تاریخ :) قیمت ها :)))))

https://t.me/cat_kido_here/630?single

Arigato, love them <3

when will my life be like this?

آلمان - ۱۹۳۳.
کتاب‌سوزی در راستای کمپین "اقدام علیه ذهنیت ضد آلمانی".

این کتاب های ضد آلمانی که سوزونده شدن، شامل آثار نویسنده‌های یهودی، آمریکایی و حتی نویسنده‌های آلمانی بودن. سخنرانی‌ای برگزار شد قبل از این کتابسوزی و در اون سخنرانی گفته شد که:

"کتاب‌های فاسد بدتر از غذاهای فاسد است و ذهن کودکان آلمانی را خراب می‌کند."

بنای یادبود این اتفاق که سال ۱۹۹۵، در شهر برلین ساخته شد و در واقع، قفسه‌های خالی از کتابه.

That's why I'd kill for second hand book shops, but I've never had the chance to find anything inside them. Let's do this ourselves and leave some letters or something in the books we give away. But the things is that can I even give any of my books away? NAH

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
گمششششششو الان خب دلم خواست کتاب بگیرم نامه بنویسم بعد خیرات کنممم .
لعنتی باعث میشی برم بهشت😔
#کفتر_رو_به_معراج

ممبر خارجی ایز بک

well well well
Male-male intimacy in early America
by William Benemann

زندگی کردن برای من وابسته به میزان غیرقابل تحملی از احساسات افسارگسیخته است. در تلاطم افکار برگرفته از این حس گنگ وهم‌آلود که گویا تجسم خوابی دفن شده است زندگی می‌کنم. حقیقت این است که بگویم به زندگی کردن رویایی کابوس‌وار تن می دهم. دلیلی برای رهایی از آن نمی‌یابم، هزاران دلیل مرا به مرگ و دیوانگی محکوم می‌کنند و حتی کورسوی باریکی از نور نیست که بتواند دلیلی برای نجات من بجوید. البته نور مشبه اشتباهی است، همه چیز را با چنان وضوحی می‌بینم که این حجم از صداقت خفه‌ام می‌کند. کمی تاریکی احمقانه می‌تواند نجات‌بخش باشد ولی نمی‌توانم همچین ظلمی در حق خودم انجام دهم. تار‌های احساسی غیرقابل تحمل در این میان تنیده می‌شوند و کم‌کم خفه‌ام می‌کند. گاهی همه یک خوشبینی منتهی به مرگ جایگزین این تار‌ها می‌شود. طعم مرگ را روی زبانم احساس می‌کنم و سرما را درون استخوان‌هایم‌. ضربان قلبم کمی نظم‌ و ترتیب خود را از دست می‌دهند. سپس احساسات در درون خود فریاد می‌کشند. طعم آن را به شیوه‌ای می‌چشم انگار که هزاران سال زندگی کرده‌ام. یک گفت‌وگوی درونی پرتلاطم افکارم را بر روی امواج شناور می‌کند، محفوظ در قفسه‌ای ذهنی. مرگی بر اثر امواج در درون محفظه و نقشه بسته بر تجسم زندگی در بیرون.

If sorrow was a song:

@o2alternative

and what a marvellous symphony that would be...

This song reminded me of a childhood memory. It made my body so fucking hot and it made breathing even harder. My muscles are contracted and I can barely move any of my body parts but my fingers which are typing this. It's just vividly obvious, right in front of my eyes and the tension is even becoming more as I'm writing this. The song is about to reach its end now and I feel that 7 year old me inside, experiencing that shit again, is trying to be 20 again, to have this scene as a faded old memory at the back of the brain, not a vivid image right in front of her eyes.
The song is finally over.

Find yourself someone who treats you the way lee know treats his cats