همینم شد تقریبا 🫡

یه مقدار طنز تلخ به ذهنم میرسه بابت نتایج کنکور، این پایین می‌نویسم. امیدوارم جاج نشم.

۱. رتبه های کنکورم اومد، دانشگاهی که بمب‌بارون نشده باشه چی مونده؟

۲. مسیر کدوم دانشگاه ها کم شیبه و میشه با دوچرخه رفت‌و‌آمد کرد؟

۳. گرایش «کامپیوتر، بدون برق، بدون اینترنت» کجاها ارائه میشه؟

۴. مقاله‌های چاپ شده دانشگاه رو ول کن، کدومشون اینترنت داره؟ کدومشون پناهگاه داره؟

۵. استاد راهنمای کدومتون تلگرام داره، بگید همون دانشگاه بزنم.

۶. شهریه دانشگاه آزاد، چند گیگ اینترنت می‌افته؟

۷. خوابگاه دانشگاه‌ها بیمه‌‌ی جنگ هست؟

بازی Batman Arkham knight همش توی یک شب اتفاق می‌افته. ویلن‌ها شهر رو گرفتن و مردم عادی شهر رو تخلیه کردن. به جز اونا هم فقط نیروهای پلیس تو شهرن و دزد و خلافکارهایی که گروه گروه جاهایی رو برا خودشون گرفتن و خب طبیعتاً بتمن.

آسمون امشب من رو یاد اون انداخت.

ببخشیدا. من فکر میکردم صدای جنگنده اینطوریه. باور کنم رعد و برقه؟

.

اگر سخته دانلود کنید:

🗣 Ali Azimi
🎵 Farda Soraghe Man Bia (feat. Mohsen Namjoo)
#AliAzimi #MohsenNamjoo

آدم بدون غم
نمیشه راه بی پیچ و خم
نمیشه آرزوی کم، نداریم آرزو که کم
نمیشه خستم از کلامه قصار و راویانی
که قصد می کنند در شفای حال من
تاریکم، فردا سراغ من بیا
یک روز زیبا سراغ من بیا

(محسن نامجو)
امروز از هم گسستم
اگه بال و پر شکستمُ
به پرتگاه غم، رسیده گامهای من
چو غرق خاطراتمو
غریق بی نجاتمو
بی خواب و زابرا همو
طوفان حال من

تاریکم، فردا سراغ من بیا
یک روز زیبا سراغ من بیا
با لشگر غم میجنگم
با لشگر غم میجنگم

دست میزنم پا میزنم
دل رو به دریا میزنم
گاهی به پس، گاهی به پیش
گاهی هم درجا میزنم

آدم بدون غم
نمیشه راه بی پیچ و خم
نمیشه آرزوی کم
نداریم آرزوی کم

تاریکم، فردا سراغ من بیا
با روی زیبا سراغ من بیا
تاریکم …
با لشگر غم میجنگم
با لشگر غم میجنگم
با لشگر غم میجنگم
با لشگر غم میجنگم

🆔 @melobot

دفعه های پیش از رو این که اینترنت قطع میشد می‌فهمیدیم واقعا جنگه. این دفعه یه حالت نامشخصی داره چون نت از قبل قطع بود.

(من توی جنگ هم شروع کردم یه چیزایی نوشتن و الان به تشویق یکی از دوست های عزیزم تصمیم گرفتم منتشرشون کنم کم‌کم)

۱. مقدمه
خب باز برگردیم به این روش نوشتن در نوت گوشی. سری قبلی خیلی بهم کمک کرد و امیدوارم این دفعه هم همینطور باشه.
بعضی چیزها تو زندگی هست که اذیت کننده نیست در حالت عادی، ولی بدون ارتباط و دوست ها و اینترنت اذیت کننده میشه. با نوشتن اینطوری می‌تونم از کنارشون راحت تر بگذرم. اگه این متن به دستتون میرسه و می‌خونید متشکرم.

۲. لحاف ملا
نمی‌دونم ماجرای «دعوا سر لحاف ملا بود» رو شنیدید یا نه. یه ضرب‌المثله که وقتی به کار می‌ره که یه نفری که ربطی به ماجرا اصلی نداشته بیخودی ورود می‌کنه و یه ضرری می‌کنه این وسط.

ماجرایی که براش نقل میکنن اینه که یه شب داشته آماده می‌شده بخوابه، و میبینه از کوچه صدای دعوا میاد، فضولیش میگیره ببینه چی شده و در همون حال که لحاف دورش بوده می‌ره تو کوچه ببینه چه خبره. می‌ره و میبینه یه دزدی رو در حین ارتکاب به دزدی گرفتن، در همون لحظه دزده میاد فرار کنه و در حین فرار لحاف ملا رو هم می‌دزده که دست خالی نرفته باشه. ملا که ناراحت و مالباخته میشه برمیگرده خونه. زنش میگه چی شد و چه خبر بود؟ ملا میگه هیچی دعوا سر لحاف ملا بود.

سربسته بگم، واقعا امروز تو خونه دعوا سر لحاف من بود.

(امروز برمیگرده به زمان نگارش مطلب)

۳. پیش میاد؟

صبح تا شب چیزها خیلی تغییر می‌کنن، ولی آماده بودم براش. اما نمی‌دونم که در واقع آماده بودم یا اصلا خودم پیش آوردمش.
وقتی پیش میاد میبینی که پیش‌بینی میکردیش، اما نمیدونی، شاید هم پیش آوردیش.
صبح چیزی رو که به عنوان احتمال کم مطرح کردم، شب به شدت برام پیش اومد. و نمی‌دونم عمدی بود پیش آوردنش یا واقعا ناخودآگاهم میدونستم قرار هست پیش بیاد یا همیشه پیش نیومد و من حساس شدم. زندگی جالبه.

(به self fulfilling prophecy اشاره داره)

۴. سایت پادکست
دوستم بهم پیام داد و گفت روزبه سایت پادکستی که باز بشه داری؟
کاش که داشتم ولی هیچ کدوم از سایت ها کار نمی‌کنه. نمی‌دونم محتوای صوتی و خلاصه کتاب چطوری به کسی آسیب میزنه که سایت پادکست نباید کار کنه، مدتهاست که پادکست گوش نکردم، از حدود دی. چون بعد دی هم تقریبا حوصله هیچی نبود. این زمان بدون اینترنتی شاید فرصت خوبی بود برای یادگیری، ولی محتواهام به ویدیوهای تلسی و کتاب فیزیکی و سریال محدوده.

۵. گوشی
یه سال و نیم پیش با برنامه‌ریزی خیلی کم گوشی خریدم. امسال نسخه جدید همون گوشی که قیمت دلاریش همون بود رو میخواستم، ولی باید دو سه برابر کنار می‌گذاشتم تا بتونم بخرمش و چند ماه پس انداز.
روی سنوات و حقوق اسفند حساب کرده بودم. اما خبر اومد که از سنوات خبری نیست و حتی حقوق رو هم کامل ندادن بهم.
یادمه زمانی که دبیرستانی بودم با پول تو جیبی و فروش لوازم قبلیم می‌تونستم پرچمدار بخرم. کامپیوتر گیمینگ خریدم، گوشی خریدم، تبلت خریدم، ولی الان برای فقط گوشی باید اینطوری برنامه‌ریزی کنم و حتی موفق نشم.
پول‌توجیبی با برکت تر از حقوق.

۶. ما مردمان ساده
ما مردمان پیچیده‌ای نیستیم، ما اهل تشدید مشکلات هستیم. زمانی که زمزمه جنگ می‌شود می‌رویم آب معدنی بطری می‌خریم انگار قرار است آتش جنگ را خاموش کند، زمانی که جنگ می‌شود میرویم بنزین می‌زنیم، وقتی منبع نفتی را می‌زنند هم نمی‌فهمیم باید دقیقا چیکار کنیم و احتیاطا بنزین را می‌زنیم.
و اما بانک. زمانی که باید حقوق بگیریم بانک ها یهو بسته می‌شوند. یکی می‌گوید هک شده یکی می‌گوید به دلیل حمایت از هزینه های جنگ! و ما نمی‌دونیم در نبود بانک باید چیکار کنیم دقیقا. صف بنزین نیست که هجوم ببریم. من بین کارت های دیگرم که کار می‌کرد چند تا انتقال وجه بیخودی دادم تا سهم خودم رو در تشدید مشکلات انجام بدم و «مدیریت نقدینگی» انجام بدم.

۷. انفجار من
بعد از ایده موفق برق من که بهمون می‌گفت چه زمانی برق قطع میشه، به این فکر کردم که کاش می‌تونستیم زمانی که بمب یا موشک به سرمون میخوره رو هم بدونیم، اونطوری می‌تونستیم تنظیم کنیم که در زمان مناسب در جای مناسب باشیم و الکی برای زنده موندن تقلا نکنیم.
توی کتاب روانشناسی اگزیستانسیال، یالوم می‌گفت ۴۰+ درصد افرادی که از مرگ برمی‌گردن نگاهشون به زندگی عوض میشه و درصد خیلی زیادیه. فکر کنم ما همه مردم ایران هم همینطور.

۹. جنگ، چمدون، مهاجرت
این جنگ که ما فرار کردیم اومدیم شمال، برام یه وجهی از مهاجرت داره. حداقل تصور خودم از مهاجرت.
با یه چمدون یا نهایتا دو تا و یه کوله پشتی برو یه جای دیگه زندگی کن. دور از دوستات، کارت، باشگاهت. بعضی چیزها رو میتونی بهشون آنلاین سر بزنی، آدما، کار، باشگاه در حد برنامه گرفتن ولی همین. وصل نیستی دیگه.
و این برام چطوریه؟ احتمالا اکثر آدما مشکلشون با بستن چمدون خواهد بود ولی من مدت هاست که وسایلم رو کم نگه داشتن تا توی چمدون جا بشه. به جز دوست هام به چیز دیگری دلبستگی ندارم که با خودم ببرم.
یه زمانی کامپیوترم بود ولی الان روزها میگذره و نمی‌بینمش و بهش فکر نمی‌کنم. زمانی که بود عالی بود و زمانی که نیست هم اذیتم نمی‌کنه، شاید نمونه‌ی یک دوست خوب.

۱۰. حسرت

شب بخیر گفتم، چشمام رو بستم و با اپ موسیقی بی کیفیتی که مشخصه کپی اسپاتیفایه آهنگ های Adele رو گوش می‌دم. نوتیفیکیشن اخبار جنگ بالای گوشیمه، اینجا و اونجا رو زدن، دوست هام صداهای ترسناک شنیدن، خوابشون و زندگیشون مختل شده.
به این فکر می‌کنم که چقدر برای مردن آماده‌ام؟ اگر همین الان همه چیز تموم بشه چه حسرتی دارم؟ به تجربه‌هایی که داشتم فکر می‌کنم، به خاطرات زیبا، به پیتزاهای خوشمزه، لازانیای پولدبیف، اون کله پاچه روز قبل از ماه رمضون که تنها رفتم، تهران‌بین، اپال، باشگاه، دیت های اخیرم، خانواده‌م، دوستام.
به جز این که قبل از جنگ قبلی که «ر» تهران بود و قرارمون رو کنسل کردم و دیگه نشد ببینمش، حسرت دیگری به ذهنم نمی‌رسه.

(حسرت های شما چیه؟)

۱۵. زمان بگذره، خوش بگذره
ما چرا سریال میبینیم؟ برای این که چیزی یاد بگیریم؟ تجربه زیسته آدمهای دیگه؟ خب شاید ولی اکثرا اینطوری به نظر نمیاد. این که فکرمون رو درگیر کنه هم خوبه ولی ویژگی همه سریال ها نیست و اکثرمون فکرمون به قدر کافی درگیر هست، مگه نه؟
به این فکر می‌کنم که می‌خوایم خوش بگذره، بدون صرف هزینه، پیش‌نیاز خاصی مثل بودن کس دیگه یا بودن در جای خاصی میشه سریال دید، حتی بدون آمادگی ذهنی، حتی با اینترانت داخلی ایران، بدون ریسک از دست دادن بقیه‌اش. تفریح خوبی برای ایران به نظر میاد. اما آدمهای کشورهای دیگه هم اینقدر از تفریحات بهتر دورن که رو صنعت سرگرمی اینقدر سرمایه‌گذاری میشه؟
به این فکر میکنم که این سریال رو چرا شروع کردم اصلا؟ به پیشنهاد دوست جدیدم. پس سریال شاید ابزار برقراری ارتباط و محتوای مکالمه هم فراهم کنه، شاید ابزار شناخت آدما هم باشه، من اگر بدونم نظرت در مورد قسمت ۶ فصل ۳ سریال فلان چیه، شناخت بهتری دارم ازت. این که بتونم با شناختی که ازت دارم یه سریال بهت پیشنهاد بدم که خوشت بیاد برا من اوج شناخته.

۱۶. بالای ۳۰ سال
این سریالی که می‌بینم باعث شده به سن خودم و سن بالای ۳۰ سال بیشتر فکر کنم. قبلش هم جک های اینستاگرامی زیاد دیده بودم در این مورد. به راستی چه چیزی متفاوته؟