the urge to sit on the library floor while reading never leaves me

خانواده‌ دارن یکی از برنامه‌های نمایش خانگی رو می‌بینن و مهمونی که دعوت شده از خواننده‌های قبل از انقلاب ایرانه، جواد یساری. و من پشتشون نشستم و دارم اشک می‌ریزم، نه لزوماً بخاطر شنیدن آواز این خواننده، بخاطر یادآوری تمام بلاهایی که این نظام سر هنر این مملکت آورده. تمام تماشاخانه‌هایی که بسته شدن، نویسنده‌ها و نمایشنامه نویس‌هایی که زندانی و کشته شدن، هنرمند‌هایی که از این کشور فراری دادن و طوری که هر ایدئولوژی سمی و مذهبی رو سعی کردن تزریق کنن به بطن جامعه به جای هنر. انگار این سیستم حاکم بهتر از هر کس دیگری قدرت هنر رو می‌شناسه.
و الان به مضحک‌ترین شکل ممکن این خواننده رو آوردن توی برنامه‌ی حکومتی با اسپانسر حکومتی.

بچه‌ها راستی اگه خانواده اصرار دارن برنامه‌های نمایش خانگی رو ببینن نذارید اکانت نماوا و ... سایت‌هایی که معلومه به کجا می‌رسه درآمدشون رو بگیرن. به جاش از کانال‌های تلگرام دانلود کنید.
کانال اول | کانال دوم

ادبیات نه تنها چیزی از شما طلب نمی‌کنـد، نه تنها سوال پیچتان نمی‌کند و هیچ تبعیضی را بـه رسـمیت نمی‌شناسد بلکه همیشـه با روی باز آماده است به آن برگردید؛ همیشه آماده است تمام اشتباهات شما را ببخشد و حتی وقتی کسی جوان خطابتان نمی‌کند، چون خودش هزاران ساله است، حاضر است شما را جوان خطاب کند. پس اینجا اولین و آخرین پناهگاه شماست. دنیایی که حتی در آن نخواهید مرد.

- دوشنبه چهار تا شش

We work in the dark - we do what we can - we give what we have. Our doubt is our passion, and our passion is our task. The rest is the madness of art.

Henry James

دوباره بوی خون همه جا رو برداشته
لعنت بهتون، به تک تک‌تون

این حشره‌کش‌ها رو دیدید ورودی مترو یا فروشگاه‌ها می‌ذارن، یه آقایی موقع رد شدن بلند گفت کاش یدونه از اینا برای آخوند بود تا بهش نزدیک می‌شد می‌ترکید. واقعاً =)

اگر به مهاجرت تحصیلی به فرانسه فکر می‌کنید، این کانال‌ رو داشته باشید و از اولین پیام شروع کنید به خوندن.

موضوع اینه که من قبل از تموم شدن آخرین کلاس آخرین ترم هم به مقدار زیادی فاکین سردرگمی در مورد آینده داشتم و فکر نمی‌کردم مقدارش از قبل بیشتر قراره بشه =)
بقیه رو مطمئن نیستم اما حس بعد از گذروندن این چهار سال اینطوریه برام که مودسویینگ‌هام تبدیل شدن به نیاز دائمی به برنامه‌ریزی‌های دقیق برای آینده و همزمان دونستن این موضوع که حتی یک دهم اون‌ها هم قرار نیست با این وضعیت به واقعیت تبدیل بشن که در نتیجه overthinking میاد کنارم دراز می‌کشه و در حالی که دارم تلاش می‌کنم در مورد آینده با اون صحبت کنم، هیچ اهمیتی به حرف‌هام نمی‌ده و وضعیت ناامیدکننده‌ی حال رو از همه طرف فرو می‌کنه تو مغزم.

ویدیوی قتل این زوج رو دیدم و‌ زندگیم خراب‌تر شد.
اون مرگ وحشتناک فقط بخاطر کوئیر بودن ...

چند ماه پیش هم یک دختر ترنس ۱۶ ساله به اسم Brianna Ghey در انگلیس توسط دو نفر از همکلاسی‌‌هاش با ضربات چاقو کشته شد و کلا اسمش فراموش شد.

و البته علیرضا فاضلی که یادتونه...

This is what queer people are going through. Besides the fear of being rejected, neglected and a great sense of alienation, the fear of being KILLED or seriously harmed is always with them. And there are still those who claim that there's no need to fight for LGBTQ+ rights anymore as this shit is overrated. Open your fucking eyes you idiot and see what world you're living in.