تلخ‌ ترین پارادوکس در مورد عشق
رو خانم فروغ فرخزاد تو این بیت گفته:
«من از تو میمردم اما تو زندگانی من بودی...»

آخرش من زندگیم رو با جمله «ولش کن بخوابم بعدا انجامش میدم» نابود می‌کنم.

خدایی ولی خوب ویترینو حفط کردیما، هیچکی شک نمی‌کنه داریم پاره می‌شیم.
‌

زبون که میسوزه دیگه مزه هارو حالیش نمیشه،
ما دلمون بود که سوخت اِبرام

از لحاظ روحی به یک بغل بزرگ احتیاج دارم؛ به شنیده شدن صدای محکم و مطمئنی که بی انتظار و بدون منت بهم بگه درست می‌شه، درستش می‌کنیم، نترس، اضطراب نداشته باش، همه چی خوب می‌شه، من کنارتم، مواظبتم، حواسم بهت هست، کمکت می‌کنم، هواتو دارم. خوب می‌شی.

قسمت غمناک داستان اونجاست که با منطقت زندگی کنی حسرتش می‌مونه به دلت، با احساساتت زندگی کنی ضربه می‌خوری

غذا خیلی مهمه خیلی…

رمز خوشبختیو نفهمیدم،
ولی رمز بدبختی اینه که همه‌رو از خودت راضی نگه داری

وقتشه طوری بخوابیم که مُرده تو قبر نخوابیده!

خسته شدم از بس منتظر موندم، منتظر موندم آسانسور بیاد، برف بیاد، شب بیاد، اسنپ بیاد، بند بیاد، خوابم بیاد، مامان بیاد، سفارش بیاد، بارون بیاد، کش بیاد، برق بیاد، تاکسی بیاد، خبر بیاد، جوش بیاد، به هوش بیاد، خوشش بیاد، بیاد، بمونه، نره.