شب، خموشانه بر شانه‌های خانه نشسته بود.
آخرین رگه‌های روشنایی آسمان زیر بار ابر های سربی می‌شکست و پیش از رسیدن به اتاق در ظلمت و سواد فرو می‌مرد. سرما میان شکاف ظریف پنجره‌ها می‌خزید و دژمگی از شیشه‌های خانه می‌گریخت.
ناگهان آوازی خشک؛ یک طنین کم جان..
گوش سپرد.. حتما وهم‌ بود؟
با نوایی دور چشم هایش را به پنجره و قطرات باران دوخت که خود را بر شیشه می‌کوبیدند، نخست با پژواک ضعیف و سپس با خشمی فزاینده که گویی آسمان می‌خواست چیزی را به درون براند.
جهان پشت پنجره در سیاهی حل شد و با اولین نشان از رعد و برق، انعکاسی ناخوانده آن پشت نمايان شد؛ چیزی مکتوم در پس ظلام.
آن حضور ناگشودنی؛ چیزی آنقدر بی حرکت که به غیاب یک انسان می‌ماند تا حضورش.
سایه‌ی مبهم فردی با قدی بلند و لبخندی غریب و محو که با یک چشم به هم زدن، تمام شد.

Diamond part 01