There are so many things I crave to possess
which are mostly not satiating on the surface, not even to myself.
But what's the point of living then? Why should I always force myself to choose the extraordinary path? There were times that I experienced sheer joy through the most ordinary deeds imaginable. Who defines the word "ordinary"? There is no such thing as ordinary in this world. We are all unique beings turning every ordinary thing to an extraordinary one in our own way. So Imma enjoy the process, the path, whatever it is- from now on, not depending on any other unique being to create this joy for me. It's just gonna be "me" and "the extraordinary joy" I'm about to create.

این موزیک ویدیو مکان و آب و هوای ایده آلم برای زندگی رو به تصویر کشیده.

اول باید میومدم کتابخونه ی Morningside که اون ۱۳ تا کتابی رو که برای مدرسه برده بودم تا به شارلوت (مدیر مدرسه) پیشنهاد بدم برای کار کردن با بچه ها رو پس بدم. خیلی کتابخونه ی بزرگ و کاملی نیست اما معماری و فضاش رو خیلییی دوست دارم.

یکم جلوتر، اون طرف خیابون فروشگاه M & S جاییه که همیشه ازش خرید می‌کنم. تنها چیزی که اذیتم می‌کنه اینه که هر سری با صندوقدارش باید یه small talk داشته باشم و کلا آزاردهنده‌اس -_-
به خودم قول داده بودم تا دو هفته هیچ شکلات و شیرینی ای نخرم اما تو قفسه ها یه شکلات شیری دست ساز دیدم و انقدر اغواکننده بود نتونستم مقاومت کنم =)