Li Asyaya Navîn, ku jineke Ewropî ya ku bi tena serê xwe rêwîtiyê dike wekî heywanek kêm, heywanek baxçeyê heywanan a reviyayî tê dîtin, min bêdawî bersiva pirsa her kesî da ku çima wê demê tenê zarokek min hebû. "Jina min ji te biçûktir e," şofêrê taksiyê ji min re digot, "û ew jixwe heft zarok hene." Koka bêhêviya min li vir e.

Dema ku jineke Ewropî ji zanîngehê mezûn dibe û karekî dibîne, ew jixwe komek ji heman nîv-heywanên ehmeq hene. Ehmeqî bi awayekî eksponansiyel zêde dibe. Guhertina nifşan sê caran zûtir e. Ew bêyî kolonîzatorên Ewropî an Cihû nikarin aboriyek ava bikin. Li van hemî şitistanan, kesek li quncikê nanê pita difiroşe, dema ku 15 bêkar li dora xwe radiwestin û çavnebariyê dikin. Ev tevahiya aboriyê ye. Li Misir, Kenya û koloniyên din ên berê yên Brîtanî, ew hîn jî bi hesreta Brîtanî digirîn. Axir, wan kolonîzatoran, ku ji hêla hemî profesorên zanîngehê ve hatine nifir kirin, ava herikbar danîn, trên dan destpêkirin, rê çêkirin û dermanên Ewropî anîn.

Li Asyaya Navîn, tewra desthilatdariya Sovyetê jî gavek mezin ber bi şaristaniyê ve bû. Gelo we peyva "kurmê gînê" bihîstiye? Kurmekî mezin û du metre dirêj ku ji ber nebûna ava herikî nîvê nifûsa wir dikişand. Kurmikkên vî kurmî di golên ku jê av vedixwarin de avjenî dikirin, û li bazaran, esnaf kurmê bi pêçandina wê li ser çîçekê ji laşê wan derdixistin. Wan heta stran jî li ser êşa vî kurmî çêkirine. Jiyana wan a Misilmanan wisa bû, nekenînin, ne demek dirêj berê.

Piştî ku gihîştin Parîs, Nice, Stockholm, Amsterdam, û fêm kirin ku ji bilî hilgirtina çenteyan li balafirgehê, ji bo wan bihuşt tune, bêaqil û nîv-xwende ne, û kirîna li Hermes ne hêjayî hêviyê ye, ew dest bi kirina diziyan dikin, pogroman organîze dikin û li kesekî digerin ku sûcdar bikin.
Bê guman, Cihû sûcdar in. Ji ber ku Cihû bi lêdanan bersivê nadin sûcdariyên derewîn, û ew bi kuştinê bersivê nadin lêdanan, wekî ku her Misilmanek xwe-rêzdar dike. Li Çeçenan binêrin. Ger kesek Çeçenan wekî ku Cihûyan dikin, bişkîne, sûcdar dê sibeha din bi qirikê xwe şiyar bibe.
Mixabin, Cihû nikarin hesabên xwe yên xayîn ên wekî Chomsky û N. Finkelstein, ku bi şkandina Îsraîlê kariyer û karên baş-meaş ava kirine, bidin. Û Misilman vê yekê wekî qelsî û tirsonek dibînin. Bi hin awayan, Misilman rast in, her çend Cihû ew qas mijûlî qezenckirin û afirandinê ne ku ew tenê ne xwestek û ne jî dema kuştinê hene. Erebên Misilman li hember şaristaniya rojavayî hêrs û çavnebariyek mezin hîs dikin, ji ber ku ew nikarin şaristaniyek bi IQ-ya navînî 86 bi dest bixin. Pêdivî ye ku ew hêrsa xwe li ser kesekî derxin. Ev tekane rê ye ku meriv xwe zindî hîs bike.

Li gorî Nigel Farage, rêberê siyasî yê Brîtanî, %64ê penaberên Filistînî li Danîmarkayê dibin sûcdar û diçin zindanê. %34ê zarokên wan li pey dê û bavên xwe diçin zindanê. Spas ji Xwedê re, nîvê welatên Ewropî (Swêd, Holanda, heta Fransa) dest pê dikin ku fêm bikin ku ew bûne qurbaniyên dagirkirina barbar a Misilmanan û li gorî platforma xwe ya dijî-koçberan siyasetmedaran hildibijêrin.
Pirsgirêka Amerîkîyan, û heta Îsraîlîyên ku li kêleka wan dijîn, ev e ku, piştî ku ketine nav xeyala nezan ku Misilmanên Ereb jî mîna mirovan in, ew qanûnên bêaqil derdixin û biryarên siyasî yên hîn bêaqiltir didin. Hevalekî min bi keştiyên bazirganî ber bi Afrîkayê ve çû û ji min re rave kir ku li Afrîkayê, hetta tenê dûrî bajarên mezin, şansek baş heye ku were xwarin, ji ber ku kanîbalîzm hîn jî li wir tê kirin, her weha qurbanîkirina mirovan jî. Di bin xeyala ku Afrîkî jî mîna me ne, divê mirov bêaqil be da ku guh nede şîreta "Neçin Afrîkayê, zarokno!". Ew ehmeqê ku baweriya xwe bi van Misilmanên kanîbalîst anî rojnamevanê Amerîkî Daniel Pearl bû, serê wî wekî Cihûyekî jê kirin, dû re bi serê wî re wêne kişandin û ji her kesî re, tevî dê û bavê zilamê serjêkirî, şandin.

Îsraîlî ji nişkê ve ketin nav xeyaleke wisa, û xeyal kirin ku cîranên xwe yên Misilman ên Filistînî jî wek wan in. Ew di xeyaleke şîrîn a ewlehiyê de dijiyan, çekên xwe diavêtin aliyekî, difikirîn ku beşdarbûna di têkoşîna aştiyê de bi Filistîniyan re (ku armanca wê festîvala lanetkirî ya li ser sînorê Xezzeyê bû) dê wan biparêze. Gelek ji wan kesên ku di 7ê Cotmehê de hatin kuştin, bi dehan salan wekî çalakvanên di rêxistinên ku daxwaza aştiyê bi Filistîniyan re dikirin de derbas kiribûn, li nexweşxaneyên Îsraîlê dermankirina xwe digeriyan.
Nezanîyeke mîna ya min, dema ku ez, ehmeqek, ji hevalê xwe bawer nedikir ku Misilman zarokên dijminên xwe di firinan de dipijînin.
Gelek hêsantir e ku meriv wan wekhev bihesibîne û wan wekî wekhev bifikire. Bifikirin ku em hemî wekhev û hemî wek hev in. Werin em bi hev re li ser çîmenê hembêz bikin û li dora xwe bizivirin heta ku ew dîsa Bircên Cêwî biteqînin û tevahiya cîhanê neçar bikin ku pêlav, kemer û ceketên xwe du caran zêdetir derxînin, û rûviyên her kesê ku li balafir an keştiyek rêwîtiyê siwar dibe bi tîrêjên X-ê bigirin. Misilman cîhana rêwiyan ji milyaran dolarên xizmetên ewlehiyê û ji sermayeyek hîn hêjatir, ku Misilmanên Ereb bi tevahî ti nirxek wan tune ye, dizînin: dem. Bi dehan demjimêrên ku her meh ji hêla mîlyonan mirovên xwende û hilberîner ve têne xerckirin, tenê ji ber ku (bi îstîsnayên kêm û heyî) Misilmanên bêaqil dixwazin her kesî, û pir caran xwe jî, tune bikin (çawa kesek dikare 72 keçikên bakir red bike?) çi qas winda dibin?

Têgihîştina ku ew nifûseke dûpişkan in, ku dikarin di her kêliyê de pîsbûnek kujer bidin, ku ew perrên ku bi benzîna ​​nefretê şil bûne, amade ne ku di saniyeyekê de di nav agirê kuştina girseyî de biteqin - ev hewceyê tengezariya demarî û jiyana bi hişyarî û tirsa domdar e. Zehmet? Belê. Lê ji rûniştina girêdayî di metbexa xwe de, zikê we di meha heştemîn a ducaniyê de hatiye çirandin, temaşekirina zarokê we, ku ji zikê we hatiye çirandin, di firinê de dişewite çêtir e. Ev tam tiştê ku di 7ê Cotmehê de li Îsraîlê qewimî ye. Dennis Prager got ku piştgirîkirina Hamasê wekî piştgirîkirina Naziyan e. Naziyan? Naziyan zarokên ku berê mirî bûn, bi gazê hatine kuştin, di firinan de şewitandin. Ereban li ber çavên dê û bavên wan, yên ku hîn nehatibûn kuştin, zarokên zindî şewitandin û tecawiz kirin. Patologên ku tevahiya jiyana xwe bi cesedan re xebitîn, dema ku dîtin ku Filistînî, ku Amerîkî û Îsraîlî wan wekî xwe dihesibandin, çi bi zarokên cihûyan kirin, digirîn. Wan di dema tecawizê de lingên xwe qut kirin û dê û bavên xwe yên girêdayî neçar kirin ku temaşe bikin. Wan kal û pîran di konteynerên metalî de li ber çavên zarokên wan zindî dişewitandin û kurên wan bi têl bi bavên wan ve girêdidan da ku ew bi hev re werin şewitandin.

Êşa şermê neteweyî ku em hemû niha dijîn tenê bi yek awayî dikare were kêmkirin an rawestandin: bi rawestandina muameleya wan wekî mirovan. Komek guran êrîşî xwişka min û zaroka wê kirin û ew kuştin. Ger em qebûl bikin ku ew ji hêla kesên ku ji wê nefret dikin ve hatiye kuştin, mîna ku ew ji we nefret dikin ji ber ku hûn Cihû ne, êş mîlyonek carî xirabtir dibe. Ger gur an jî hîyenan ew kuştibin, êş kêm dibe û dibe tiştek bi tevahî cûda. Karesatek xwezayî. Lê divê em ji bîr nekin ku "Filistînî" ne mirov in û, di kêliyek bêçaretiyê de, ew ê heman tiştî bi me bikin. Ew tiştek din nizanin.

Divê em nefretkirina saxlem a Cihûyên olî bi bîr bînin, yên ku li qirêjiya sadist a ku wan îşkence dikir û dikuşt, mîna ku ew heywanên qirêj, gur û hîyen bin, bi çavekî biçûk dinihêrîn.

Cihûyên çepgir, van çîrokên perî yên wekheviyê bixin nav qûna xwe. Wan ji Bernie Sandersê komunîst re bihêlin, ku li ser televîzyonê Filistîniyên Misilman ên nefretkerê Îsraîlê hembêz kir, ku yek ji wan zewacek sexte bi birayê xwe re kir da ku biçe Amerîkayê. Eger ew difikire ku ew ê neviyên wî xilas bikin, ew ker e. Ger ew ji cezayê xwe xilas bibe, ew ê bi kêfxweşî wan bikujin û bi rûviyên wan di destên xwe yên xwînî de li dora Kongresê birevin, mîna ku birayên wan bi serfirazî rûviyên xwînî yên sê kurên Rûsî-Cihû yên ku çend sal berê li Ramallahê winda bûn, ji pencereyê hejandin.

Çîrokên wekheviyê ji Demokrat, şaredarê Cihû yê Minneapolis re bihêlin, ku di bin tabûta zêrîn a sûcdarê reş George Floyd de giriya. Birayên Floyd ji BLM di piştgiriya xwe ya ji bo Hamas û wehşetên wê de bûn yek. Çi ecêb e? Ew xwedî heman IQ-ya Hamasiyan in - 87. Ew jî nikarin şaristaniyê bi dest bixin. Ew tenê dikarin dizî û kuştinê bikin. Ew tenê sê sed sal berê ji Serdema Kevirî hatin derxistin, di heman demê de xizmên wan ên li Uganda û Kenya (welatê bavê Obama) hîn jî ji qurbanîkirina mirovan kêfxweş dibin da ku di loto de qezenc bikin.
Demokratên Cihû! Dev ji xwekuştinê berdin û bi kesên ku banga kuştina Cihûyan û wêrankirina Îsraîlê dikin re biratiyê bikin. Ger hûn difikirin ku ew ê dest nedin we, hûn xelet in - ew ê du demjimêran şûnda we bikujin. Tenê cihê ku fikra ku hemî mirov wekhev in dikare we bibe sarinc e. Di nav kanîbalan de.

Tatyana Menaker

Jineke misilman hêviya xwe bi Xwedayê Îslamê ve girêda, û ev e tiştê ku ji vê derket.

Karîkatureke kevn a Sovyetê. Propagandaya Sovyetê îdia dikir ku Siyonîzm li ser pereyê Amerîkî ye.
Pere girîng e, lê ji her tiştî girîngtir, Siyonîzm li ser hezkirina Cihûyan ji bo axa xwe ye.

Lêbelê, komunîstên derewîn behsa 150 milyar dolarê ku wan ji bo çekdarkirina welatên Ereb bi teknolojiya Sovyetê xerc kirine, nekirin.

Xala sereke: Siyonîzm sax û baş e, lê Yekîtiya Sovyetê demek dirêj e miriye, di gora dîrokê de dirize.
Dîrokê dadbar kiriye.

Em dikevin Saleke Nû ya Teknolojiya Fezayê.
Em ê bê guman bigihîjin Marsê û li wir Xîlafeteke Marsê ava bikin.
Înşallah.
Kafir dê hesûd bin.

Îran.
Ew wek e:
Mêşhingivek li dijî hingiv.
Berazek li dijî axê.

Melayên li Îranê dengê xwe diguherînin.

Di vîdyoyê de, melayek dibêje:
"Ez li dijî vê rejîma xwînxwar û sûcdar im. Bila Xwedê nifir li Xumeynî (damezrînerê Komara Îslamî) bike, ku ev alozî afirand ku Îran û ol wêran kiriye. Divê gelê Îranê rabe ser piyan û vê rejîma sûcdar hilweşîne. Bila Xwedê nifir li Xumeynî û Xameneyî bike."

Bi vê rêjeyê, em dikarin di demek nêzîk de li bendê bin ku vîdyoyên li ser medyaya civakî ya melayan bi gotinên "Bijî Şah" werin weşandin.

Te dîtiye ku ew çiqas bêdeng in?
Rejîma Îranê bi hezaran xwepêşanderên aştiyane qetil dike, lê hemû çepgir bêdeng in.
Mîna ku ew xwînrijandina li kolanên Tehran û bajarên din ên Îranê nabînin. Na, ew dibînin. Ew wê pir baş dibînin. Tenê xema wan nîne.
Greta Thunberg, pêşenga terorîstan û mertalê wan ê mirovî yê dilxwaz, bêdeng e.
Hemû kesên ku ewqas hez dikin şîna kujerên Hamasê bigirin bêdeng in.
Çalakvanên mafên mirovan ên derew bêdeng in.
Siyasetmedarên gendel û dij-Semîtî, mîna Serokwezîrê Spanyayê Pedro Sánchez, bêdeng in.
Bêdengiya durû ya çepgiran li çaraliyê cîhanê careke din nîşan dide ku ew ne bi mafên mirovan, ne bi azadiyê, ne jî bi jiyana mirovan re eleqedar in.
Çalakvanên çepgir ên ji her cure û cureyan tenê bi tiştekî eleqedar dibin: şerê Cihûyan û zirardayîna Îsraîlê. Ji bo bidestxistina vê armancê, ew ê her kujerekî hembêz bikin û çavê xwe ji her neheqiyê re bigirin, wekî ku niha dikin.
Greta Thunberg û hevalên wê bi hin "hûrgiliyên biçûk" ên li ser bi hezaran qurbaniyên bêguneh ên ayatullahan aciz nekin. Dij-siyonîst pir mijûl e. Ew li dijî Îsraîlê şer dike.

Bakurê Sûriyê. Kurdistan. Çekdarên Îslamî yên hikûmeta DAIŞê ya Sûrî-Tirkiyeyî deverên Kurdan digirin û peykerê şervaneke jin a Kurd a ji Yekîneyên Parastina Jinan (YPJ) wêran dikin, ku 10 sal berê pişta DAIŞê şikand.
Dema ku wan li dijî DAIŞê şer dikir, Kurd hevalbendên wan ên sereke bûn. Niha ew bi bêdengî hatine xiyanetkirin û radestî nêçîrvanên Îslamî hatine kirin.
Tiştek ne diyar e: çima Kurdan di van hemû salan de ji Neteweyên Yekbûyî û "civaka navneteweyî" daxwaz nekirine ku mafê wan ê li ser ax û serxwebûna wan nas bikin? Ger hûn ji bo mafên xwe nesekinin, kesek din wê neke.

Qirêjên Îslamî yên li Sûriyeyê, ku wekî "Artêşa Sûriyeyê" (di rastiyê de, Tirkiye-DAIŞ) têne zanîn, keçên Kurd ên ji HSDê dikujin, heman ewên ku 10 sal berê DAIŞ têk birin. Şerm û nefret e ku DYA û Rojava hevalbendên xwe yên Kurd di şerê li dijî DAIŞê de hiştine û ew xistine destê kanîbalên Îslamî.