به اصطلاح ناکافیست.

اطمینان از دوام، درد را دچار میکند و بذر امید را در نطفه می‌کشد، زمین مانا تر از میل تو به بقاست، چه خواهی و چه نخواهی این دوام است که عرض اندام میکند و همان این بار واترقیده زمان را عرض میکند.

چه بسا محدودیت رویش را دوچندان کند! چه ترس است ز سخره و سنگ…

و در پایان شاید آن پوشش را ببلعد.

وای بحال چشمانی که آب می‌شوند تا زمان را در خود حل کنند.

من جز آزادی چیزی نخواستم.
و جز دربندت آزادی نیافته ام.