کتابخونه ای که هیچکس داخلش نیست و صدای بارون از بیرون😍😎🤌


همیشه گریه‌های زیر باران ماجرا دارد
که یک سر در پشیمانی، سری هم در وفا دارد

مامانم اومد کتابخونه برام چتر آورد که موقع برگشت خیس نشم🙂

میم میگه بخشیدن کسی که بهت ظلم کرده حماقته باعث میشه بیشتر ازت سو استفاده بشه

بهش میگم:
منم این احساس رو اوایل مسیرم داشتم.همش حس می کردم از نظر دیگران احمقم.ساده ام،همه دارن ازم سوء استفاده می کنند.
و عین یک پدر که قاطی بازی بچه اش میشه بهش خر سواری میده و خودش رو احمق فرض نمیکنه،تو هم به جایی میرسی که قاطی بازی آدم معمولی ها میشی، بهشون سواری میدی و اصلا خودت رو احمق فرض نمی کنی،بلکه خودت رو قدرتمند میبینی،البته قدرتی مطلق از جانب خدا.❤️

بهش میگم شبی نبوده که از شدت یاداوری ظلمی که بهم شده قلبم آتیش نگیره و بدوبدو نرم چندتا لیوان اب یخ بخورم منم خیلی اذیت شدم

میم میگه وقتی یه ادمی غرور و عزت نفستو خورد میکنه حقتو میخوره اگه بگی بخاطر خدا میبخشمش اون ادم نمیگه این عقب موندس؟

بهش میگم: بخاطر خدا از عزت نفست دفاع میکنی؟ یا بخاطر اینکه نفست اذیت شده داری ازش دفاع میکنی؟
میگی چون نفسم عقب مونده فرض میشه باید ازش دفاع کنم. پس داری بخاطر نفست ازنفست دفاع میکنی نه بخاطر خدا.
کی تو رو احمق فرض میکنه؟
آدما؟ یا خدا
اونجایی که خداسرزنشت کرد بترس.
بقیه رو ولش کنیم بره😌

#بخشش

اینجای قرآن واقعاً عاشقانه است.
شقاق واژه‌ای‌ست که وقتی به کار می‌رود که یک حقیقتِ واحد، ترک برداشته باشد؛نه جنگِ دو غریبه است و نه روبه‌روییِ دو دشمن.شقاق فقط زمانی معنا دارد که پیش از آن، یکی بوده‌ای.

حالا قرآن دعوای زن و شوهر را شقاق می‌نامد:
وَإِنْ خِفْتُمْ شِقَاقَ بَیْنِهِمَا / نساء ۳۵
و این یعنی از نگاهِ قرآن، زن و مرد دو حقیقتِ جدا نیستند؛
یک «ما» هستند که شکسته است.
اگر عشق تمام شده بود، اسمش جدایی بود.
اما شقاق یعنی هنوز چیزی هست؛
هنوز پیوندی هست که درد می‌کشد.

برای همین هم قرآن دنبال مقصر نمی‌گردد.
نمی‌پرسد حق با کیه؟ نمی‌گوید قاضی بیارید
می‌گوید کمک بیارید تا این «ما» دوباره ترمیم شود:)
کمکی از جنسِ پیوند، از جنسِ فهمِ درد.
و چه لطیف است که حَکَم باید از دلِ همین حقیقتِ شکسته باشد؛
یکی از طرف زن، یکی از طرف مرد.نه بیرون از رابطه، که از درونِ آن. یعنی درمانِ شقاق، بیرون از عشق نیست؛از درونِ همان «ما» می‌جوشد.

زن و شوهر دو طرفِ یک دعوا نیستند،
دو نیمه‌ی یک حقیقت‌اند.
شاید عاشقانه‌تر از این نتوان به اختلاف نگاه کرد؛
این‌که بدانی وقتی می‌شکند،
یعنی هنوز
یکی بوده‌ای.

قرآن این‌جا می‌گوید عشق، یک احساسِ زودگذر نیست؛
یک هستیِ مشترک است.و هستی اگر بشکند،
باید ترمیمش کرد،نه رهایش.

من کیم لیلی و لیلی کیست من
ما یکی روحیم اندر دو بدن

باورم نمیشه انگار همین چند وقت پیش بود که پستِ جشنِ عقدشو‌نو دیدم
قلبم درد گرفت
من هی اینو نگاه میکنم گریه میکنم

هرروز تولد امام حسین (ع) روز پاسدار زنگ میزدم بهت میگفتم روزت مبارک
حالا دیگه کسی نیست که بهش تبریک بگم

قراربود بعد جنگ کیک بگیریم و بیایم جشن بگیریم ازت تشکر کنیم بابت همه زحمتایی تو قسمت هوافضا میکشیدی بابت اینکه مراقبمون بودی بابت شجاعتت :)
پاسداری برای تو فقط یه عنوان نبود عشق بود


با داغ تو همه داغای قبلی هم انگار تازه شد
داغ شهادت دایی فرهاد دایی علی اکبر عمو محمد
و حالا هم داغ شهادت تو...🙂

زمان خیلی دوری به خاطر یه موضوعی با خدا قهر کرده بودم

کاملا اتفاقی با آقای پناهیان اشنا شدم و به ادمین کانالشون پیام دادم و گفتم من دوساله با خدا قهرکردم تو زندگیم احساس پوچی میکنم
ادمینشون برام صوت های چگونه مهربانی خدارو درک کنیم از آقای پناهیان رو فرستادن و گفتن برای تاثیر گذاری بیشتر یک نفر رو پیدا کن و باهم گوش بدین و چیزایی که یادگرفتین را برای هم توضیح بدین البته من خیلی تنها بودم و کسیو نداشتم که به این موضوع علاقه نشون بده، دغدغه های من شبیه دغدغه های دیگران نبود!

یک جایی آقای پناهیان میگفتن اگه با آدم نامهربان نشست و برخاست کنی نامهربان میشی چون باور میکنی تو دنیا هیچ مهربونی وجود نداره
میگفتن ما به واسطه دیدن مهربونی از دیگران به مهربونی خدا پی میبریم
اگه از کسی مهربونی ندیده باشی چطور میتونی باور کنی خدا مهربونه؟
میگفت خود شما یکی از اون ادمای مهربون باشید به دیگران مهربانی کنید تا باور دیگران رو نسبت به مهربانی خدا بالا بره
گاهی یک‌طوری دیگران را ببخشید که بگویند «وقتی بنده خدا این‌طوری می‌بخشد، خودِ خدا چطور می‌بخشد؟!»


میگفتن درباره خودت فکر کن و از خودت بپرس خدایا چرا من را افریدی! دلیلی نمیتونه داشته باشه به جز اینکه خدا میخواهد به ما مهربانی کنه

میگفت بچه ها پدرومادرشان واقعا بزرگ میبینن که غرق محبت پدرومادرشون میشن
برای همین آیات قران اکثرا عاشقانه نیست بلکه اکثرا میخواهد عظمت و بزرگی خدارو نشونت بده
نیازی نیست خدا مکرراً در قرآن بگوید «من مهربان هستم!» همین‌که خدا حاضر شده است با بندگان خود سخن بگوید، اوج مهربانی اوست!

پس بگذار که خدایی که واقعا بزرگ است برات بزرگی کنه بگذار اصلا بهت امرو نهی کنه
هرچقدر وارد این رابطه زیبا بشی محبت خدارو بیشتر لمس میکنی

نمیشه بگی خدا ۵۰درصد مهربونه۵۰درصد نامهربونه خدا مطلقا مهربونه
«غفور» قبل از رحیم ۸۰بار تو قران اومده انگار خدا گناه ما را بهانه‌ای برای آشتی قرار داده است. می‌گوید: من غفور هستم، ولی یادت باشد بالاتر از غفور، من مهربان هستم و نمی‌توانم تو را در این وضعیت ببینم

این دنیا قراره انتخاب کنیم طبیعتاً باید حق انتخاب داشته باشیم؛ برای اینکه حق انتخاب داشته باشیم، خدا عکس‌العمل فوری نشان نمی‌دهد و وقتی عکس‌العمل فوری نشان نداد فکر می‌کنیم «خدا نیست!» و فکر نمی‌کنیم که او مهربان است! اگر او را در عکس‌العمل‌های مداوم می‌دیدیم، مهربانی او را هم می‌دیدیم!
مهربانی خدا را در فرصت‌دادن مکرر به خودت ببین! وقتی در یک امتحان سقوط می‌کنی، بلافاصله خدا می‌گوید: «خُب، خودت را جمع کن و برای امتحان بعدی آماده باش، می‌خواهم یک زمینۀ دیگر برای رشد تو ایجاد کنم!» دوباره خراب می‌کنی، و او می‌گوید: «حالا یک فرصت دیگر به تو می‌دهم» و دوباره... خدایا! تو از دست من خسته نمی‌شوی؟!
کسی که این‌قدر به ما فرصت می‌دهد، هزار برابر از مادر مهربان‌تر است، و خدا دقیقاً دارد همین کار را می‌کند. ولی ما این عکس‌العمل‌های مهربانانۀ خدا را نمی‌بینیم!

مگر ما بیشترین نیازمان به مهربانی خدا نیست؟! حالا چطور باید این مهربونی را به‌دست بیاوریم؟ ما انسان هستیم و انسان‌ها با کسب و اکتساب خودشان به همه‌چیز می‌رسند. راهش این است: «ارْحَمْ تُرْحَمْ» رحم کن تا به تو رحم کنند :)

ولی آیا از دیگران هم باید رحم و مهربانی بخواهیم؟ نه!

باید به دیگران مهربانی کنیم ولی انتظار مهربانی نداشته باشیم. وقتی انتظار نداشته باشی رها می‌شوی، ضربه نمی‌خوری، مهربانی‌ات سقوط نمی‌کند و از بین نمی‌رود و می‌توانی به رحم‌ کردنت ادامه بدهی.

خدا هست؛ خدا جواب مهربانی‌های تو را می‌دهد، منتظر مهربانی دیگران نباش!


خدایا به من هم نگاه کردی؟ اگر نگاه نکنی می‌زنم زیر گریه ها!» این همان جملۀ آخر دعای کمیل است «و سِلاحُهُ البُکاء» گریه می‌کنم ها!
بعضی‌ها هستند که اگر یک‌شب کم گریه‌شان بگیرد و با خدا کم عشق‌بازی کنند، دل‌شان می‌گیرد! اینها از خود مهربانی لذت می‌برند، نه اینکه صرفاً از منافع مهربانی استفاده کنند

#مهربانی

یه احساس غمگینی بابت ۲۳ساله شدن دارم :)

مثل هرسال قبل از تولدم احساس می‌کنم آمادگی ورود به یکسال جدیدتر رو ندارم. به این فکر میکنم آیا ۲۲سالگی مطابق انتظارم گذشت؟ آیا ۲۳ سالگی قراره طبق برنامه‌ام پیش بره؟
و بدتر از همه، فاطمه تو کی اینقدر بزرگ شدی که نگران بیست‌وسه سالگی باشی :)
ولی آیا اونقدری بزرگ شدی که واقعاً بیست و سه سالت باشه؟

از این که باید به جبر درس بخونم متنفرم، دلم میخواد موضوعات مورد علاقمو بخونم، از عملکرد خودم و از درجا زدن و...

حتی الان اصلا نمی‌دونم چه کاری و چه انتخابی برام بهتره، و حالا حتی یه سری مسیولیت هایی که همیشه دلم میخواست داشته باشم، خستم میکنن!

پی نوشت:
امروز تو کتابخونه یه بچه ۸و۹ساله داشت درس هدیه های آسمانی شو میخوند یهو اومد سر میز من و پرسید تو چندسالته؟ گفتم ۲۳
به زبون بچگونه گفت: یا ابالفضضل چقدر بووووزورگی🙂😂

گفت چرا میای کتابخونه؟
گفتم کنکور دارم
گفت کنکور یعنی چی؟
گفتم یعنی ۱۰۰تا سوال باید حل کنی گفت من تو پنج تا سوال هدیه هام موندم کاش بزرگ نشم🤣😍

من معتقدم هیچ کسی نمیتونه جواب محبت و عشق من به خودش را بده جز خدای اون شخص!

یعنی وقتی دارم به کسی محبت میکنم میدونم هیچوقت پاسخی که من دوست دارم رو نمیتونه به من بده(نمیگم نمیده ها نوشتم چیزی که من دوست دارم رو..)

من پاسخ محبتم رو از خدا میخوام و لابه لای عشق ورزیم به دیگران دنبال عشق دیگری هستم🙂

تو زندگی کار به جایی میرسه که محبت میکنی و دیده نمیشی، محبت میکنی و محبت نمیبینی...

به قول آقای حائری
محبت، بدترین کتک است. وقتی طرف معتاد شد به محبت، اگر کمی با او سرد گرفتید، از سیلی برایش بدتر است.

واقعا یه انسان اگه آزادانه محبت نکنه و پاسخ محبتش رو نبینه و قلبش خالی بمونه به مرز خودکشی هم حتی میتونه برسه! پس چه بهتر که از همون اول بانک عشق ورزیش خدا قرار بده نه قلب آدم ها.

من معتقدم اگه انسانی پا روی نفسش بزاره خدا بهش ادراکات عقلی میده عقل نوره و بهترین راهنماست که انسان کجا محبت کنه و کجا نکنه

محبت زیادت رو وقتی ظرفی براش موجود نیست خالی نکن که موجب تخریبت بشه اشباع نکن اشباع موجب تنفر میشه باید ظرفش جا داشته باشه تا پرش کنی🌱

انسان معتدل در همه حالات معتدله
حتی گاهی کم کردن محبتت به کسی ، عین محبته!

#مهربانی

دلم تنگ شده...

چه خوب است خدا داشتنی بدون چرا، بدون تمام آن گله ها که از محضر او داری...

کتاب سه دیدار جلد اول

#معرفی_کتاب

ولی کتابایی که این شکلی میشن بخاطر گریه های من خیلی خوشبختن>>>>

#معرفی_کتاب

أَسْأَلُكَ تُغْنِيَنِي عَنِ الْمَسْأَلَةِ إِلَى الْمَخْلُوقِينَ

ازتو میخواهم من را از درخواست کردن نزدِ مخلوقاتت بی‌نیاز کنی(:

یه نفر امشب بهم گفت:
برای امام حسین گریه کنید نه برای تیر و نیزه ها، برای خود امام برای فراق قلب ها...


تو آخرین جلسه کلاسمون ؛ بحث علمی شد منم تقریبا هرچی بلد بودم توضیح میدادم

یکدفعه استاد رو کرد به من و شروع کرد به تعریف کردن از من♥️

سرمو انداختم پایین و گفتم: شما خیلی به من لطف دارید استاد.منم عمیقا شما رو دوست دارم...🥲

حرفم تموم نشده بود که یکی از همکلاسی ها با دست محکم زد به پام. اخماش رو کرد تو هم و گفت: فاطمه تو چقدر چاپلوسی.آدم حالش بد میشه.از وقتی وارد کلاس شدی به اون میگی چقدر صدات قشنگه.به یکی دیگه میگی چقدر مهربونی.حالا هم به استاد داری میگی دوسِت دارم😏
یه چشم غره زد و سرشو برگردوند.بغل دستیش هم تایید کرد حرفاشو!

لبخند زدم و چیزی نگفتم!🙂
___

اما امید دادن به آدم ها، قشنگ حرف زدن باهاشون، اظهار حس درونیمون به اونها، مهربونی کردن باهاشون، چاپلوسی نیست یه قدرته!یه دستورِ دینیه!یه رسم مسلمونیه! یه فنه!

فنی که من بعد خوندن حدیث امام صادق دارم تمرینش میکنم.اینکه با حسد و منیت لعنتیم مبارزه کنم و بذارمش کنار. محبت و استعداد بقیه رو ببینم و اون رو با زبان ابراز کنم.🌱

قبلاها برای من خیلی سخت بود به دوستانم حتی به خانوادم بگم دوست دارم.

همیشه اونها به من میگفتن و منم سرمو مینداختم پایین و میگفتم لطف داری.اما حالا خودم پیش قدم میشم برای گفتن جمله ی دوست دارم!جمله ای که خلقت بر پایه اون تشکیل شده. اصلا تمام اتصالات جهان بر پایه ی عشق و لطفه. و اگر میخوایم متصل شیم باید عاشقی کنیم♥️

امام صادق (ع) :
هنگامی که کسی را دوست میداری، او را از این محبت آگاه کن، زیرا این کار، دوستی بین شما را محکم تر می کند.


#مهربانی