شب، خموشانه بر شانه‌های خانه نشسته بود.
آخرین رگه‌های روشنایی آسمان زیر بار ابر های سربی می‌شکست و پیش از رسیدن به اتاق در ظلمت و سواد فرو می‌مرد. سرما میان شکاف ظریف پنجره‌ها می‌خزید و دژمگی از شیشه‌های خانه می‌گریخت.
ناگهان آوازی خشک؛ یک طنین کم جان..
گوش سپرد.. حتما وهم‌ بود؟
با نوایی دور چشم هایش را به پنجره و قطرات باران دوخت که خود را بر شیشه می‌کوبیدند، نخست با پژواک ضعیف و سپس با خشمی فزاینده که گویی آسمان می‌خواست چیزی را به درون براند.
جهان پشت پنجره در سیاهی حل شد و با اولین نشان از رعد و برق، انعکاسی ناخوانده آن پشت نمايان شد؛ چیزی مکتوم در پس ظلام.
آن حضور ناگشودنی؛ چیزی آنقدر بی حرکت که به غیاب یک انسان می‌ماند تا حضورش.
سایه‌ی مبهم فردی با قدی بلند و لبخندی غریب و محو که با یک چشم به هم زدن، تمام شد.

Diamond part 01

جایی که — اسمش رو وسواس نمیذاشت، میگفت تقدیره
اون میخواستش
هفته ها خواستنش، هفته ها شدن ماه، ماه ها شدن سال
یونجون وسواس داره
وسواس به اون، به این که لمسش کنه، کنارش باشه، صدای حرف زدنش رو بشنوه، فقط برای
خودش داشته باشدش
سوبین اصلاً متوجه نیست ، کاملاً بیخبر از کسی که تمام وقت، فکر و عقلش رو گذاشته تا روزی مال اون بشه
تمام توجه سوبین فقط روی خودشه؛ روی اینکه هر شب کی رو ببره تختش تا تنهایی ای رو
که شب به شب بهش میچسبه، برای چند ساعت فراموش کنه
اما فقط یه لحظه کافیه تا همه چیز عوض بشه...
یه شب
یه اشتباه از طرف اون...
حالا پسری که زندگیش رو وقف تعقیبش کرده، دیگه ول کن نیست؛
تا وقتی مطمئن نشه سوبین هیچوقت کس دیگه ای رو به تختش نمیاره...
مگر اینکه اون آدم، خودش باشه
بازی خطرناکتر میشه، توجه ها بیشتر، دروغها یکی یکی رو میشن
سؤال اینه
آماده ای؟