داریم در مورد این نمایشنامه صحبت می‌کنیم در حالی که نویسنده هم این‌جا حضور داره. :> خلاصه که جاتون خالی.

از آخرین پاتوق سال ۱۴۰۱ که خیلی خوشحالم امسال پیداش کردم.
یکی از بچه‌ها گفت داستان این نمایشنامه هم کلیشه‌ی مبارزه با ستم و همراهی نکردن عموم مردم رو داشت پس تقریباً چیز جدیدی برای گفتن نداشت چون تا بوده این موضوع رو توی ادبیات داریم. اون لحظه می‌خواستم دستم رو ببرم بالا و بگم که نه این نمی‌تونه کلیشه باشه که دیدم چرا، هست. پررنگ‌ترین کلیشه هم هست. همیشه انسان‌ها دنبال تغییر و تحول و مبارزه بودن و می‌تونم بگم پس یه کلیشه‌ی موردعلاقه دارم. به قول آقای احسان عبدی پور که توی جلسه حضور داشتن وقتی یه فیلمی رو می‌بینیم که شخصیت از اول تا آخر فیلم دچار تحول میشه یا تغییری رو ایجاد می‌کنه خیلی برامون خوشایند‌تره تا زمانی که تغییری رو حس نمی‌کنیم.

به نظرت شرم‌آور نیست؟! تحقیرآمیز نیست؟!
از طرفی در آرزوی مرگ می‌سوزی و می‌خواهی مسائل اساسی آن را با خزعبلات منطقی حل کنی، از طرفی، به آن دهن‌کجی می‌کنی؟!
چه‌قدر هم رفتارت گستاخانه و بی‌ادبانه است، آن‌وقت در عین‌حال هراس هم داری! چرند ‌می‌بافی و خودت خوشت هم آمده. گستاخی می‌کنی و خودت هم مدام به‌خاطر این گستاخی می‌ترسی و عذرخواهی می‌کنی.
از طرفی، ما را مطمئن می‌کنی که از چیزی نمی‌ترسی، از طرفی، باور ما را تفتیش می‌کنی. می‌گویی داری از خشم و کینه دندان برهم می‌سایی، در عین‌حال شوخی‌ات می‌گیرد و خوشمزگی می‌کنی تا ما را بخندانی.
خودت خوب می‌دانی شوخی و حاضرجوابی‌ات، هیچ ظرافت و نکته سنجی ندارد، ولی آشکارا به ویژگی برتر ادبی آن‌ها می‌بالی.
شاید هم تو واقعا رنجی کشیده باشی، اما برای رنجت هیچ احترامی قائل نیستی. در حرفت حقیقت هست، اما عقل سلیم و تدبیر نداری‌.
از سرِ همین جاه طلبی حقیرت است که حقیقت را می‌کشانی به حالتی مفتضح و مبتذل و نمایشی. البته پیداست چیزهایی داری که بگویی، ولی از ترس پشت همان حرف‌ها اخیرت قایم شده‌ای؛ چون جرات و قاطعیت گفتنش را نداری و فقط بزدلانه هارت و پورت می‌کنی. از آگاهی تعریف تمجید می‌کنی، ولی شک داری؛ چون درست است که عقلت خوب کار می‌کند، اما دلت پرزنگار و تیره است؛ قلبت سیاه است.
بدون قلب پاک هم عقل کامل و سالمی درکار نخواهد بود‌. پر از کینه‌ای، آن‌قدری که مدام همه‌چیز را زیر سوال می‌بری و دهن‌کجی می‌کنی! پس هی دروغ بگو، دروغ و دروغ!

درسته که وسط عید دیدنی نشستم و مجبورم توی جمعی باشم که دوست ندارم و به جای برنامه‌ریزی برای فروردین به حرف‌هاشون گوش بدم اما به جاش گردن درد حاصل از به سمت چپ نگاه کردن که این پنجره و هوای بارونیه، ارزشش رو داره.

let's hit the road with جیبِ خالی.

آسمون انقدر قشنگ بود که حس می‌کردم داشتم توش غرق می‌شدم.

آثار ”نعلبندیان“ از قالب روایت کلاسیک بیرون است و این شاید پشت کردن به گروهی باشد که معتقدند روایت متعارف می‌تواند جذب مخاطب کند.

نغمه ثمینی، در گفتگوی همایش یک روزه تئاتر شناسی عباس نعلبندیان

بالاخره برادران لیلا رو دیدم چون می‌خواستم بدونم what's all the fuss about و جدا از اینکه باعث شد بهم یادآوری کنه وضعیت فعلی داره هر روز بیشتر از روز قبل مسیرهای مهاجرت رو به روم می‌بنده و افسردگیم زد بالا، لازم بود همچین محتوایی توی سینمای ایران وجود داشته باشه تا شاید کمی دست بردارن از این کلیشه‌های مسخره‌ای که تو قالب احترام به والدین بچه‌ها رو بدبخت می‌کنن و همچنین این که آرزوی مرگ کسی رو داشتن همیشه هم بد نیست.