آنچه در این دو قاب می‌بینید، صرفاً دو تصویر نیست، بلکه تفاوت میان دو جهان‌بینی و دو مکتب است.

در یک تصویر، شهید شوان، گریلای پژاک، را می‌بینیم که در شرایط سخت کوسالان، در جایی که اطرافشان توسط دشمن محاصره شده است، برف جمع می‌کند تا برای گروه گریلایی‌شان در سرمای شدید منطقه آب تأمین کند. گریلایی که بدون هیچ چشم‌داشتی، نهایتاً در راه کوردستان آزاد به شهادت رسید.

اما در تصویر دوم، خالد ونوشه، از رهبران برجسته حزب دمکرات کوردستان ایران (حدکا) از جناح خالد عزیزی و مسئول کمیته امنیت حدکا، را می‌بینیم که با سوءاستفاده از جایگاه و قدرتش، مشغول هوس‌رانی و درخواست‌های غیراخلاقی از یک خانم کورد است!

پرسش این است که آیا انقلابی بودن (شۆڕشگێڕی) صرفاً به سلاح در دست گرفتن و لاف زدن است یا اینکه نیازمند اخلاق و اسلوب خاص خود می‌باشد؟

شاید برخی افراد سعی کنند این رفتار شنیع را با بهانه‌ی «انحراف فردی» توجیه کنند، اما باید دانست که در یک حزب سیاسی کمتر می‌توان مسئله‌ی شخصی و فردی را به‌عنوان توجیه‌کننده‌ی اشتباهات قابل قبول دانست. اعطای مجدد پست و مقام به خالد ونوشه حتی پس از انتشار فیلم رسوایی جنسی، نشانه‌ی ساختاری بودن این اخلاقیات است که صرفاً بخشی از آن افشا شده است.

خودتان قضاوت کنید که کدام یک واقعاً راه قاضی محمد، شهید قاسملو و شهید شرفکندی را ادامه می‌دهند؟ کسی که برای کوردستان سختی می‌کشد و فداکاری می‌کند یا آنان که اینگونه مشغول کارهای غیراخلاقی هستند و در تلویزیون‌ها لاف «کورد بودن» می‌زنند و هر کسی که از آنان انتقاد کند را مورد حمله قرار می‌دهند؟

⤵️⤵️⤵️
https://t.me/rojava_k