غصشو ما خوردیم لبشو یکی دیگه

𝘀𝗽𝗲𝗰𝗶𝗮𝗹 𝗳𝗼𝗿 𝘆𝗼𝘂

𝗿𝘂𝘀𝘀𝗶𝗮𝗻 𝘄𝗶𝗻𝘀𝘁𝗼𝗻

pǝpɐɟ

آدمیزاد محکومه به پذیرفتن، کنار اومدن و ادامه دادن؛ چی از این غم‌انگیز تر؟

- ‏خسته‌ام، از تمام اتفاقات کوچک و بزرگی که در زندگی‌ام رخ می‌دهد. ذهن‌ام دیگر توان پردازش هیچ موضوعی را ندارد. رمق انجام‌ دادن کارهای روزمره‌ام از من سلب شده است. تعامل و معاشرت با دیگران خسته‌ترم می‌کند. همچون اسب محتضری هستم که هر لحظه‌اش را به انتظار گلوله‌ای تمام‌کننده می‌گذراند

همه در حال جنگیدنیم. نبردی که نمی‌دانیم تهش چه می‌شود. نبردی که جنسش برای هر کس فرق می‌کند، و همینطور نتیجه‌اش. دلم برای خودمان می‌سوزد. بیشتر از همه برای او که دارد با خودش میجنگد

‌
هر وقت حالت بد بود
برو ماه رو ببین، دوش آب سرد بگیر، موزیک گوش بده، فیلم ببین، قدم بزن، بنویس، نقاشی بکش، با آدما حرف بزن، بیرون برو، برای خودت هدیه بخر، کلاس جدید برو، کتاب بخون، قهوه بخور، گل و گیاه بخر، بخواب، خوراکی بخر. اما نذار داخل خودت فرو بری. نذار ناراحتیت بشه افسردگی و اون تو رو ببلعه. یادت باشه کسی برای نجات تو نمی‌آد. خودت خودتو نجات بده.
‌

قول بده هرچیزی هم که شد، هرچقدر ناراحت بودی، هرچقدر مشکل داشتی، هرچقدر احساس گناه می‌کردی؛ اگر شرایط شاد بودن و غمگین نبودنت فراهم شد، از خودت دورش نکنی؛ دور خودت دیوار نکشی.

دافم از ایران رفت نریختم حتی قطره اشکی^