همیشه فک میکردم زمان همه چیو درست میکنه ..
نمیدونم چرا این بار اصلا درست بشو نیس:)

بعضی وقت‌ها دوست داری با یکی حرف بزنی. نه هر کسی. نه حتی مامانت یا از نزدیک‌ترین‌هات. دوست داری با کسی حرف بزنی که بتونی جلوش بغض کنی. بتونی جلوش اشک بریزی حتی. بتونی خودت رو خالی کنی جلوش و اون، به جای اینکه بخواد تلاش کنه تا جلوی بغض کردن و اشک ریختنت رو بگیره، ساکت بشینه روبه‌روت و فقط گوش کنه. الکی حرف‌های امیدوارکننده نزنه. تلاش نکنه از این روزهای مصیبت‌بار نکته‌ی مثبت بکشه بیرون. فقط گوش کنه و بذاره جلوش بغض کنی و اشک بریزی.

بعضى روزا آرزو میکنیم به گذشته ها برگردیم
نه بخاطر اینکه چیزی رو عوض کنیم
واسه اینکه یه چیزایی رو "دوباره" احساس کنیم

تلخ‌ ترین پارادوکس در مورد عشق
رو خانم فروغ فرخزاد تو این بیت گفته:
«من از تو میمردم اما تو زندگانی من بودی...»

آخرش من زندگیم رو با جمله «ولش کن بخوابم بعدا انجامش میدم» نابود می‌کنم.

خدایی ولی خوب ویترینو حفط کردیما، هیچکی شک نمی‌کنه داریم پاره می‌شیم.
‌

زبون که میسوزه دیگه مزه هارو حالیش نمیشه،
ما دلمون بود که سوخت اِبرام

از لحاظ روحی به یک بغل بزرگ احتیاج دارم؛ به شنیده شدن صدای محکم و مطمئنی که بی انتظار و بدون منت بهم بگه درست می‌شه، درستش می‌کنیم، نترس، اضطراب نداشته باش، همه چی خوب می‌شه، من کنارتم، مواظبتم، حواسم بهت هست، کمکت می‌کنم، هواتو دارم. خوب می‌شی.

قسمت غمناک داستان اونجاست که با منطقت زندگی کنی حسرتش می‌مونه به دلت، با احساساتت زندگی کنی ضربه می‌خوری

غذا خیلی مهمه خیلی…

رمز خوشبختیو نفهمیدم،
ولی رمز بدبختی اینه که همه‌رو از خودت راضی نگه داری