انگار اول فکر می‌کنیم دنبال یک جواب مشخصیم؛ یک «چرا»، یک «چطور»، یا یک «آیا». اما هرچی بیشتر جلو می‌ریم، لایه‌های بیشتری از موضوع رو می‌بینیم و می‌فهمیم چیزی که اول فکر می‌کردیم سؤال اصلیه، فقط سطح ماجرا بوده…

عه من😂

میره از دست احتمالش هم
آخرین بخت خیالش هم
مثل روزی روشنه این بار
سخته دیگه سخته انکار
میره از دست و شبی آخر
میکنی رو به دری دیگر
تا کی از این جاده ترسیدن؟
چاره اش چیست؟ دل بریدن
یادگار روی تن من
جای زخم این دل بریدن
رنج بیداری از یه رویا بازم از نو رو به فردا...

رو به فردا
خواننده: سارا نائینی
آهنگساز: رضا روحانی
ترانه سرا: دلشاد امامی
@saranaeinifan

داشتم فکر میکردم برای یه سری پارامترهای شخصی نیاز دارم به Prometheus که توش متریک وارد بکنم، بعد با این پلاگین obsidian آشنا شدم و قضیه کنسل شد :)))

اگه obsidian دارید یه نگاهی بهش بکنید جالبه.
https://github.com/pyrochlore/obsidian-tracker/tree/master

مموری ChatGPT رو روشن کردم و هرچییی میپرسم میگه ببین صبح اینو گفتیاااا.
می‌خوام کتکش بزنم😂

این اکبر ۲ یه اکبر ۱ هم داره، که پماد سوختگیه. یعنی یه بار اسم محصول رو گذاشته‌ن پماد اکبر، بعد این‌قدر این اسم بهشون مزه کرده که واسه محصول بعدی دیگه برین‌استورمینگ و انتخاب اسم و اینا رو فاکتور گرفته‌ن. همونو زده‌ن شعبه ۲.

در مورد سیاست های ارتباطی بانک مرکزی، دو روش دلفیک و ادیسه‌ای مطرح میشه و خیلی جالبه تقابل این ها و درس هایی برای زندگی شخصی هم داره!
مطلب بهتری پیدا نکردم که کاربردی تر توضیح بده، فعلا همین رو داشته باشید.

https://www.chicagofed.org/publications/speeches/2017/11-14-2017-future-odyssean-and-delphic-guidance-charles-evans-frankfurt-ecb

و

https://www.brookings.edu/articles/what-is-forward-guidance/

«ن» بهم گفت تجربه امروز با دیروز تکراری بود؟
نه. اصلا نه. هیچ دو روزی شبیه هم نیست، همینطور که هیچ دو نفری شبیه هم نیستن، هیچ دو تجربه‌ای هم شبیه نیستن.

جزئیات چیزها در دنیای واقعی خیلی جالبه.
من قبلاً میگفتم چرا آدما میرن دنبال دنیای واقعی در حالی که دنیای مجازی (مثلا GTA فرض کنید) هم کلی چیز برای کشف کردن داره، جزییات خوبی هم داره، چرا دست هامون رو کثیف کنیم. جوابم به خود قبلیم اینه که برای کشف دنیای واقعی هزار تا دلیل وجود داره ولی یکیش اینه که جزئیات.
این آدمی که از کنارت رد شد NPC نیست، یه آدم کامله، یه داستان زندگی کامل داره، تک تک اتفاقاتی که براش افتاده تا برسه اینجا واقعیت داره. قابل کشف کردنه. اونم غم رو تجربه می‌کنه شادی رو تجربه میکنه، زندگی رو تجربه می‌کنه.
حالا اینا رو بگذار کنار هم، این دو تا آدمی که تو کافه کار میکنن و بهم گفتن نمی‌تونی سفارشت رو جدا حساب کنی، هر کدوم یه داستان متفاوت دارن، که یه جایی چند سال پیش به هم گره خورده. همکار شدن، به هم مشورت دادن، روی هم تاثیر گذاشتن.

دوره «من منسجم» آرین اکبری رو داشتم گوش می‌کردم، وسطش گفت که «به همه تجربه ها باید خوشآمد بگیم» که زندگی «عرض بیشتری داشته باشه».
منظورش از عرض زندگی اینه که وقتی میخوای زندگی نامه بنویسی، حرفی برای گفتن داشته باشی، نه این که «بزرک شدم رفتم سر کار بازنشست شدم مُردم». بلکه رفتم اینجا این سرم کلاه گذاشت، اون پولمو نداد، اونجا خیلی خوش گذشت، فلان سفر رو رفتم، قلبم شکست، عشق رو تجربه کردم و ...

در مورد دخترش گفت که یه پسری زده بودش، می‌گفت جلو نرفتم چون جونش در خطر نبود، گفتم بگذار تجربه کنه، emotional diversity ت بیشتر بشه.