قانون چرندیات پارکینسون یا همون سایبان دوچرخه


قضیه اینه که ما برای تصمیم های ساده وقت بیشتری صرف میکنیم تا تصمیم های واقعا مهم و اثرگذار
مثلا تو یه جلسه ۱۰ دقیقه در مورد سوخت نیروگاه صحبت کردن و ۵۰ دقیقه در مورد جای نصب سایبان دوچرخه

https://mortezafakheri.blogfa.com/post/129

قانون «اول میمون» چی میگه؟
میگه اگر تو میخوای یه نمایشنامه اجرا کنی که بازیگرش یه میمونه، دو تا چیز میخوای:
۱- یه تماشاخانه
۲- یه میمون که نمایشنامه اجرا کنه

حالا کدوم رو میری دنبالش؟
اگر ما میریم دنبال تماشاخانه و مارک کولرش و قیمت بلیتش، ولی اگر میمونه در کار نباشه خبری از نمایش هم نیست :)))
برای همین میگه اول میمونت رو پیدا کن اگر این اوکی شد تماشاخانه هم میشه پیدا کرد حالا

https://exhibits.substack.com/p/atomic-knowledge-5-monkey-first-principle



حالا از اون طرف تا کجا پروژه رو ادامه بدیم؟ تا جایی که میمون داری، هرچی هم تماشاخانه ت بد باشه میتونی بهترش کنی و ادامه بدی.

حالا اگه چی شد پروژه رو رها کنیم؟
از اول پروژه یک شرط بگذار که اگر اینطوری بشه من رها میکنم و بهش واقعا هم پایبند باش.
مثلا اگر پارنترم خیانت کرد ترکش میکنم و واقعا پایبند باش.
اگر پروژه تا ۲ سال سودده نشد رها میکنم.
و الی آخر.

چرا رها کردن مهمه اصلا؟

سازنده Slack (که یه اپلیکیشن پیام رسان سازمانی مهم و موفقه) قبلش یه بازی داشت و به خاطر مدل درآمدی نادرست سودده نشد، ایشون تصمیم گرفت بازی رو خاموش کنه و بره سراغ پروژه بعدی، در حالی که بازی کلی طرفدار داشت.
اگر خاموش نمی‌کرد و همچنان وقت روش می‌گذاشت، پول خیلی زیادی که به خاطر Slack گیرش اومد رو از دست می‌داد. :))

هزینه رها نکردن یه چیز، هزینه همه چیزاییه که می‌تونستیم به جاش داشته باشیم و نداریم.
مثلا هزینه رها نکردن یه پارنتر بد، تجربه کردن یه رابطه خوبه که اون بیرون می‌تونه برامون باشه.


https://www.youtube.com/shorts/-opN8oLPaOE
و
https://www.justanotherpm.com/blog/what-can-product-managers-learn-from-the-growth-of-slack

تله ناحیه بتا:
فرض کنیم شرایط سه دسته هستند، خوب (آلفا) متوسط (بتا) و گاما (بد)
اگر چیزی آلفا باشه که عالیه، هیچی.
اگر گاما باشه معمولا میریم و یه کاری براش می‌کنیم. اگر خونه بدیه عوضش میکنیم، اگر شغل بدیه ازش بیرون میایم، اگر گوشی بدیه عوضش میکنیم و هزینه ش رو هم پرداخت میکنیم، چون می ارزه.
اما اگر در شرایط بتا هستیم، معمولا هم لذت نمی بریم/مشکل داریم/خوشحال نیستیم و هم اونقدر بد نیست که انرژی بگذاریم و دنبال یه وضعیت آلفا بریم.
برای همین بهش میگن تله وضعیت بتا. :)))
حالا چیکار کنیم؟ بتاهای زندگی رو هم پیدا کنید و سعی کنید بهترشون کنید.

به قول «ر»، من هرجا بتا رو رها کردم آلفا گیرم اومد.

اینایی که امروز نوشتم (و البته قبل تر هم نوشته بودم ازش) مال یه دوره س از گروه «تلسی» به اسم «تصمیم گیری به زبان ساده»

چیزی که باعث شد ثبت نام کنم این بود که استادش، فرزاد فخری‌زاده س که دید اقتصادی خیلی خوبی داره و توی دوره هم این به چشم میخوره.

یه نگرانیم این بود که نکنه چیزایی که میگه common sense باشه و چیزی بهم اضافه نکنه ولی اصلا اینطوری نبود. هم کتاب ها و آزمایش های انجام شده خوبی داره، هم یه فریمورک طور عملی میده به آدم و خلاصه جالبه.

طولش هم زیاد نیست خیلی، همون هم توصیه میکنم با سرعت ۱.۸ یا ۲ ببینید.

https://app.telsi.co/web-app/training/detail/52eea126-457b-493a-9d66-30b978001e6e


اینم پست معرفیش اگه خواستین:
https://www.instagram.com/reels/DKcbfzeoKKK/

مساله تولد:
در سال ۳۶۵ روز داریم و ادم‌ها تولد هاشون روزهای مختلفیه، ولی آیا احتمال این که دو نفر تولدشون دقیقا در یک روز باشه زیاده؟ بیشتر از چیزی که به نظر میاد. مثلا اگر ۲۳ نفر داشته باشیم ۵۰ درصد احتمال داره که یه دو نفری پیدا بشن که تولدشون با هم یکیه. (دقت کنید که نگفتم تولد شما - یک فرد خاص - با یکی مصادف بشه، بلکه هر دو نفری)

حالا اگر فقط ۵۷ نفر داشته باشیم احتمالش به بالای ۹۹ درصد می‌رسه. چرا؟
فرمول و نمودارهاشو اینجا ببینید.


https://pi.math.cornell.edu/~mec/2008-2009/TianyiZheng/Birthday.html

می‌خوام یه پلی‌لیست اسپاتیفای درست کنم در مورد محیط کار سمی. پیشنهاداتون رو روانه کنید عزیزان.

تا اینجا sixteen tones رو دوست داشتم.

The Phoenix Project

به این رسیدم فعلا:

https://open.spotify.com/playlist/1d0vN2mqEpV7aRbhmGYJCG

آقای راننده اسنپ امروز بهم گفت که دوره دامپزشکی گذرانده، اگر گوشت پخته شده باشه و نمک خورده باشه خراب نمیشه.
برای همین اگر کله پاچه مونده بخوریم(؟) اوکیه.
همچنین گفت بین گوشتی که رنگ قرمز داره و گوشتی که بی رنگه، دومی بهتره چون خونش خارج شده و خون محل خوبی برای رشد باکتریه. پس هرچی خونش خارج شده باشه بهتره.

اگر واکنش تو شدیدتر از اتفاق باشد، بدان داستان، داستان امروز نیست

The Phoenix Project

۲۰ سپتامبر یا ۲۹ شهریور، روز پیتزا پپرونی است؛ اما عجیب اینجاست که کسی دقیقاً نمی‌داند چرا!

این مناسبت که ردپایش دست‌کم به سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ می‌رسد، یک روز رسمی جهانی نیست و حتی منشأ دقیق انتخاب این تاریخ مشخص نشده. اما داستان خود پیتزا پپرونی جالب‌تر است.

پپرونی برخلاف تصور رایج، غذای سنتی ایتالیا نیست؛ در بستر فرهنگ ایتالیایی-آمریکایی شکل گرفت و بعدها روی پیتزا نشست. یکی از قدیمی‌ترین شواهد شناخته‌شده، منوی یک پیتزافروشی در نیوهیون در سال ۱۹۵۰ است.

بعدها پیتزاهای آمریکایی محبوب شدند و پپرونی به یکی از نمادین‌ترین مواد روی پیتزا تبدیل شد.

پس ۲۰ سپتامبر احتمالاً نه سالگرد یک اختراع، بلکه بهانه‌ای خوشمزه برای جشن گرفتن یک غذای محبوب است: پیتزا!

وقتی اسم پیتزا پپرونی را می‌شنویم، احتمالاً ایتالیا به ذهنمان می‌آید؛ اما پپرونی به شکل امروزی‌اش غذای سنتی ایتالیا نیست. داستانش بیشتر در آمریکا و میان جوامع ایتالیایی‌تبار شکل گرفت؛ مهاجرانی که فرهنگ غذایی خود را با محیط و ذائقه جدید ترکیب کردند. حتی واژه‌ی pepperoni با peperoni ایتالیایی متفاوت است؛ اولی نام نوعی سوسیس خشک و ادویه‌دار و دومی به معنای فلفل است. پیتزا نیز در نیمه اول قرن بیستم از غذای جوامع ایتالیایی‌تبار فراتر رفت و محبوبیت عمومی پیدا کرد. منوی سال ۱۹۵۰ پیتزافروشی The Spot در نیوهیون، یکی از شواهد قدیمی پپرونی روی پیتزاست. بعدها پپرونی به نماد پیتزای آمریکایی تبدیل شد.

👆🏻👆🏻👆🏻
خیلی‌ از رفقا نت و آکورد آهنگ پپرونی رو می‌خواستن که در یک فایل PDF در اختیارتون گذاشتیم.
ارادت

مثل آخرین روز شهریوره
همه ترسم اینه بره بگذره

یکی از هزینه‌های پنهان کمال‌گرایی این است که معیار ارزشمندی را آن‌قدر بالا می‌برد که بسیاری از موفقیت‌های واقعی دیگر به چشم نمی‌آیند.

فردِ کمال‌گرا اغلب پیشرفت را نه با فاصله‌ای که طی کرده، بلکه با فاصله‌ای که تا نسخه‌ی ایده‌آل ذهنش باقی مانده می‌سنجد. به همین دلیل ممکن است در حال بهتر شدن باشد، اما احساس کند هیچ اتفاقی نیفتاده است.

تجربه‌ی بالینی بارها نشان داده که تغییر پایدار، محصول تلاش‌های بی‌نقص نیست؛ محصول تکرارِ رفتارهایی است که شاید کامل نباشند، اما به اندازه‌ی کافی خوب‌اند به نحوی که بتوان آن‌ها را ادامه داد. بسیاری از بهبودهای مهم زندگی، نه در نقطه‌ی کمال، بلکه در جایی رخ می‌دهند که فرد می‌پذیرد «خوبِ کافی» نیز می‌تواند ارزشمند، مؤثر و حتی دگرگون‌کننده باشد.



-ریحانه مقدم فلاح | روان‌درمانگر بالینی