حقیقتش نمیدونم‌از چی شروع کنم ، ولی یه چیزو میدونم ،هیچکدوممون دیگه ذهنمون آروم‌نمیشه .
نه میخوام جانب دار باشم نه هیچی ، صرفا میخوام بگم سخت نگیرید به خودتون ،اسیب پذیر بودن تو این شرایط عادی ترین واکنشه ، تقصیری ندارین ، تمرکز نداشتن،پرخوری/کم خوری ، بی حوصله بودن ، آینده نداشتن ، رویا نساختن ، به فکر نبودن ، تمرکز نکردن ، خسته بودن ، همه اینا تنها واکنش طبیعی مغزه .
تیپیکال مغز وقتی توی یه مدتی توی شرایط استرس ، خستگی ، ترس یا حتی بلاتکلیفی گیر میفته فقط ادامه دادنه.
تو این موقعیت دیگه رویا نمیسازه ، به آینده فکر نمیکنه ، تلاش نمیکنه ، تنها هدفش تحمله .
فقط صرفا اومدم بگم به خودتون سرش سخت نگیرید ، وضعیت و شرایطیه که مثل یه حلقه دورمون پیچیده شده ،تلاش اشتباهی فقط خودمونو گیر میندازه، یکم قبولش کنید ،سرسخت بودن همیشگی خستگی داره .
خودتونو سرزنش نکنید سرش.

no one will understand the way we feel , it just us , then , it's like a ring, a wrong effort will only trap us, accept it first, being stubborn all the time is tiring. Don't blame yourself

erx ,, 11780

از ایران یاد گرفتیم زنده بمونیم
نه برای زندگی، برای اینکه فرو نریزیم.
یاد گرفتیم کم‌تر بخندیم تا نشکنیم
کم‌تر آرزو کنیم تا دوام بیاوریم
کم‌تر حرف بزنیم تا بمانیم.
صبح‌ها بیدار می‌شویم
نه با امید
با عادت.
و شب‌ها
زنده‌بودن را
مثل یک وظیفه
به فردا تحویل می‌دهیم.
اینجا
زندگی
همیشه
کارِ فرداست