در ۱۸ آوریل ۱۹۸۲ طی جلسه ی ایکوموس که در شهر حمامات تونس برگزار شد، پیشنهاد شد تا یک روز ثابت جهت بزرگداشت تنوع میراث در سراسر جهان مشخص شود . با این ایده، روز جهانی بناها و محوطه های تاریخی متولد شد .
این پیشنهاد در نوامبر سال ۱۹۸۳ در مجمع عمومی یونسکو طی یک قطعنامه به تصویب رسید و از آن پس ۱۸ آوریل هر سال مصادف با ۲۹ فروردین، با این عنوان نامگذاری می شود .
روزن این روز را به همه‌ی دوست داران میراث تاریخی تبریک می گوید .

@rozanmag

مورخین بنای شهر اصفهان را به ملکه شوشن دخت، زن یهودی یزدگرد اول نسبت می دهند که در ایجاد یک کلنی کلیمی نشین به نام یهودیه در نزدیک جی نقش اساسی داشته است .
مادام دیولافوا سیاح فرانسوی نیز ساکنین اولیه اصفهان فعلی را یهودیان تبعیدی بخت النصر میداند که بعد از سرگردانی زیاد، این محل را برای سکونت خود اختیار می کنند . بعضی از مورخین مانند زیلوستردو سسی این خبر را معتبر نمی دانند و آن را افسانه می شمارد .
نقطه ای که یهودیان در آن اقامت افکنده بودند به نام یهودیه یا دارالیهود معروف شد؛ روستای یهودیه که یکی از محلات قدیمی اصفهان را به وجود آورده بود بعدا به اسم جوباره یا جویباره معروف گردید . برخی این محله را جهان باره، جهود باره و جوان باره می نامند که نویسنده ی کتاب جغرافیای اصفهان، این نام ها را نادرست می داند .
برگرفته از کتاب جغرافیای اصفهان. سیروس شفقی . انتشارات دانشگاه اصفهان . ۱۳۸۱
#جویباره #بافت_گردی
@RozanMag
www.RozanMag.com

کنیسه یعقوب مسجدی
اصفهان، محله جویباره
عکاس : آقای حمید درویشی
@rozanmag
RozanMag.com

در اولین بافت گردی گروه روزن به بررسی محله جوباره (جویباره) اصفهان پرداخته شد. قدمت این محله به کوچ یهودیان از بابل توسط بخت النصر برمی گردد.
علت انتخاب این منطقه برای اولین بازدید، معرفی آن در منابع تاریخی متعدد به عنوان هسته ی اولیه ی شهر اصفهان است. گفته می شود در زمانی تمامی مردم ساکن در این منطقه یهودی بوده اند ولی به مرور تعداد بسیاری از آن ها، این محله را ترک کرده اند. ساختار اجتماعی بافت، مثل گذشته نیست و در حال حاضر اکثر ساکنان این منطقه کلیمی نیستند. با این وجود، مراسم دینی کلیمیان، هنوز هم در اکثر کنیسه های این محله برقرار می باشد .
به طور کلی یکپارچگی این محله دیگر مانند گذشته نیست، ساخت دو خیابان کمال اسماعیل و ولی عصر باعث شکافت بافت تاریخی این محله شده است. بسیاری از خانه های تاریخی، تخریب شده و تعداد کمی از آن ها که هنوز پابرجاست، اکثرا متروک باقی مانده اند.
تقریبا تمام کلیمیانی که با آن ها مصاحبه شد زبان عبری را فقط در حد انجام مناسک دینی می دانند و بر خلاف ارامنه ی ساکن در جلفای اصفهان، در صحبت های روزانه از زبان فارسی استفاده می کنند .
بیشترین کنیسه های موجود در اصفهان در این محله واقع شده که تعدادی از آنها به علت عملیات های مرمت، به طور کلی قابل بازدید نبودند.
در برخی منابع ذکر شده کنیسه ی عمو شعیا قدیمی ترین کنیسه ی موجود در اصفهان است، در صحبت هایی که با چند نفر از کلیمیان صورت گرفت، بیان شد قدیمی ترین کنیسه ی موجود در اصفهان، کنیسه ی گلبهار است که تاریخ آن به سال 141 هجری شمسی باز می گردد؛ البته کنیسه ی کنونی اصیل نیست و بر روی پایه های کنیسه ی اصلی ساخته شده است . ( احتمالا منظور آن ها از قدیمی ترین کنیسه همان بنای اصلی بوده که زیر کنیسه ی کنونی قرار دارد).
گرچه تلاش هایی صورت گرفت تا به الگوی ساخت مشخصی برای کنیسه ها دست پیدا کنیم ولی این امکان فراهم نشد.
کنیسه های موجود در اصفهان دارای یک الگوی ساخت ثابت نیستند، مشاهدات نشان داد که به طور کلی پلان ساختمانی کنیسه ها شبیه به هم نیست و برای طبقه بندی آن ها به بررسی های بیشتر و تخصصی تر نیاز است . آنچه در بررسی ها مشخص شد چند کنیسه دارای ساختاری بودند تا فضای کنیسه را به دو قسمت تقسیم کنند، فضای دوم در قسمت بالای فضای اصلی قرار دارد و برای حضور زنان تعبیه شده است؛ شاید بتوان وجود این فضا را جزو عناصر اصلی طراحی معماری کنیسه به شمار آورد .
عنصر شاخص اکثر کنیسه ها نورگیری است که به شکل ساختاری بیرون زده، بالای سقف ساخته شده است . این عنصر از بیرون بنا قابل مشاهده است و خود نوعی راهنما برای شناسایی کنیسه ها می باشد . جهت گیری اصلی کنیسه ها به سمت بیت المقدس می باشد؛ در همین سمت از کنیسه، فضایی شبیه تاقچه یا کمد تعبیه شده که از آن برای نگهداری برخی عناصر و متون مقدس استفاده می شود . این عناصر در مراسم مذهبی کلیمیان کاربرد دارد.
در چند کنیسه فضایی به نام میقوه وجود دارد که کاربرد آن جهت انجام غسل و مناسک دینی می باشد . به طور کلی میقوه ها برای دسترسی به آب، در پایین تر از سطح زمین ساخته می شدند. علاوه بر برخی کنیسه ها، برخی از خانه های محله جویباره نیز دارای میقوه بوه اند که ظاهرا همه ی آن ها در طرح های عمرانی، تخریب شده است .
امکان بازدید از میقوه در بافتگردی روزن محیا نشد ولی طبق اطلاعات به دست آمد می توان گفت این فضا نسبتا شبیه آب انبار می باشد و شامل بخشی پر از آب می باشد .

نیلوفر سلیمانی
امیر محمد شیرین پور
بهار ۱۳۹۶
@rozanmag
RozanMag.com

استاد شهریار عدل
۱۴ بهمن ۱۳۲۲ ـ ۳۱ خرداد ۱۳۹۴
@rozanmag
RozanMag.com

در سکوتِ غروب سرت گرم کار است که دوستی تلفن می‌کند: از دکتر عدل خبری داری؟
خبرِ تازه، هیچ! الا که گفت تیر ماه می‌آید.
با درنگ و تردید می‌گوید: پس خبر را نشنیده ای! بهت زده وا می‌روی ...
هنوز سی و یکم خرداد است، او تیر ماه می‌آید ...
در سوگ شهریار عدل | شهرام زارع
مجله بخارا شماره ۱۰۷
@rozanmag
RozanMag.com

گروه روزن بر آن است تا یک گروه داوطلبانه از دانشجويان و افراد علاقمند به حوزه معماری، مرمت، تزئينات وابسته به معماری و حوزه های مشابه تشكيل داده و پس از شناسايی استادكاران سنتی نسبت به ثبت اطلاعات و تجربیات ایشان در قالب صوت و تصوير اقدام نماید .
اطلاعات بیشتر برای افرادی که اعلام آمادگی نمایند ارسال خواهد شد.
اگر مایل به همکاری در این زمینه هستید با ما در ارتباط باشید :
rozanmag.office@gmail.com
@amir_shirinpour


@rozanmag
RozanMag.com

بیانیه شماره ۱ پیرامون پروژه مستند نگاری از استادکاران سنتی :
به منظور شفاف سازی و ارائه جزئیات دقیق تر در رابطه با پروژه استارکاران سنتی، گروه روزن بار دیگر و به منظور تاکید اعلام میدارد که این گروه کاملا دانشجو بنیاد بوده و به هیچ ارگان یا موسسه‌ای اعم از دولتی و یا خصوصی تعلق نداشته و ذینفع هیچگونه منافع مادی و معنوی نمی‌باشد و صرفا بر پایه علاقه و دغدغه شخصی دانشجویان و دوستداران معماری و مرمت این مرز و بوم فعالیت می‌کند. با این حال اگر در هر مرحله ای از انجام پروژه، سازمان یا نهادی از این طرح حمایت کند، حقوق تمام افراد موثر در طرح محفوظ خواهد بود.
لازم به ذکر است سیاست گذاری کلی بر آن است تا افراد با هر امکاناتی که در دسترس دارند به ثبت اطلاعات و تجربیات اساتید بپردازند و به طور کلی برای انجام این پروژه به تخصص ویژه یا امکانات خاصی نیاز نیست .
روند کلی انجام پروژه بدین شکل است (جزییات دقیق پس از پایان زمان فراخوان اعلام میگردد) :
سعی می شود طی یک یا چند اطلاعیه جزییات طرح بیان و نکات مورد نظر شفاف سازی گردد . ( تلاش بر این است تا یک جلسه برای دوستانی که در اصفهان حضور دارند برگزار شود )
سپس در مرحله‌ی بعد لازم است لیستی از استادکاران تهیه شود ( لازم به ذکر است که این لیست در طی انجام طرح به روزرسانی و تکمیل خواهد شد).
از میان لیست استادکاران با توجه به مواردی مانند سن و ... اولویت بندی صورت میگیرد سپس هر کدام از اعضا می‌بایست به جهت به دست آوردن اشراف کلی به موضوع انتخابی به مطالعات کتابخانه ای بپردازند و پس از آن لیستی از سوال هایی که برایشان دغدغه شده است را یادداشت کنند ( با تاکید بر ابعاد نادیده گرفته شده‌ی موضوعات ) و در مرحله‌ی بعد پژوهش میدانی آغاز می‌ گردد و با توجه به شرایط و نیازی که احساس می شود اقدام به مصاحبه ، فیلمبرداری، عکاسی، ضبط صدا و ... می‌شود .
در نهایت گزارشی از این روند تهیه می‌شود و در سایت روزن منتشر خواهد شد .
قابل توجه است که روند مورد نظر در جهت هر چه بهتر انجام شدن طرح است و مسئله مهم دیگر شناسایی و پرداختن به مواردی است که نادیده گرفته شده و ثبت نشده اند.
گروه روزن در حد توان خود می‌کوشد پس از اتمام طرح و کسب نتایج اولیه، این اقدامات را از طریق راه های شناخته شده تری ارائه دهد. برگزاری نشست در دانشکده حفاظت و مرمت دانشگاه هنر اصفهان یکی از چشم انداز های روزن می باشد .
در پایان لازم است از عزیزان مسئولیت پذیر و دغدغه مندی که حاضر به همکاری در این طرح شدند سپاسگزاری نماییم .

@rozanmag
RozanMag.com

توضیحات طرح مستندنگاری از استادکاران سنتی
@rozanmag
RozanMag.com

لطفا سوالات احتمالی خود را از طریق راه های زیر با ما در میان بگذارید تا هماهنگی های نهایی جهت آغاز پروژه با شما صورت گیرد .
@amir_shirinpour
rozanmag.office@gmail.com

با سپاس، روزن

.
« پارکینگ به جای میراث فرهنگی »
اگر ه‍نگام گذر از کوچه یا خیابان‌های شهر کمی دقت داشته باشیم، متوجه بناهایی می‌شویم که سال هاست متروکه باقی مانده اند و امروزه کاربری خود را از دست داده اند. کافی است کمی بیشتر دقت کنیم تا متوجه شویم این بناها شیوه‌ی طراحی و ساخت منحصر به فرد خود را دارند و مثل بناهای امروزی، بی هویت و تکراری نیستند . بسیاری از این بناها عناصر خیره کننده‌ی خاص خودشان را هنوز هم حفظ کرده اند و تزیینات برخی از آن ها هنوز هم قابل تحسین است. افرادی که وجود این بناها را در زندگی روزمره‌ی خود درک کرده اند، حتما شاهد زوال و تخریب روز افزون آن ها هم بوده اند.
در زمان کنونی، روزی وجود ندارد که یکی از این بناها دچار بی وفایی انسان ها نشود، هر روز تیشه به ریشه‌ی یکی از این بناها میخورد و خاطرات چند ده ساله‌ی آن ها توسط بیل های مکانیکی لگدمال می‌شود .
به طور کلی زمان ساخت این بناها متفاوت است و سن برخی از آن ها حتی به کمتر از 50 سال هم می رسد، از این رو شاید نتوان عنوان بنای تاریخی را بر آنها نهاد؛ اما در بسیاری از آن ها ویژگی‌هایی وجود دارد که باعث می‌شود هر کدام دارای ارزش خاص خود باشند، ارزشی که با از بین بردن آن، در جای دیگری امکان مشاهده‌ی آن وجود ندارد .
جدای از این توضیحات، آن‌ها شاهدان عینی تاریخ و سند چگونگی معماری در یک زمان خاص هستند که باید حفظ شوند .
یکی از نمونه هایی که اخیرا شاهدش بودیم، تخریب یک بنای معاصر ارزشمند و تبدیل آن به پارکینگ عمومی می باشد ! بنایی با ارزش های معماری خاص، تخریب شد و زمین آن آماده‌ی بهره برداری به عنوان پارکینگ عمومی شد !
بر روی کتیبه ا‌ی که در ورودی بنا موجود بود، تاریخ ۱۳۵۸ درج شده بود. در نگاه اول، فرم کلی ساختمان و تزیینات آجر و کاشی به کار رفته در آن، بسیار چشم نواز بودند . شاید تنها سند معماری آن دوران در آن محدوده از بین رفت و جز آه و اندوه چیزی باقی نماند .
جای آن بنا در خیابان هاتف اصفهان، مانند بسیاری از آثار دیگری که تخریب شدند، خالی خواهد ماند.

امیر محمد شیرین پور
۴ فروردین ۱۳۹۶

آیا شما هم با نمونه‌های مشابهی برخورد داشته اید ؟

#میراث_فرهنگی #تخریب_بناهای_تاریخی

@rozanmag
RozanMag.com

اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان اصفهان برگزار می کند

بزرگداشت دهمین سالگرد درگذشت زنده یاد دکتر باقر آیت الله زاده شیرازی

🔘سخنران: جناب آقای مهندس سیف الله امینیان
پژوهشگر و پیشکسوت میراث فرهنگی

🔘زمان: شنبه ۲۸ مرداد ۱۳۹۶
ساعت پنج عصر

🔘مکان: مسجد جامع اصفهان

یک عکس ناب و کمیاب از دکتر شیرازی و بزرگان عرصه‌ی میراث فرهنگی ایران
_این عکس جزو آخرین عکس های ایشان می‌باشد .
منبع: کانال‌ نشریه‌ مهر پارسه
@rozanmag
RozanMag.com

بازنشر از سایت رسمی دکتر باقر آیت الله زاده شیرازی
شناسايي ابعاد مختلف شخصيت دكتر شيرازي مي‌تواند به ما درس زندگي و انسان شدن بياموزد، اکبر زرگر

فصلنامه مرمت، سال دوم، شماره نوزدهم، پاييز ۱۳۸۶

مثل خيلی هاي ديگر من هم هنوز با خودم كلنجار می روم كه هجرت دكتر شيرازي را باور كنم. آنقدر چهره آرام و متبسم او در خاطرم پررنگ است كه نه به­ گمانم به اين زودی محو شود. لازم نيست از دكتر شيرازی يك اسطوره بسازيم. شناسايی ابعاد مختلف شخصيت او می تواند به ما درس زندگی و انسان شدن بياموزد. به­ راستی چه ويژگی ها و عواملی در وي وجود داشت كه باعث شد وي هزاران نفر دوستدار و دعاگو داشته باشد؟ به عنوان يك دوست و همكاري كه در طي بيش از دو دهه گاه بيشتر و گاه كمتر با وی محشور بوده بعضي از اين خصوصيات را با خودم مرور می‌كنم.

از نظر علمی، دكتر در زمينه مرمت استاد بی بديلی بود. اگر ادعا كنيم كه تقريباً تمامی كسانی كه تا چندي قبل دست اندركار مرمت آثار فرهنگی اين كشور بوده‌اند يا در كلاس و يا در كارگاه، شاگردی دكتر شيرازی را كرده‌اند. گزافه نگفته‌ايم . جايگاه علمی وی آنقدر شاخص بود كه در بسياری از اتفاقات علمی و پژوهشی از قبيل همايش‌ها وكنگره‌ها ومسابقه‌های معماری نام وی ديده می شد.

بر خلاف بسياری از اساتيد كه با بالا رفتن سن به تدريج از كتاب و مطالعه فاصله می گيرند به خوبي اطلاع دارم كه تا آخرين لحظات عمر عزيزش عادت به مطالعه و نگارش و ترجمه را رها نكرد. دانش او در زمينه‌های ويژه، تخصص‌اش كاملاً بارز بود. بدون شك اشراف او به زبان انگليسی و ايتاليايی و آشنايی با زبان فرانسه و عربی ابزار مناسبی برای موفقيت در اين زمينه بوده است.

دكتر شيرازی معلم بود و معلمی را دوست می داشت. آنقدر كه حتی كلاس درس را به اداره كشانده بود. نمی دانم آيا ميسر است آماری از دانشجويانی كه با وي رساله كارشناسی ارشد و يا دكتری گذرانده‌اند، را تهيه كرد يا خير. قدر مسلم شاگردان زيادی را در حالی تعليم مي‌داد كه هيچگونه مابازاء مادي برايش نداشت. به خاطر دارم كه يكی دو بار در گپ‌های دوستانه در مسير راه خانه با لبخند پيشنهاد مي‌كرد كه اگر مي‌تواني راهنمايی رساله چند نفر از اين جوان ها را تو بپذير.

خصلت معلمی به­ گونه ديگری نيز در وی متجلی بود. دكتر بخل علمی نداشت. آنچه را می دانست در طبق اخلاص با شاگردان و همكارانش در ميان می گذاشت. از سال‌های دور و در جريان بعضی از مجامع بين المللی فرهنگی دريافتم كه وی را به عنوان يك كارشناس بين‌المللی در مجامع جهانی مي‌شناسند. در لوزان سوييس در حاشيه نشست عمومی ايكوموس به محض معرفی و حال و احوال با پروفسور لومر بلژيكی اولين جمله اش احوالپرسي از دكتر شيرازی بود. يونسكو وي را به خوبی می شناخت و گاه و بيگاه امور كارشناسي بين المللي از وي درخواست می شد.

جدای از ويژگی های علمی، خصلت فرهنگی وي بعد ديگری است كه تاثير بنيادی در زندگی وی داشت. وی موفق شده بود اين ويژگی را در بدنه مديريتی و كارشناسی ميراث نيز تزريق كند. افرادی را بپرواند كه نان به نرخ روز نخورند و به اصل خودباوری و صيانت از ارزش‌های فرهنگی پای بفشارند و دغدغه امروز و فردای ايران اسلامی راداشته باشند، و در اين زمينه انصافاً موفق بود. در طول مدت زمان كوتاهي كه اينجانب توفيق خدمتگذاری در سازمان ميراث فرهنگی كشور را داشتم با قريب يكصد نفر كارشناس روبرو بودم كه درد فرهنگ مملكت را داشتند و پا فشاری بر اصول نانوشته اين حمايت، گاه آنها را به نفی بلد و مغضوب مقامات قرار گرفتن نيز می كشاند و هنوز مردانه می ايستادند. بايد شانه آنها را بوسيد.

در زمره خصوصيات فردی دكتر، حسن خلق و سلوك بامردم بود. سعه صدر او باعث شده بود كه اقشار متعدد از جوان ها گرد او جمع شوند. آرامش و طماٌنينه او جاذبه بی نظيری در او بوجود آورده بود. اين روحيه باعث می شد كه اطرافيان با انگيزه و در حد توان، در كنار و با زير نظر او با نشاط تلاش كنند.

در طی سالهای طولانی بخاطر ندارم كه از منفعت و حقوق مالی خود صحبتی به ميان آورده باشد. آنچنان اهداف بلندی در زندگی خود داشت كه با ماديات مجال اظهار وجود نمی داد. ساده مي پوشيد و ساده مي‌زيست. ريشه اين خلق و خو و سعه صدر و حسن سلوك را بايد در جا ديگري جستجو كرد. همه می دانند كه دكتر به­ لحاظ اصل و نسب خانوادگی از امتياز ويژه‌اي برخوردار بود. جد بزرگوار ايشان جناب ميرزای شيرازی شخصيتی جهانی بود و پدر بزرگوار ايشان نيز روحاني جليل القدر و درس آموخته حوزه نجف بود و مزار وي در كنار مزار جناب ميرزاي بزرگ در جوار حرم امير المومنين عليه السلام در نجف اشرف است. زيارت مزار اين بزرگواران در نجف اشرف مديون دكتر شيرازی هستم.

جدای از ريشه خانوادگی، دكتر شيرازی دين باور و مقيد به رعايت دستورات ديني بود. بدون شك خانواده محترم وی مي‌دانند كه دكتر تا چه حد مقيد به انجام مستحبات بود. گمان من بر اينست

كه در اين زمينه توفيقات زيادي داشت و البته به ياد ندارم كه هيچگاه تظاهر به اين امر داشته باشد. يك نمونه كوچك آن از سفري كه بيش از بيست سال پيش به رم براي شركت در كنفرانس عمومی ايكروم داشتم به يادم هست . در مجال فشرده‌ای كه برای بازديد از آثار شهر فراهم بود مجال برگشتن به هتل نبود. در ميانه روز روی پله های يكی از كليساهای بزرگ در وسط شهر به نماز ايستاد تا ما هم تشويق به نماز بايستيم. وقتي در غياب از اخوي بزرگ خود حضرت آيت الله سيدرضي شيرازی نام مي‌برد مقيد بود نهايت احترام را بكار ببرد. ايشان را «آقا» می ناميد و البته ميدانيم كه ايشان از اعاظم روحانيون و اساتيد بزرگ فلسفه در تهران هستند خدا عمرپر بركت ايشان را طولانی گرداند.

بدون شك بخشي از توفيقات دكتر را بايد مرهون خانواده اش دانست. به­ ندرت در مورد مسائل خصوصي خود صحبت می كرد. فقط گاهي در مسير بازگشت به خانه از سرچشمه و يا از دانشگاه و حال و احوال از بچه‌ها، كه به مناسبتي هم دانشگاهی بودن يكي از فرزندان دكتر با يكي از فرزندان من بهانه‌اي براي چند جمله گفتگو فراهم می آمد . آنچنان در مورد فرزندانش خدا را شاكر بود و سخن می گفت كه من كمتر شنيده‌ام، وي با خوشحالی تمام از تدين فرزندانش حرف مي‌زد و از اينكه خوب و بی دردسر مشغول تحصيل اند. از توفيقات آنها خوشحال بود و ناگفته پيدا بود كه با توجه به مشغله‌ای كه دكتر داشت در امر مهم تربيت فرزندان، مادرشان سهم عمده‌اي را به عهده داشته و دكتر از بابت اين نعمت خدا را شاكر بود.

حسب پيشنهاد دكتر و دستور حضرت آيت الله سيد رضی توفيق حاصل شد تا در نجف رولوة مدرسه و مزار جناب آقای ميرزای شيرازی را تهيه كنيم و همراه مدارك تصويری جهت تهيه طرح مرمت و بازسازي تقديم ايشان كنيم . دوست داشت مدرسه و مزار پدری را خود طراحي و بر مرمت آن نظارت كند و من هم آرزومند كه سفری در معيت ايشان به زادگاه وی، نجف اشرف داشته باشم و درسي بگيرم. دريغا اين توفيق عايد نشد. نمي­ دانم چگونه خواهم توانست يكبار ديگر در چهرة سيد علي بحرالعلوم امام جماعت جوان جامع طوسی در نجف كه همشيره زاده ايشان است و چهره اش مرا هر بار به ياد دكتر می انداخت نگاه كنم. راستی اگر او را ديدم به او چه بگويم؟

آنچه آمد بخشي از ابعاد شخصيتی دكتر شيرازی است باور من بر اينست كه رفتار او در علم اندوزی، معلمی، تعهد فرهنگی، دين باوری و دين داری و جايگزينی ارزش‌های معنوی بجای ماديات هر كدام اصولی است براي ما و ديگران كه از آن الگو بگيريم و به زندگی خود معنا ببخشيم. روحش شاد.

@rozanmag
RozanMag.com