CVE-2026-46333 — ssh-keysign-pwn
یک آسیب‌پذیری شرط رقابتی بحرانی در هسته‌های لینوکس پیش از 31e62c2ebbfd که به دلیل پنجره زمانی در خروج فرآیند (پاک شدن mm پیش از بسته شدن fdها)، یک کاربر غیرمجاز می‌تواند با pidfd_getfd(2) توصیف‌گرهای فایل باز فرآیندهای دارای دسترسی بالا را بدزدد و فایل‌های متعلق به روت را بدون مجوز بخواند. این آسیب از نوامبر ۲۰۱۶ (v4.10-rc1) تا مه ۲۰۲۶ باز است و در تمام توزیع‌های اصلی تأیید شده. بهره‌برداری شامل سرقت کلیدهای خصوصی SSH (/etc/ssh/ssh_host_*_key) از طریق sshkeysign_pwn، سرقت /etc/shadow از طریق chage_pwn، و اجرای دستورات دلخواه به عنوان روت از طریق pkexec و accounts-daemon می‌شود. برای اجرا: make و سپس ./sshkeysign_pwn یا ./chage_pwn root. نرخ موفقیت در ۱ تا ۲۰۰ بار اجرا (میانگین <۱۰۰۰). در صورت خطای EPERM، به هدف SIGKILL بفرستید. در هسته‌های قدیمی‌تر از v5.6 از ptrace(2) استفاده کنید. راه‌حل فوری: به‌روزرسانی هسته، چرخش کلیدهای SSH، و در صورت نیاز موقت sysctl kernel.yama.ptrace_scope=2 (مسدودسازی کامل اما مختل کردن برخی ابزارهای اشکال‌زدایی)

DirtyClone — CVE-2026-43503

A Linux kernel local privilege escalation and page-cache write. DirtyClone is the fourth public member of the DirtyPipe / DirtyFrag family: it forces the kernel to run an in-place ESP (IPsec) decrypt over a file-backed page-cache page the attacker only has read access to, mutating that page in RAM. With the AES-CBC key/IV chosen so the decrypt writes attacker-controlled bytes, /usr/bin/su is rewritten with a tiny setuid(0)+execve("/bin/sh") ELF and invoking it yields root.

🔗 Research:
https://research.jfrog.com/post/dissecting-and-exploiting-linux-lpe-variant-dirtyclone-cve-2026-43503/

🔗 Exploit:
https://github.com/rafaeldtinoco/security/tree/main/exploits/dirtyclone

#linux #lpe #kernel #dirty

سرویس امنیتی اوکراین و FBI عملیات سایبری گسترده سرویس‌های اطلاعاتی روسیه را کشف کردند. این عملیات با ارسال پیامک‌های جعلی به‌نام پشتیبانی Signal و WhatsApp، کاربران را فریب می‌دهد تا کد تأیید، رمز عبور یا کلید بازیابی حساب خود را افشا کنند. هدف حملات، دسترسی به اطلاعات حساس نظامی، سیاسی و اقتصادی مقامات، نظامیان، سیاستمداران، فعالان و شهروندان اوکراینی، اروپایی و آمریکایی است. این کمپین به گروه‌های تهدید روسی Star Blizzard، UNC5792 و UNC4221 منتسب شده است. اقدامات ضروری و فوری: جلسات فعال پیام‌رسان را بررسی و از جلسات ناشناس خارج شوید. احراز هویت دو مرحله‌ای را فعال کنید. هرگز کد تأیید، رمز عبور، کلید بازیابی و PIN را افشا نکنید. از اسکن QR Codeهای ارسالی افراد ناشناس خودداری کنید. به لینک‌های مشکوک یا فایل‌های دریافتی از چت‌های ناشناس اعتماد نکنید. این یک تهدید جدی و فعال است؛ هوشیاری و رعایت موارد فوق تنها سد دفاعی موثر است. How the campaign worked: https://thehackernews.com/2026/06/ukraine-says-russian-intelligence-used.html

🎊وبینار تخصصی مدیریت دسترسی کاربران ممتاز (PAM) مخصوص مدیران و کارشناسان امنیت شبکه سازمان ها:
🎯آنچه در این وبینار خواهید دید:
۱-جایگاه پم در معماری امنیت سازمان
۲-چرا استفاده از پم در سامان حیاتی است؟
۳- شش قابلیت کلیدی که یک پم باید داشته باشد!
۴-نحوه پیاده سازی و اجرای پم در سازمان
۵- معرفی پم زاگرس و دموی آنلاین
ثبت نام در:
https://evand.com/events/پم-زاگرس-امکانات-بین-المللی-با-قیمت-بومی-788913

🎉برای دریافت کد تخفیف صد در صدی درخواست خود را به info@asa-tech.ir ارسال نمایید و یا با شماره ۰۲۱۹۲۰۰۲۶۶۸ تماس بگیرید
https://t.me/Asatechiran

ترسناک ترین چیزی که میتونستید بشنوید اینه

"You have cellphones? You have a piece of israel right there"


حالا بشین تو SOC گزارش پورت اسکن بزن ذوق کن که جلوی حمله رو گرفتی

با این حجم از نبوغ و خلاقیتهای اسراییل وضعیت سایبرسكيوريتي كل دنيا در مقابلش در حد گلبولهای سفید یه پیرزن ۹۵ ساله HIV double positive هست
البته این ویدیو فقط صرفا جنبه تحلیل می باشد

پشت هر کارخانه، نیروگاه یا خط تولید مدرن، شبکه‌ای وجود داره که اگر فقط چند دقیقه از کار بیفته، ممکنه میلیون‌ها دلار خسارت ایجاد بشه. تصویری که می‌بینید، معماری امنیتی همین زیرساخت‌هاست؛ جایی که دنیای IT و اینترنت از تجهیزات صنعتی واقعی جدا شده تا هیچ حمله‌ای نتونه مستقیم به PLCها، ربات‌ها و سیستم‌های کنترل دسترسی پیدا کنه.
در این ساختار، بین شبکه اداری و شبکه صنعتی یک لایه حیاتی به اسم IDMZ قرار گرفته که مثل منطقه قرنطینه عمل می‌کنه. چندین Firewall، Segmentation و Access Control کنار هم قرار گرفتن تا اگر حتی یک بخش آسیب دید، کل کارخانه از کار نیفته.
پایین تصویر، جاییه که دنیای دیجیتال به دنیای واقعی وصل میشه؛ سنسورها، موتور‌ها، ربات‌ها و کنترلرهایی که مستقیماً فرآیند تولید رو کنترل می‌کنن. اینجا دیگه موضوع فقط «دزدیده شدن اطلاعات» نیست؛ یک حمله سایبری می‌تونه باعث توقف تولید، خرابی تجهیزات یا حتی خطرات فیزیکی بشه.
این همون معماری‌ایه که برای محافظت از زیرساخت‌های حیاتی دنیا استفاده میشه؛ جایی که امنیت سایبری فقط امنیت دیتا نیست، بلکه امنیت دنیای واقعی هم هست. ⚡
#CyberSecurity #ICS #SCADA #OTSecurity

خیلی از مهندس‌ها وقتی اسم PLC میاد، مستقیم میرن سراغ Ladder Logic؛ در حالی که بعضی وقت‌ها مهم‌ترین اتفاقات اصلاً داخل برنامه نیست.
این تصویر دقیقاً یکی از همون سناریوها رو نشون میده؛ جایی که PLCها فقط از طریق تنظیمات شبکه و I/O با هم دیتا رد و بدل می‌کنن، بدون حتی یک خط کدنویسی منطقی.
در این ساختار، یک کنترلر داده‌ها رو Produce می‌کنه و PLC دیگه هم همون دیتا رو Consume می‌کنه. همه‌چیز ظاهراً عادیه، ولی همین ارتباطات می‌تونه به نقطه ضعف امنیتی تبدیل بشه؛ چون تغییرات داخل Configuration معمولاً کمتر از Ladder Logic بررسی میشن.
در حملات پیشرفته OT، مهاجم می‌تونه فقط با تغییر همین Connectionها داده جعلی تزریق کنه، وضعیت تجهیزات رو دستکاری کنه یا فرمان‌ها رو بین PLCها جابه‌جا کنه؛ بدون اینکه تغییر واضحی داخل برنامه دیده بشه.
دنیای امنیت صنعتی فقط به Ladder Logic ختم نمی‌شه؛ گاهی خطرناک‌ترین تغییرات همون‌هایی هستن که پشت تنظیمات ساده شبکه پنهان شدن.

این روزا داشتم اسناد NIST رو می‌خوندم، مخصوصاً ۸۰۰-۸۲ ریویژن ۲ که درباره امنیت سیستم‌های صنعتیه، راستش دوتا مفهوم برام خیلی جذاب بودن و گفتم بد نیست اینجا به زبان خودم براتون بگم، اولی SCADA هست که توی زیرساخت‌های بزرگ ازش استفاده می‌کنن، مثلاً شبکه ریلی، فرض کنید یک مرکز کنترل داری که مدام از سه نقطه مختلف خط آهن اطلاعات می‌گیره، وضعیت قطارها، علائم راهنمایی، برق‌رسانی و حتی دستگاه‌های بلیط فروشی، جالب‌تر اینکه SCADA فقط نمایش‌دهنده نیست، خودش هم تصمیم می‌گیره، مثلاً اگر حس کنه مسیری آب‌گرفتگی داره یا قطار دیگه‌ای اونجاست، بی‌درنگ فرمان توقف می‌ده، بدون اینکه اپراتور دستی کاری کنه، دومی DCS هست که بیشتر تو کارخونه‌ها کاربرد داره، پالایشگاه‌ها، نیروگاه‌ها، خطوط تولید دارو و این‌ها، اینجا خبری از فاصله نیست، همه چیز توی یه محدوده مشخص جمع شده، اما پیچیدگی فرآینده، DCS مثل یه رهبر ارکستر عمل می‌کنه که چندین کنترل‌رنده محلی رو مدیریت می‌کنه و با حلقه‌های بازخورد و پیش‌خور، همه چی رو دقیق تنظیم می‌کنه تا خروجی کار درست بشه، نکته جالبش اینه که اگه یکی از کنترل‌رنده‌ها خراب بشه، بقیه کار خودشون رو می‌کنن

خط متوقف نمی‌شه، یعنی سیستم طوری طراحی شده که یه خرابی کوچک کل فرآیند رو از بین نبره، خلاصه اینکه SCADA مال شبکه‌های پراکنده‌ست، DCS مال فرآیندهای متمرکز، هرکدوم جای خودش رو دارن و انتخابشون به نوع پروژه بستگی داره، راستش وقتی عمیق‌تر توش رفتم، بیشتر به این نتیجه رسیدم که اتوماسیون صنعتی فقط یه سری تجهیزات نیست، یه جور هنر مدیریت پیچیدگیه، خیلی جالب بود برام، گفتم براتون بنویسم شاید به دردتون بخوره.

یه وب‌سرور کوچک توی اینترنت، ساده و بی‌آزار؛ اما پشتش یه شبکه‌ی صنعتی غول‌پیکر خوابیده. یه اشکال امنیتی با امتیاز ۱۰ از ۱۰ روی همین سرور کافیه تا زنجیره‌ای از نفوذ شروع بشه که تهش، کنترل کامل روی شیرها، موتورها و توربین‌های یه کارخانه‌ست. از اینترنت به سرور، از سرور به ایستگاه کاری، از اونجا به شبکه‌ی اسکادا، و نهایتاً از اسکادا به HMIای که فرمان اصلاحی می‌ده؛ این یعنی مهاجم نه فقط داره داده می‌دزده، داره به دستگاه‌های فیزیکی فرمان می‌ده! بله، دقیقاً همون کاری که یه اپراتور باتجربه انجام میده، ولی این بار با نیت شوم. جالب اینجاست که مهاجم دو راه داره: مسیر اول به پایگاه داده‌ی تاریخی ختم میشه که خطرناکه ولی کشنده نیست؛ اما مسیر دوم، از وب‌سرور به ایستگاه شرکتی، بعد به ایستگاه اسکادا، و نهایتاً به HMI2 می‌رسه، همون جایی که یه فرمان اشتباه می‌تونه یه خط تولید رو متوقف کنه یا یه نیروگاه رو به خاموشی بکشونه. اینجا دیگه بحث سرقت اطلاعات نیست؛ بحث جان آدم‌ها، خسارت‌های میلیاردی، و فاجعه‌ای صنعتیه که توی چشم به هم زدنی رخ میده. چه درسی می‌گیریم؟

اینکه لایه‌بندی شبکه، پروتکل‌های امن، و حتی فایروال‌ها، وقتی با یه سری آسیب‌پذیری ساده اما زنجیره‌ای روبرو بشیم، مثل یه قلعه‌ی شنی جلوی موج دریا می‌مونن. تنها راه نجات، احرازهویت چندمرحله‌ای، پایش بی‌وقفه‌ی ترافیک، آپدیت‌های لحظه‌ای، و مهم‌تر از همه، جداسازی کامل شبکه‌ی کنترل از شبکه‌ی شرکتیه. چون توی دنیای سایبر-فیزیک، هیچ‌چیزی به اندازه‌ی یه روزنه‌ی امنیتی باز، ترسناک نیست؛ اون روزنه می‌تونه یه تیک‌تاک خاموش باشه که تا نفهمیدی، کل زندگیت رو از کار می‌ندازه.

📌 فایل تخصصی «کالبدشکافی فنی سامانه باور ۳۷۳» منتشر شد
پس از روزها بررسی فنی، تطبیق داده‌های OSINT و تحلیل لایه‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری این سامانه پدافندی، گزارش کامل آماده دانلود است.
آنچه در این فایل خواهید خواند:
🔹 معماری رادار معراج-۴ با آرایه فازی فعال (AESA) و برد کشف ۴۵۰ کیلومتر
🔹 مکانیزم LPI (احتمال کشف پایین) که عملاً رادار را برای جنگنده‌های مجهز به RWR نامرئی می‌کند
🔹 سیستم هدایت TVM (Track-via-Missile) به‌جای روش‌های نیمه‌فعال قدیمی
🔹 افزایش چشمگیر دقت درگیری و مقاومت در برابر جنگ الکترونیک (ECCM)
⚠️ تذکر جدی:
این گزارش حاصل هفته‌ها تحقیق، ترجمه و تحلیل فنی است. هرگونه بازنشر، کپی‌برداری، بازنویسی یا استفاده از محتوای آن بدون ذکر منبع رسمی (نام کانال و لینک)، نه‌تنها نقض اخلاق حرفه‌ای، بلکه مشمول پیگیری حقوقی در فضای مجازی خواهد بود. از همراهان عزیز تقاضا داریم در انتشار این اثر، امانت‌داری را رعایت کنند.

چند وقتی بود داشتم به موضوع مدیریت تغییر در پروژه‌های اتوماسیون صنعتی فکر می‌کردم. راستش خیلی از تیم‌ها فکر می‌کنند با یه نرم‌افزار یا یه فرایند ساده، همه چیز حل می‌شه، اما توی عمل، کلی مورد ریز هست که از قلم می‌افته و بعداً دردسر درست می‌کنه. مثلاً خیلی از آدم‌ها وقتی صحبت از تغییر می‌شه، ذهنشون می‌ره سمت نرم‌افزارهای اصلی یا همون اپلیکیشن‌های مهم، اما غافل از اینکه تغییرات روی سوئیچ‌های شبکه، روترها، مودم‌ها یا حتی نقطه‌های پایانی VPN رو به راحتی نادیده می‌گیرن. تازه یه بحث دیگه هم پیمانکارانه. معمولاً پیمانکارها رو توی فرایند مدیریت تغییر حسابی دست کم می‌گیرن و فرض می‌کنن خودشون می‌دونن چکار باید بکنن، درحالی که این یه اشتباه بزرگه. یه نکتهٔ دیگه که کمتر کسی بهش توجه داره، نرم‌افزارهای کم‌استفاده یا به اصطلاح غیرحیاتی هستن، مثل اون نرم‌افزارهایی که برای اعلام هشدار استفاده می‌شن یا ابزارهای پیکربندی مستقل که برای یه دستگاه خاص روی یه لپ‌تاپ نصب شدن و بس. اینها معمولاً توی هیچ فرایند مدیریت تغییری نمی‌گنجن، اما دقیقاً همین موارد کوچک می‌تونن یه بی‌نظمی بزرگ توی سیستم ایجاد کنن

یه چالش جدی‌تر که توی محیط‌های صنعتی باهاش دست و پنجه نرم می‌کنیم، بحث ویرایش برخط یا همون Online Edits توی کنترلرهاست. خیلی از کنترلرهای اتوماسیون این قابلیت رو دارن که بدون اینکه کسی فایلی رو چک‌اوت کنه، مستقیم برن روی دستگاه تغییر بدَن و برن. این یعنی یه پیمانکار یا حتی یه اپراتور می‌تونه بیاد یه تغییری توی پیکربندی بده، بدون اینکه هیچ مدرک یا مستنداتی ازش باقی بمونه و بعدش هم بره. به خاطر همین یکی از دلایل اصلی که خیلی از مراکز صنعتی اجازهٔ اتصال لپ‌تاپ‌های شخصی یا پیمانکاری رو به شبکه‌شون نمی‌دن، دقیقاً همینه. راستش من خودم چند جا دیدم که این سیاست خیلی کمک کرده به شفافیت کار

اما راهکار چیه؟ توی مستندات معتبری که دیدم، یه سری پیشنهاد عملی خیلی خوب داده شده. اول اینکه تمام فایل‌های پیکربندی رو ببریم توی یه سیستم کتابخانه‌ای که اجباری باشه برای چک‌این و چک‌اوت کردن فایل‌ها. اینطوری هیچ کسی نمی‌تونه بدون ثبت و ضبط، تغییری بده. برای اون دستگاه‌هایی هم که امکان تغییر مستقیم روشون هست، بهتره طوری تنظیم بشن که هر تغییری توشون اتفاق بیفته، یه نوتیفیکیشن به سرور لاگ‌گیری بفرستن. اینطوری حداقل ما از وقوع تغییر باخبر می‌شیم، حتی اگه نتونیم جلوی انجامش رو بگیریم