هربار که کیک درست میکنم
یک قدم به زندگی نزدیک تر میشم.🥲

در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جا
ز پس صبر، تو را او به سر صدر نشاند

و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها
ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند

من رو ببخش عزیزم. زیادی دستت رو محکم گرفته بودم، می‌دونم. می‌خواستم ازت مواظبت کنم اما فکر نکردم وجودت هنوز همونقدر کوچیک و ظریفه. تو رو با قدم‌های بزرگ و ممتد کشوندمت تمام عمر و یادم رفت یه جاهایی پاهات دیگه جون نداره. ببخش که وقت غصه‌های تو، خندیدم که قضاوت نشم. ببخش اگر موفقیت‌های دیگران رو مدام برای تو دیکته کردم، اگه یک وقت‌هایی برای چهره‌‌ی زیباتر دیگری، به صورتت با عشق نگاه نکردم. ببخش من رو که همه‌ی زندگیم، جای گوش کردن به تو، به آرزوها و رویاهای تعریف شده ی دیگران فکر کردم. ببخش اگر از تو زدم، تا که دیگران رو خوشحال کنم. که میون تصورات ایده‌آل خودم از زندگی، فرصت خندیدن و زندگی کردن تو لحظه رو از تو گرفتم. ببخش که سالها تو تاریکی گذشته رهات کردم، و بچگی و بی‌تجربگی تو رو ندیدم و نبخشیدم و تو رو بارها و بارها به ملاقات اشتباهات گذشته‌ات بردم. ببخش که هربار به جسم خسته و کلافه ی تو با صدای بلند گفتم: صبر کن! صبر، ببخش که هربار به جای فهمیدنت و یه آغوش طولانی و محکم، گمِت کردم میونِ صدای همهمه‌ی تحسین‌ها،
تا شاید اون‌جا، بین نگاهِ دیگران بهونه‌ای برای دوست داشتنِ خودم پیدا کنم
• امیرعلی_ق

نامه ای به خود

دنیا برای آدم‌هایی‌ست که ساده گرفتند و ساده گذشت.

برای من هیچ اهمیتی ندارد که دیگران باور کنند یا نکنند، فقط می‌ترسم که فردا بمیرم و هنوز خودم را نشناخته باشم.

-صادق هدایت

وصف حُسن تو چه گویم؟ که ز اسباب جمال
هر چه باید همه در حد کمالست تو را.

درون توست اگر خلوتی و انجمنی ست
برون ز خویش کجا می روی
جهان خالی است!

"دردی که انسان را ب سکوت وا میدارد
بسیار سنگین تر از دردیست
ک انسان را ب فریاد وا می‌دارد!
و انسان ها فقط به فریاد هم میرسند
نه به سکوت هم.."

فروغ

به قول عباس معروفی:
زمانی از دست دادن برایِ من فاجعه بود. بعدها، آنقدر از دست داده بودم که به مرور یاد گرفتم‌ دیگر چیزی برای از دست دادن، ندارم.

لازم نیست قبل از تموم شدن، رنجِ تموم شدن رو زندگی کنی.
بذار اگه قراره بیاد، اول عشق بیاد…
ترس همیشه بلده راهشو پیدا کنه،
عشق رو اما باید راه داد 🤍

ترجیح میدم در لحظه زندگی کنم :)

راست میگه: آنچه سعی است من اندر طلبت بنمایم
آن قدر هست که تغییر قضا نتوان کرد

بابا

دلم دارد می‌ترکد. هیچوقت اینطوری نشده بودم؛ اینقدر تلخ و بیهوده! یک چیزی را از من گرفته‌اند. نمی‌دانم چه کسی و کجا و چرا.

فروغ

بله آقای بیضایی، «اشکالی در کار دنیاست که گریه رفعش نمی‌کند».