گروهی از دانشمندان دانشگاه Caltech در حال بررسی حالت خاصی از ماده هستند که با دستکاری مکان الکرتونها قادر به ساختن سوپر رساناها بشوند. سوپر رساناها معمولا در دمای (over -173 °C ,-279.4 °F) براحتی قابل بررسی هستند ولی کار در آن دما محدودیتهای خود را دارد. حال این گروه از دانشمندان با بررسی اکسید اریدریوم strontium-iridium oxide (Sr2IrO4) سعی دارند که قابلیتهای این ماده را زیادتر نماییند. یکی از جالبترین کاربردهای سوپر رساناها، انتقال انرژی و امواج بدون اتلاف شدن انرژی است. جالب نیست!!!!! یعنی شرایطی که انرژی هدر نرود. این در دنیای معمولی ما امکان ندارد ولی کاملا وجودش علمی است اثبات میشود و البته کاربردهای جالبتری هم بهمراه دارد.
چقدر جالب است که همه گونه های موجودات در روی کره زمین از گونه های اولیه و کاملا یکسان شکل گرفته و در اثر فرگشت و احتمالات فیزیکی و شیمیایی به این دوران جدید رسیده اند. کلیپی زیبابب برای دوستان قرار داده میشود ، ولی توجه کنید که همه موجودات امروزی ( البته در روی کره زمین) محصولات کربنی هستند که میلیاردها سال پیش بتدریج رشد و توسعه یافته اند و شاید در زمانهای آینده شاهد موجودات جدید یا انقراض همین موجودات فعلی باشیم.
اجسام جامد در دنیای ما یا یصورت منظم و بلور هستند یا بصورا آمورف و بی شکل. همه این حالتهای جامد مواد ببر اساس شرایط محیطی شکل گرفته اند. پس میتوان دوباره با تغییر محیط اطراف شکلهای اولیه را تشکیل داد.
هنگامی که ستاره ای بیش از اندازه یه یک سیاهچاله نزدیک می شود، گرانش سهمگین سیاهچاله به نیروهایی کشندی می انجامد که می توانند ستاره را پاره پاره کنند. در این رویدادها که به نام "گسست کشندی" (tidal disruption) شناخته می شوند، بخشی از آوار ستاره با سرعت هایی بسیار به بیرون پرتاب شده ولی بقیه ی آن با ساختن قرصی به درون سیاهچاله کشیده می شوند. این روند به یک درخشش آشکار پرتو X می انجامد که می تواند تا چند سال به درازا بکشد. ( برگرفته از سایت یک ستاره در هفت آسمان)
و بدین سان همیشه این سوال پیش میاید که انسانها و موجوداتی که در زمان مرگ ستاره ما یعنی خورشید چقدر مرگ دلخراشی خواهند داشت، مگر اینکه قبلا بشر به این امکان دست یافته باشد که خودش را به خارج از منظومه شمسی برساند. پس از اینجا معلوم میشود که چرا دانشمندان اینقدر به فکر بیرون رفتن از این کره خاکی بسیار آسیب پذبر هستند.
این ماهی در لحظه ی شکار معادل 500 ولت الکتریسیته به شکار و البته خودش، اانتقال می دهد.
طبق قانون اول ترمودینامیک، انرژی بخودی خود تشکیل نمیشود و بخودی خود از بین نمیرود. پس این همه انرژی که در بدن ما جمع شده است از کجا آمده است (منظور اتمها است). پاسخ ساده این است که بدن این همه انرژی را در خود به حالت تعادل نگه داشته است و اگر انرژی یک انسان که برابر 7×1018 joules است را یکجا آزاد کنیم معادل 30 برابر یک انفجار بمب هیدروژنی خواهد بود. دنیایی سرشار از اسرار پیچیده 😀
در سال ۱۹۰۱ ماکس پلانک (Max Planck: ۱۹۴۷-۱۸۵۸) اولین گام را به سوی مولکول نور برداشت و با استفاده از ایدهی تقسیم نور، جواب جانانه ای به این سؤال داد. او فرض کرد که انرژی تابشی در هر بسامد v ــ بخوانید نُو ــ به صورت مضرب صحیحی از h است که در آن h یک ثابت طبیعی ــ معروف به «ثابت پلانک» ــ است. یعنی فرض کرد که انرژی تابشی در بسامد از «بسته های کوچکی با انرژی h» تشکیل شده است. یعنی اینکه انرژی نورانی، «گسسته» و «بسته ـ بسته» است. البته گسسته بودن انرژی به تنهایی در فیزیک کلاسیک حرف ناجوری نبود (همانطور که قبلتر در مورد امواج صوتی دیدیم)، بلکه آنچه گیجکننده بود و آشفتگی را بیشتر میکرد، ماهیت «موجی ـ ذرهای» نور بود. این تصور که چیزی ــ مثلاً همین نور ــ هم بتواند رفتاری مثل رفتار «موج» داشته باشد و هم رفتاری مثل «ذره»، به طرز تفکر جدیدی در علم محتاج بود.
ذره چیست؟ ذره عبارت است از جرم (یا انرژیِ) متمرکز با مکان و سرعت معلوم.
موج چیست؟ موج یعنی انرژی گسترده شده با بسامد و طول موج. ذرات مختلف میتوانند با هم برخورد کنند، اما امواج با هم برخورد نمیکنند، بلکه تداخل میکنند . نور قرار است هم موج باشد هم ذره! یعنی دو چیز کاملاً متفاوت.
ذره چیست؟ ذره عبارت است از جرم (یا انرژیِ) متمرکز با مکان و سرعت معلوم.
موج چیست؟ موج یعنی انرژی گسترده شده با بسامد و طول موج. ذرات مختلف میتوانند با هم برخورد کنند، اما امواج با هم برخورد نمیکنند، بلکه تداخل میکنند . نور قرار است هم موج باشد هم ذره! یعنی دو چیز کاملاً متفاوت.
شگفتی جهان كوانتوم به اثبات رسیده است. آزمایش دو جداره كه نور را در دو حالت موج و ذره به اثبات می رساند به اندازه كافی عجیب و غیرقابل تصور است به خصوص زمانی كه اعلام شود مشاهده نور می تواند آن را از موج به ذره یا برعكس تبدیل كند. اما پدیده های عجیب تر این جهان پس از آزمایش «جان ویلر» فیزیكدان در سال 1978 خود را نمایان كرد. آزمایش وی نشان داد مشاهده یك ذره در زمان حاضر می تواند سرنوشت ذره مشابه دیگری در گذشته را متحول سازد. طبق آزمایش دو جداره در صورتی كه هر یك از پرتوهای نوری خارج شده از یكی از شكاف های صفحه آزمایش را مشاهده كنید، در واقع پرتو را مجبور كرده اید خصوصیات ذره یی به خود بگیرد و اگر به هدف برخورد پرتو چشم بدوزید خصوصیت موج گونه به پرتو نور بخشیده اید. اما در صورتی كه پس از عبور پرتو نور از شكاف به مسیری كه از آن ناشی شده است، چشم بدوزید آنگاه است كه پرتو نور می تواند در هر دوحالت شكل بگیرد. به بیانی دیگر زمان حال بر گذشته پرتو نوری تاثیر گذاشته است. این آزمایش در آزمایشگاه تنها چند صد هزارم ثانیه به طول می انجامد، اما در مشاهده نورهای ناشی از ستاره های دوردست نیز صدق می كند. در واقع مشاهده اكنون ستاره های دوردست می تواند گذشته چند هزار یا میلیون ساله آنها را تغییر دهد.