‌
هر وقت حالت بد بود
برو ماه رو ببین، دوش آب سرد بگیر، موزیک گوش بده، فیلم ببین، قدم بزن، بنویس، نقاشی بکش، با آدما حرف بزن، بیرون برو، برای خودت هدیه بخر، کلاس جدید برو، کتاب بخون، قهوه بخور، گل و گیاه بخر، بخواب، خوراکی بخر. اما نذار داخل خودت فرو بری. نذار ناراحتیت بشه افسردگی و اون تو رو ببلعه. یادت باشه کسی برای نجات تو نمی‌آد. خودت خودتو نجات بده.
‌

قول بده هرچیزی هم که شد، هرچقدر ناراحت بودی، هرچقدر مشکل داشتی، هرچقدر احساس گناه می‌کردی؛ اگر شرایط شاد بودن و غمگین نبودنت فراهم شد، از خودت دورش نکنی؛ دور خودت دیوار نکشی.

دافم از ایران رفت نریختم حتی قطره اشکی^

اون با بعدی خوبه
من با بعدی بد
جفتمون یاد گرفتیم..

حس میکنم از یه سنی به بعد دیگه حوصله گرفتن وایب منفی از آدمای دورتو نداری، دیگه به این فک نمیکنی رفیقمه کلی خاطره داریم، یا حتی بهش احتیاج دارم فلان جا، انگاری ظرفیت ملاحظه کردنت پر شده، بدون توضیح کنار میذاری و عموما میشی آدم بده، ولی خب اوکیه

همیشه فک میکردم زمان همه چیو درست میکنه ..
نمیدونم چرا این بار اصلا درست بشو نیس:)

بعضی وقت‌ها دوست داری با یکی حرف بزنی. نه هر کسی. نه حتی مامانت یا از نزدیک‌ترین‌هات. دوست داری با کسی حرف بزنی که بتونی جلوش بغض کنی. بتونی جلوش اشک بریزی حتی. بتونی خودت رو خالی کنی جلوش و اون، به جای اینکه بخواد تلاش کنه تا جلوی بغض کردن و اشک ریختنت رو بگیره، ساکت بشینه روبه‌روت و فقط گوش کنه. الکی حرف‌های امیدوارکننده نزنه. تلاش نکنه از این روزهای مصیبت‌بار نکته‌ی مثبت بکشه بیرون. فقط گوش کنه و بذاره جلوش بغض کنی و اشک بریزی.

بعضى روزا آرزو میکنیم به گذشته ها برگردیم
نه بخاطر اینکه چیزی رو عوض کنیم
واسه اینکه یه چیزایی رو "دوباره" احساس کنیم

تلخ‌ ترین پارادوکس در مورد عشق
رو خانم فروغ فرخزاد تو این بیت گفته:
«من از تو میمردم اما تو زندگانی من بودی...»

آخرش من زندگیم رو با جمله «ولش کن بخوابم بعدا انجامش میدم» نابود می‌کنم.

خدایی ولی خوب ویترینو حفط کردیما، هیچکی شک نمی‌کنه داریم پاره می‌شیم.
‌