حدوداً ساعت ده که از نمایشگاه برگشتیم روبه‌روی همون ساختمون یه زمین تنیس بود و دو نفر داشتن بازی می‌کردن. این یه فکته که من هیچ علاقه‌ای به انواع ورزش‌ها یا دیدن اون‌ها توی تلویزیون ندارم. اما امشب اولین بار بود تنیس بازی کردن رو از نزدیک می‌دیدم و اصلاً دلم نمی‌خواست تا بازی تموم نشده از جام تکون بخورم و از خودشون زودتر امتیازها رو می‌شماردم. عجیب بود خلاصه این میزان از توجه من به یه ورزش :)

دیدن این ترکیب تو یه سایت خارجی خنده دارترین چیزی بود که این هفته دیدم

the fact that some people actually live in Edinburg-

با هر اتفاقی که توی این کشور رخ می‌ده بیشتر به کپشنی که برای این پست نوشتم ایمان میارم.

در حالی که دارن با توهم همیشگی فاشیستی خودشون پز سوگواری سیاسی‌ای که به ۱۴۰۰ سال پیش مربوط هست رو می‌دن، ما باید مشغول غصه خوردن برای مهسا امینی و هزاران قربانی دیگه‌ای باشیم که خونِشون توسط همین بیشرف‌ها ریخته شده و دستمون به هیچ جا بند نیست...

پست‌های بقیه رو می‌بینم و I FUCKING WONDER چطوری می‌تونن چیزای روزمره پست و استوری کنن؟
باید چه اتفاق کوفتی دیگه ای بیفته تا عمق فاجعه رو بفهمید؟
لطفاً بهم نگید ما نمی‌خواهیم مودمون خراب شه یا به اندازه‌ی کافی همه دارن میگن. هیچ وقت کافی نیست. هر چقدر هم همه راجع به این موضوع حرف بزنن کافی نیست.
شما چه بخواهید چه نخواهید جزوی از این حادثه هستید، به عنوان یه ایرانی، به عنوان یه بی‌گناه، هر روزی ممکنه نشه به خونه برگردید.

این عکس واقعا.

دانشگاه الزهرا، سی شهریور

یکی از افتخاراتم تو زندگی اینه که تو این سال‌هایی که زندگی کردم و با آدم‌های خیلی خیلی زیادی دوست شدم حتی یدونه آدم ارزشی هم اجازه ندادم تبدیل به "دوست"م بشه که الان مجبور بشم مقابل‌شون بایستم.