Sick Sad World

من بچه تر که بودم خیلی نامه مینوشتم ولی نه برای هر کسی، برای خدا. اره من کلی برای خدا نامه مینوشتم التماسش میکردم که یکم کمکم کنه یه کوچولو ولی خب منه کوچولو نمیدونستم که خدایی وجود نداره، نمیدونست که بجای التماس کردن برای کمک از یه موجود خیالی میتونست از یک فرد واقعی کمک بخواد نمیدونست بجای دعا کردن و گریه کردن میتونه راجبش صحبت کنه، نمیدونست که میتونه دوستای واقعی داشته باشه و بجای صحبت کردن با خودش میتونه واقعا یکیو داشته باشه که باهاش حرف بزنه.
من وقتی دفتر خاطراتامو میخونم به دوتا چیز پی میبرم یکی اینکه چقد من گی بودم نمیدونستم (لول) یکی اینکه چقققققدر من تنها بودم چون جلو سوالی که نوشته بود ایا شما ادم تنهایی هستین نوشته بودم نه با اینکه مامانم اینجا نیست و بابام تا شب خونه نیست ولی خدا همیشه پیشم هست که باهاش صحبت کنم!
ولی این لیتل می الان بزرگ شده. این لیتل می یاد گرفته مشکلاتشو خودش حل کنه یاد گرفته از موجود خیالیی که هیچ وقت بهش کمک نکرده و کمک نخواهد کرد هرچقدم که سخت باشه دل بکنه و رو پایه خودش واسته.
و این لیتل می الان دوستای واقعیی داره که با دنیا هم عوضشون نمیکنه و تازه یاد گرفته که چجوری خوش حال باشه:)

481 viewsDaria, edited 14:32