pǝpɐɟ

آدمیزاد محکومه به پذیرفتن، کنار اومدن و ادامه دادن؛ چی از این غم‌انگیز تر؟

- ‏خسته‌ام، از تمام اتفاقات کوچک و بزرگی که در زندگی‌ام رخ می‌دهد. ذهن‌ام دیگر توان پردازش هیچ موضوعی را ندارد. رمق انجام‌ دادن کارهای روزمره‌ام از من سلب شده است. تعامل و معاشرت با دیگران خسته‌ترم می‌کند. همچون اسب محتضری هستم که هر لحظه‌اش را به انتظار گلوله‌ای تمام‌کننده می‌گذراند

همه در حال جنگیدنیم. نبردی که نمی‌دانیم تهش چه می‌شود. نبردی که جنسش برای هر کس فرق می‌کند، و همینطور نتیجه‌اش. دلم برای خودمان می‌سوزد. بیشتر از همه برای او که دارد با خودش میجنگد

‌
هر وقت حالت بد بود
برو ماه رو ببین، دوش آب سرد بگیر، موزیک گوش بده، فیلم ببین، قدم بزن، بنویس، نقاشی بکش، با آدما حرف بزن، بیرون برو، برای خودت هدیه بخر، کلاس جدید برو، کتاب بخون، قهوه بخور، گل و گیاه بخر، بخواب، خوراکی بخر. اما نذار داخل خودت فرو بری. نذار ناراحتیت بشه افسردگی و اون تو رو ببلعه. یادت باشه کسی برای نجات تو نمی‌آد. خودت خودتو نجات بده.
‌

قول بده هرچیزی هم که شد، هرچقدر ناراحت بودی، هرچقدر مشکل داشتی، هرچقدر احساس گناه می‌کردی؛ اگر شرایط شاد بودن و غمگین نبودنت فراهم شد، از خودت دورش نکنی؛ دور خودت دیوار نکشی.

دافم از ایران رفت نریختم حتی قطره اشکی^

اون با بعدی خوبه
من با بعدی بد
جفتمون یاد گرفتیم..

حس میکنم از یه سنی به بعد دیگه حوصله گرفتن وایب منفی از آدمای دورتو نداری، دیگه به این فک نمیکنی رفیقمه کلی خاطره داریم، یا حتی بهش احتیاج دارم فلان جا، انگاری ظرفیت ملاحظه کردنت پر شده، بدون توضیح کنار میذاری و عموما میشی آدم بده، ولی خب اوکیه

همیشه فک میکردم زمان همه چیو درست میکنه ..
نمیدونم چرا این بار اصلا درست بشو نیس:)