این رو جدی جدی از دل دفترچه خاطرات درهم برهمم بیرون کشیدم. از اینجا گذاشتنش مطمئن نیستم فقط کاری که دلم میخواد رو انجام میدم...(بعداً پشیمون میشم☺️🫱🏻‍🫲🏻)

ترا من زهر شیرین خوانم ای عشق،
که نامی خوش‌تر از اینت ندانم.
وگر -هر لحظه- رنگی تازه گیری،
به غیر از «زهر شیرینت» نخوانم.

تو زهری، زهر گرم سینه سوزی،
تو شیرینی، که شور هستی از تست.
شراب جام خورشیدی، که جان را
نشاط از تو، غم از تو، مستی از تست.

به آسانی، مرا از من ربودی
درون کورهٔ غم آزمودی
دلت آخر به سرگردانیم سوخت
نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتند:-«دل از عشق برگیر!
که:نیرنگ است و افسون است و جادوست!»
ولی ما دل به او بستیم و دیدیم
که این زهر است، اما! نوشداروست!

چه غم دارم که این زهر تب‌آلود،
تنم را در جدایی می‌گدازد
از آن شادم که در هنگامه‌ی درد؛
غمی شیرین دلم را می‌نوازد.

اگر مرگم به نامردی نگیرد؛
مرا مهر تو در دل جاودانی است.
وگر عمرم به ناکامی سرآید؛
ترا دارم که:مرگم زندگانی است.




✍🏼فریدون مشیری
#Poetry
@rose_notes7

그래, 밉다 니가 넌 떠났지만
단 하루도 너를 잊은 적이 없었지 난
솔직히 보고 싶은데


#music
@rose_notes7

میتونم حس کنم که بینیم از شدت سرما قرمز شده. از پنجره‌ی قطار به زمینی که لباس سفید رنگی به تن کرده خیره میشم. برف همچنان در حال بارشه.
کلاهم رو صاف میکنم و به مامان نگاه میکنم؛ بعد از اون نیم نگاهی به آنیتا میندازم. هندزفری رو به سمتم میگیره و من به سرعت و با اشتیاق اون رو داخل گوشم میزارم. به آرومی سرم رو روی شونه‌اش میزارم و به "spring day" گوش میسپارم.
برف میباره و موسیقی اوج میگیره. ناگهان به این فکر میوفتم که چقدر دوست دارم گریه کنم...اما چرا؟
خودمم نمیدونم، فکر میکنم فقط احساساتم فوران کردن. شاید به خاطر منظره‌ی یخ‌زده و موسیقی درحال پخش باشه. "spring day" بدجوری به دلم میشینه و احساساتیم میکنه.
میدونید...این آهنگ پر از احساسه، پر از درده، پر از زندگیه. عجیبه که همزمان هم غم رو به وجودم تزریق میکنه و هم لبخند به لبم میاره. هروقت بهش گوش میسپارم سرمایی جانسوز رو حس میکنم اما ناگهان گرمای آغوشی نامرئی منو در برمیگیره.
حالا میتونم دونه برف‌هایی که کلاه و کاپشنم رو در آغوش گرفتن رو لمس کنم و برخلاف جهت بارش برف راه برم. مقابل شیرینی‌فروشی توقف میکنیم و یکی یکی داخل میشیم، میخوایم برای میزبانمون شکلات بخریم. در طول مدت خرید از مغازه به بیرون خیره میشم. حالا که فکر میکنم میبینم من بارش برف رو هم دوست دارم، البته نه به اندازه‌ی بارون. وقتی بیرون میایم برف شدیدتر از قبل میباره، توانایی بالا گرفتن سرم و نگاه کردن به مقابلم رو‌ از دست میدم، فقط دنبال مامان راه میوفتم تا به مقصد برسیم.
کم‌کم به خونه‌ی مدنظرمون نزدیک میشم اما ناگهان موسیقی به پایان میرسه، گرما جای سرما رو میگیره، تابستون جای زمستون رو، پیژامه و تیشرتم جای کاپشن و لباس‌های گرمم رو و اتاقم جای خیابون برفی. به تبلتم چنگ میندازم و دوباره "spring day" رو پخش میکنم اما اون خاطره دیگه برنمیگرده!




🤷🏻
۱۴۰۳٫۶٫۱۸
#note
#Rose_notes
@rose_notes7

شاید یک روزی من هم اومدم و ریپلایش زدم و گفتم:«حالا خیلی چیزها تغییر کرده و دیگه از شر ناخن جویدن‌هام راحت شدم!»

یه کتابخونه نیازی به پنجره نداره اندرو! ما اینجا کتابا رو داریم که مثل پنجره‌های ما به دنیاهایی هستن که حتی توی رویاهامون اونا رو ممکن نمی‌بینیم.


📖فرار از کتابخانه‌ی آقای لمونچلو
#book
@rose_notes7

نمی‌دونم چرا اما جدیداً بیشتر از قبل خودم رو دوست دارم

باید از "answer : love myself" ممنون باشم

گمان می‌کنم برای یک رمان‌نویس، هیچ عارضه‌ای خطرناک‌تر از این نیست که تمرکزش از هم گسیخته بشود.

📖نون نوشتن
#book
@rose_notes7