اینا کامنتای یکی از غمگین ترین مستند هایی هست که تو زندگیم دیدم امشب...
it was about those who had to give up using heroin as they couldn't afford it and they used crocodile instead... every single thing about the documentary was fucked up and the way it portrayed how drugs can do this to ppl, with their own will at times, was so fucking miserable and disappointing, bringing me to the point that extinction is the key once more.
در واقع چیزی که بیشتر این رو برام غمگین کرد این بود که علت اینکه من این مستند برام اومد این بود که داشتم راجع به چیزهای مشابه ویدیو می‌دیدم چون یکی از اطرافیانم درگیر این قضیه‌اس.

از واتس اپ متنفرم چون نمی‌تونم با خیال راحت پیام هاش رو ایگنور کنم و تظاهر کنم وجود خارجی ندارم.
-heron

دنبال یه پلی لیست ترجیحاً post-rock بودم که همزمان با کتابی که دارم می‌خونم بهش گوش بدم و این رو پیدا کردم. بالاخره از نیمه‌شب گذشته و صدای باد شدید باعث شده الان ایده آل ترین زمان برای همین کار باشه.
چیزی که ذهنم رو الان درگیر کرده، مثل اکثر مواقع، انتهای قدرت طلبیه، هر چند با هدفِ رسیدن به جواب "extinction is the key" هیچ وقت شروع به فکر کردن نمی‌کنم ولی همیشه به همین نتیجه می‌رسم مخصوصاً وقتی راجع به قدرت‌طلبی که هیچ وقت ذات انسان ازش سیر نمیشه باشه و جنگ. تریگر این فکر هم حدوداً ۴۵ دقیقه پیش بود که حرف های یکی رو راجع به تجربیاتی که زمان جنگ داشته شنیدم. هر چند جنگ کریه ترین و غیرمنطقی ترین چیز ممکنه، اما اگه یه روز همین جنگ باعث نابودی همه و رهایی موجودات بشه، به شدت ازش استقبال می‌کنم چون
we have fucking screwed this world up.

playlist: https://spoti.fi/3rcwb2N

𝘍𝘰𝘳𝘸𝘢𝘳𝘥 𝘵𝘩𝘪𝘴 𝘵𝘰 𝘺𝘰𝘶𝘳 𝘤𝘩𝘢𝘯𝘯𝘦𝘭 𝘢𝘯𝘥 𝘐'𝘭𝘭 𝘨𝘪𝘷𝘦 𝘺𝘰𝘶 𝘢 𝘱𝘰𝘴𝘵-𝘳𝘰𝘤𝘬 𝘴𝘰𝘯𝘨 + 𝘤𝘭𝘢𝘴𝘴𝘪𝘤 𝘣𝘰𝘰𝘬 𝘤𝘰𝘮𝘣𝘪𝘯𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯 𝘸𝘩𝘪𝘤𝘩 𝘴𝘶𝘪𝘵𝘴 𝘺𝘰𝘶.
۲۰ نفر اول فقط 3>

Thanks for forwarding this guys🖤

با اینکه قرار بود فقط ۲۰ تای اول رو بذارم ولی چون اون موقع آنلاین نبودم که بگم دیگه فور نکنید هر ۴۵ تا رو گذاشتم :) و چک کردن چنل ها طول کشید یکم
اینجا:
https://t.me/songsfromruby

— If one day the night takes me, would you search for me?
— I will
— Even with your fears, your doubts, would you come for me?
— I’ll try…
— Don’t try: find me.

این آهنگ‌ها رو یه گروه موسیقی حرفه‌ای نساختن، کار چند تا پسر دبیرستانی ایرلندیه که هیچ وقت فکرش رو نمی‌کردن قراره با هم یه بند رو تشکیل بدن. وقتی خواننده‌ی همین بند برای تحت تأثیر قرار دادن یه دختر که ازش خوشش اومده بود بهش گفت یه بند موسیقی دارن، مجبور شد برای ارتباط بیشتر و حضور اون دختر به عنوان مدل توی موزیک ویدیوها این بند رو به اسم Sing Street تشکیل بده.
این پسر تو قالب متن همین آهنگ‌ها حسش رو به اون دختر بیان می‌کنه.
این داستان فیلم Sing Street هستش، فیلمی که هنوز هم برام عجیبه با توجه به ژانری که داره چرا باید نزدیک به پنج سال یکی از فیلم‌های مورد علاقه‌ام باشه. علاوه بر داستان اصلی فیلم، مشکلاتی که این بچه‌ها اون دوران توی ایرلند باهاش رو به رو می‌شن خیلی به وضعیت الان ما شباهت داره.

امروز هم همینطور