در هیمنه چشمانت
ماه به جانب آسمان
خیز برمی‌دارد
و در تمنای بوسه ی شب
از پنجره سرک می‌کشد
برای لغزیدن
میان آشفتگی موهایت
@puzzel

#فریبرز_مقدسی

رد پایی
پشت طلوع مانده است
و جای خالی اش
رعشه می اندازد
بر بلندای جاده‌ای
که سایه هیچ آمدنی
اجاق کورش را
آبستن شادی نخواهد کرد


@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#چامه_ی_سپید

شبی
تهی می‌شوم از خواسته‌ها
و در خیالی بی‌پایان
سیاه قلم چشمانت را
به یادگار خواهم گذاشت
در بومی به رنگ شب
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

سپاه مژگانت
تشعشع خورشید را
به نظم می‌کشد
و نزول آیه‌های روشن
بر تنگنای سینه‌ام
با تضادی نابرابر
به خونخواهی خیالت می‌خواند
تا بغض مخملین چشمانم را
به باران گره بزند


@puzzel
#فریبرز_مقدسی

آفتابی که چکه می‌کند
از انحنای چشم‌هایم
نشت بوسه‌های توست
که هرصبح
درصورت شهر
آفتابی می‌شود
@puzzel
#سارا_رضایی
#سپکو

خسته از نامرادی ها
در مرداب تب زده سینه
تقدیر را قدم می‌زنم
و بر لبه‌های شکسته ام
زمزمه خموشی می‌خوانم

@puzzel

#فریبرز_مقدسی

پژواک نامت
دل‌نشین ترین‌
آوای شاعرانه‌ای است
که در ته نشین ترین
ثانیه های تلخ
پیکر چکامه‌هایم را
به نام خود فتح می‌کند

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

هر بار زخمی
حنجره ی شعرهایم را
نشانه می‌رود
و با لهجه‌ ی تلخ بی‌کسی
در بلندای سکوتم
لايه لايه زخم می‌کارد

@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

دکمه دکمه باز کن
پیراهن آسمانی ات را
و بر قامت مندرس روزها
جامه ای از عشق بپوشان
تا در قلمرو ممنوعه ی تنت
طلوع شعری تازه
شولای دکمه‌ای باشد

@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

شاخه سرخ دستانت
تنها قافیه ای است
که ریتم طپشهای تبدار را
ردیف می‌کند
و لب‌هایت اصل شعرند
که در مصراع نگاهم
خود را سرخ زمزمه می‌کنند


@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

داستان طراوت تو است
کتاب‌هایی
که سطر سطر صفحاتشان
در خموشی نمناک
داستان شده است

@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

لکنت گرفتند قلم ها
وقتی پژواک آرام پلک‌هایت
از حجاب شیشه‌ها گذشتند
و شبهه‌های طلایی را
از طلق نازک شبنم
بر رگ قلم ریختند


@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

دل آشوبی‌ها را
بر گونه بی‌رمق زمین بخشیدم
گلی رویید
و نامش شد رز سُرخ
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#چامک
#با_احترام_تقدیم_به_خواهر_مهربانم

کمان لبخندت
گستره ی خاطرات را
به چالش می‌کشد
گویی تو بارانی
و جان نیمه‌جان مرداب
در تمنای لبخندت جاری می‌شود


@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

هفت خط اهورایی
از تبار زاگرس
پشت درگاه بهار
صف کشيده‌اند
تا در رستاخیزی باشکوه
سپید و کوتاه
بر آغوش اهورائیت شعر شوند

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

در پی لرزش تن‌های مست
بوسه‌هایمان
از ارتفاع هم آغوشی افتادند
و از آن پس
هر چه نوشیدیم
دیگر مست نشدیم

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

دست نُغُز نسیم
لای تره ی موهایت
رگ به رگ شد
وقتی آفتاب نگاهت
بر چشم خیس و ابری ام
دست تکان می‌داد

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

فرسنگ‌ها فاصله
تا لمس گدار چشمانت
پارو زده‌ام
از سیب خنده
تا چال گونه‌ات
چند فرسنگ مانده است

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

بداهه گفتنت را
شعر نمی‌دانم
اما شعور نگاهت
لحظه‌های تب‌دار را
بداهه می‌نوازد
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

دوری اما نزدیک
مثل یک موج
که از رفتن بازمانده است
و در توالی ساعات دیرگذر
حجم سنگین نعره‌ها را
برصخره‌های نزدیک می‌کوبد

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

در نگاه خیس کوچه
لبخندم
بر خاکستری چشمانم
ریسه می‌رود
و بوسه‌های سرخ را
کل می‌کشد
بی آنکه خیس شوند

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو