آری،او یک قوی سفید بود؛
در صحنه مانند امواج دریا نرم میرقصید و بدنش را پیچ وتاب میداد.
اما چشمانش..هیچوقت نمیخندید!
همیشه پرنده ی غم بر روی بام خانه اش نشسته بود و چشمانش را غمگین میکرد.
آخر او فقط یک آرزو داشت،آرزوی آزادی!
دلش میخواست آنقدر شنا کند تا ازاین مرداب نجات پیدا کند وبه دریای عشقش برسد.
زیرا او را از تنها دلیل نفس کشیدنش دور کرده بودند؛ دریایش، دیگر در میان دستانش نبود.
آیا می توانست به آرزویش برسد؟
اصلا فرصتی مانده بود؟
نمی دانست..!

همه‌چیز از جایی شروع شد که تورو دوباره دیدم،
اما این‌بار نه در واقعیت، بلکه تو خاطراتم..