آهنگ جدید MCR باعث شد یاد نیکا بیفتم. یکی از زبان آموزهای چهار سال پیشم توی موسسه که اگر اشتباه نکنم اون موقع 12 سالش بود و نیکا و دوستش ملیسا تنها کسایی بودن که توی اون کلاس با سبک راک آشنا بودن و می‌تونستم باهاشون راجع به بندهای راک صحبت کنم. یادمه با نیکا راجع به فیلم ها و کتاب های مورد علاقم هم صحبت می‌کردیم چون بر خلاف اکثر هم سن هاش اونارو می‌شناخت. طرفدار MCR هم بود و تقریبا هر جلسه یه چیزی مربوط بهشون با کلی ذوق میگفت. یه بار که ترم جدید شروع شده بود کلاسشون رو داده بودن به من و وقتی وارد کلاس شدم همشون جیغ زدن و خوشحال شدن و نیکا هم گفت قبل از اینکه بیای داشتیم دعا می‌کردیم خودت تیچرمون باشی (فکر نکنم اصلا خودش این حجم از جزئیات رو یادش باشه الان =)) و منم اینطوری بودم که SAME HERE.
خلاصه که کاش نیکا این پیام رو می‌دید و میومد آهنگ هامون رو با هم شر می‌کردیم. و اینکه الان چهار سال گذشته و باورم نمیشه 16 سالش شده الان...

guess what-
so yeah guys another lovely rock lover has found nika😔

روبی: بیا یکم صبر کنیم اگر درست نشد خودکشی میکنیم.
من: تا سی سالگی صبر کنیم؟
روبی: تا سی سالگی...

منظورم از قسمت های پشتی دانشگاه:

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
نصف طبیعت ایران رو تو الزهرا قایم کردین

آدما متحرکن اما حرکت نمیکنن.
بوی بافت درحال تجزیه بینیم رو پر کرده
بوی خون کهنه و اندام های کپک زده
سکوت بلندی همه جا رو پر کرده که هیچ موسیقی و فریادی خفش نمیکنه.
بازدم آدما انقدر هوا رو سنگین کرده که هم نفس کشیدن و هم خفگی غیر ممکن شده.
هوا غلیظ شده و زحمت درختا بیشتر
آدما میبینن اما نگاه نمیکنن
چشمای مات و مرده ای که زیر تیزترین درخشش هم هیچ بازتابی ندارن .
صدای پیشروی موش ها و موریانه های گرسنه از زیرزمین و دیوارهای پوک شنیده میشه، آدما ازونا گرسنه ترن ولی بی صدان.
همه قدرت حمله دارن اما فقط کمین کردن و این اضطراب حمله از خود حمله خطرناک تره.
دستها نوچ و سرد و پاها سنگین و مذابن.
آدما زیر انبوه سایه ها ، بی سایه شدن
این باتلاق، نه ارزشن مردن داره نه قدرت کشتن.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
از نمایشگاه کتاب چیزی خریدی؟

بچه ها ما داریم راجع به کتاب سالار مگس ها و اینکه آیا نویسنده دیدگاه انسان ستیزانه و نژادپرستانه داره یا نه صحبت می‌کنیم.
بیایید همراهی کنید یا گوش بدید اگه میخواهید ^^