نمیتونم کاری کنم که درک کنی، نمیتونم به هیچکس بفهمونم چه اتفاقی داره درونم میفته. حتی خودمم نمیدونم داره چی به سرم میاد .

حقیقتش نمیدونم‌از چی شروع کنم ، ولی یه چیزو میدونم ،هیچکدوممون دیگه ذهنمون آروم‌نمیشه .
نه میخوام جانب دار باشم نه هیچی ، صرفا میخوام بگم سخت نگیرید به خودتون ،اسیب پذیر بودن تو این شرایط عادی ترین واکنشه ، تقصیری ندارین ، تمرکز نداشتن،پرخوری/کم خوری ، بی حوصله بودن ، آینده نداشتن ، رویا نساختن ، به فکر نبودن ، تمرکز نکردن ، خسته بودن ، همه اینا تنها واکنش طبیعی مغزه .
تیپیکال مغز وقتی توی یه مدتی توی شرایط استرس ، خستگی ، ترس یا حتی بلاتکلیفی گیر میفته فقط ادامه دادنه.
تو این موقعیت دیگه رویا نمیسازه ، به آینده فکر نمیکنه ، تلاش نمیکنه ، تنها هدفش تحمله .
فقط صرفا اومدم بگم به خودتون سرش سخت نگیرید ، وضعیت و شرایطیه که مثل یه حلقه دورمون پیچیده شده ،تلاش اشتباهی فقط خودمونو گیر میندازه، یکم قبولش کنید ،سرسخت بودن همیشگی خستگی داره .
خودتونو سرزنش نکنید سرش.

no one will understand the way we feel , it just us , then , it's like a ring, a wrong effort will only trap us, accept it first, being stubborn all the time is tiring. Don't blame yourself

erx ,, 11780