It's time to re-read Divine Comedy.

تا قبل از امروز آخرین باری که فقط با خودم بیرون رفته بودم رو یادم نمیومد. از یه هفته پیش که فهمیدم اون چیزی که منتظرش بودم قرار نیست اتفاق بیفته، انگار هر روز به حجم افکاری که خودشون رو از مغزم به زور آویزون می‌کردن اضافه می‌شد. خودم هم با تو خونه موندن، مفید نبودن- از نظر خودم- و تکرار این جمله که اگر اتفاق میفتاد سال دیگه این موقع شرایط زندگیم با الان زمین تا آسمون فرق داشت، بهشون دامن می‌زدم. ولی امروز خیلی راه رفتم و شاید مسخره به نظر بیاد ولی با هر قدمی که برمی‌داشتم حس می‌کردم فشاری که روی ذهنم بود کمتر می‌شد.
درسته به خودم قول داده بودم تا کتاب هایی که دارم رو نخوندم کتاب نخرم اما نتونستم مقاومت کنم :))
یه خانواده ی‌ ژاپنی هم دیدم که پسرشون بهم گفت nice hair و منم فقط آریگاتو رو بلد بودم و اونا تعجب کردن یکم، ولی نفهمیدم تو جواب چی گفتن به ژاپنی.
و این رو هم بگم که درسته به خانمی که برگشت راجع به من به دخترش گفت: "اینا چون خودشون رو دوست ندارن این شکلی می‌کنن قیافشون رو" تو دلم فحش دادم ولی بعدش دلم برای مغزش سوخت که اینطوری عمل می‌کنه.