery Service، لذت پفک خوردن و نگاه کردن به دیوار، دستبندی که مامان بزرگم برام درست کرد و تصمیم گرفتم همیشه بندازم تو دستم و البته تولدم گذشت.

در ادامه‌ی بحث گروه‌ها و کانال‌های مهاجرت تحصیلی :)
حدوداً چند سال پیش من یه آرشیو درست کرده بودم مربوط به کشور آلمان.
امیدوارم این کانال به درد بقیه بخوره، خودم که منصرف شدم. بین پیام‌ها، گزیده‌ی حرف‌ها و سوالات گروه‌های مهاجرتی رو هم فوروارد کردم.

در کل ریسرچ و نوشتن خیلی کار دردآوریه اما به یقین رسیدم که توی این زمینه مازوخیسم دارم.

"این یکی حیف هم بغل باقی حیف‌ها."

Tehran Museum of Contemporary Art

`کلود مونه