همه‌چیز از جایی شروع شد که تورو دوباره دیدم،
اما این‌بار نه در واقعیت، بلکه تو خاطراتم..

بومگیو، بازیکن دورگه ی ژاپنی چینی، و یونجون، بازیکن کره‌ایِ تیم رقیب، با وجود رقابت شدید، کم‌کم وارد رابطه‌ای پنهانی می‌شن که احساساتشون رو پیچیده می‌کنه؟!..

ذهنش با سرعت دنبال راهی برای فرار گشت؛ راهی برای بیرون اومدن از این وضعیت
ناامید کننده.
اما حتی اگه سعی می کرد فرار کنه ،با این همه اسلحه‌ای که به سمتش نشونه گرفته شده بود احتمالا آخرش کشته می‌شد.

‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌‌ ‌‌‌‌ ‌‌‌

در ومضه ای میان دو تپش همه چیز برایم از نظر افتاد. سینه ام بی آنکه به یادآورم چگونه، به سبکی پر شد. فردا و امروز و دیروز همگی در حاشیه ماندند؛ وزنی در عالم من نداشتند. تنها شمیم خاک باران خورده که در فضا محبوس شده بود و نوری که روی شیشه‌ها شکسته می‌شد مرا به خود می‌خواندند. گویی جهان بی رحم پژمردگی جان مرا دید و لحظه‌ای کوچک را چنان برایم مایه سرخوشی و انبساط کرد که آن دل نالان و ملالم ز یاد برود.

کس نمی‌داند از کی این جهان این چنین از ما آدمیان دلسرد شد که به لحظه‌ای بیخیالی و آسوده خاطر شدن از ماتم و مغاک، برچسب سرور و نشاط زده تا از پژمردگی جانمان عبور کنیم در حالی که چیزی در اعماق ما می‌پوسد و بی‌صدا فاسد می‌شود.