حدوداً ساعت ده که از نمایشگاه برگشتیم روبه‌روی همون ساختمون یه زمین تنیس بود و دو نفر داشتن بازی می‌کردن. این یه فکته که من هیچ علاقه‌ای به انواع ورزش‌ها یا دیدن اون‌ها توی تلویزیون ندارم. اما امشب اولین بار بود تنیس بازی کردن رو از نزدیک می‌دیدم و اصلاً دلم نمی‌خواست تا بازی تموم نشده از جام تکون بخورم و از خودشون زودتر امتیازها رو می‌شماردم. عجیب بود خلاصه این میزان از توجه من به یه ورزش :)

دیدن این ترکیب تو یه سایت خارجی خنده دارترین چیزی بود که این هفته دیدم

the fact that some people actually live in Edinburg-

با هر اتفاقی که توی این کشور رخ می‌ده بیشتر به کپشنی که برای این پست نوشتم ایمان میارم.

در حالی که دارن با توهم همیشگی فاشیستی خودشون پز سوگواری سیاسی‌ای که به ۱۴۰۰ سال پیش مربوط هست رو می‌دن، ما باید مشغول غصه خوردن برای مهسا امینی و هزاران قربانی دیگه‌ای باشیم که خونِشون توسط همین بیشرف‌ها ریخته شده و دستمون به هیچ جا بند نیست...

پست‌های بقیه رو می‌بینم و I FUCKING WONDER چطوری می‌تونن چیزای روزمره پست و استوری کنن؟
باید چه اتفاق کوفتی دیگه ای بیفته تا عمق فاجعه رو بفهمید؟
لطفاً بهم نگید ما نمی‌خواهیم مودمون خراب شه یا به اندازه‌ی کافی همه دارن میگن. هیچ وقت کافی نیست. هر چقدر هم همه راجع به این موضوع حرف بزنن کافی نیست.
شما چه بخواهید چه نخواهید جزوی از این حادثه هستید، به عنوان یه ایرانی، به عنوان یه بی‌گناه، هر روزی ممکنه نشه به خونه برگردید.

این عکس واقعا.

دانشگاه الزهرا، سی شهریور

یکی از افتخاراتم تو زندگی اینه که تو این سال‌هایی که زندگی کردم و با آدم‌های خیلی خیلی زیادی دوست شدم حتی یدونه آدم ارزشی هم اجازه ندادم تبدیل به "دوست"م بشه که الان مجبور بشم مقابل‌شون بایستم.

وقتی این آهنگ روی حالت شافل توی اتوبوس پخش شد، دیدم قسمت اول آهنگ حال و روز من قبل از شروع این روزها و قسمت دومش حسی که این روزها دارم رو به خوبی توصیف می‌کنه.
https://telegra.ph/Linkin-Park---Robot-Boy-11-02

این بخش از کتاب مکتب دیکتاتورها اثر سیلونه باعث شد یک بار دیگه دلیل اینکه باید این روزها امیدوار باشیم بهم یادآوری بشه.

"یک طبقهٔ حاکم، تا روز تغییر رژیم، همهٔ وسایل مادی دفاع از خود را در دست دارد، اما اراده و توانایی و شهامت استفاده از آنها را از دست داده است، در حالی که اراده و توانایی و شهامت جزو خصلت‌های بنیادی فرمان‌روایی است.
یک طبقهٔ حاکم، پیش از آنکه در عمل شکست بخورد و کنار برود، از نظر روانی شکست خورده است. طبقه‌ای سست و تنبل و نزدیک بین و کودن است که تنها به وسیلهٔ بی حرکتی می‌تواند خود را سرپا نگه دارد و به بیماری‌های دوران کهولت از قبیل فورمالیسم و قانون پرستی دچار است. به پرستش فرمول‌های بی‌محتوا ادامه می‌دهد و با رعایت ظاهر قوانین و تشریفات از خود دفاع می کند، اما همه این قوانین و تشریفات پیش از آنکه به نفع دموکراسی باشد به نفع مخالفان آن تمام می‌شود و نتیجه‌ای به دنبال می‌آورد درست عکس آن چیزی است که به خاطرش به وجود آمده است."