خیلی خیلی قبل از سال ۱۹۹۰، رایج بود که نرم افزار‌ها تاریخ رو به جای چهار رقم، با دو رقم ذخیره کنن. به جای ۱۹۹۰، فقط دو رقمِ ۹۰ رو نگه دارن. این کار کمک می‌کرد حافظه کم‌تری استفاده بشه، و واسه دورانی که ۱۰۰ مگابایت برای خیلی سیستما یه رویا بود، صرفه‌جویی تو حافظه خیلی ارزش داشت.
وقتی آخرای دهه نود و هزاره‌ی دوم داشت نزدیک می‌شد، کم‌کم همه متوجه یه مشکل بزرگ شدن: نیمه‌شبِ ۳۱ دسامبر، سال ۱۹۹۹، وقتی تاریخ چهار‌رقمی تبدیل می شه به ۲۰۰۰، تاریخ دو‌رقمی تبدیل می‌شه به ۰۰. کامپیوتر از کجا بفهمه که ۰۰ معادل ۱۹۰۰ ئه یا ۲۰۰۰؟!

یه بحران بزرگ در کمین بود. خیلی از سیستم‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری خیلی جا‌های مهم بانک‌ها، شرکتای هواپیمایی، نیروگاه‌ها، بیمارستان‌ها و خیلی چیزای دیگه به سیستمای قدیمی وابسته بود و کسی نمی‌دونست اگه یکی از این‌ها نتونه ۰۰ رو به شکل ۲۰۰۰ پردازش کنه، چه اتفاقی می‌افته؟ آیا چیزی از کار می‌افته؟ حسابای بانکی و وامی خالی می‌شه؟ جایی منفجر می‌شه؟ 

صد‌ها میلیارد دلار هزینه صرف شناسایی و اصلاح سیستم‌ها شد. یه تلاش عظیم بین‌المللی از طرف شرکت‌های مهم و دولت‌های سراسر جهان راه افتاد که سیستم‌های قدیمی تست، اصلاح و جایگزین بشن. شب سال نو نزدیک شد...مهندسا و نرد‌های جهان چشم به ساعت دوخته بودن....نیمه‌شب فرا رسید...تقویم‌ها به جلو رفتن...و تقریبا هیچ اتفاقی نیفتاد. 😁 یه سری چیز‌های نسبتا جزیی دچار اختلال موقت شدن، و اونا هم بعدا اصلاح و تعمیر شدن.

اون‌قدر خوب مساله رو مهار کرده بودن که یه شهروند عادی می‌تونست فکر کنه اون همه بوق و کرنا واسه هیچ و پوچ بوده و مهندسا هیچی بارشون نیست و اخبار الکی مردم رو ترسونده. ولی از نگاه مهندسی، فاجعه اون قدر خوب جدی گرفته شده و اون‌قدر ماهرانه مدیریت شده که آب تو دل شهروند عادی تکون نخورده. و یور ولکام. 😁

دلتون نخواد.
دیروز برای اولین بار کیک پختم و بردم گروه « قرار » :)))
بچه ها خیلی دوست داشتن یا حداقل خیلی تعریف کردن که دفعه های بعد بهتر بپزم.