اذعان به اذان می‌کنم
تا در عمق نگاهت تطهیر شوم
و با تلاوت نور
در صبحی صادق
اذان عشق بخوانم
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

در بستر صبح
شعرهایم
با وسوسه عشق
آبستن رویا می‌شوند
و در زایشی نو
لمس دستانت را
در صبحگاهان وعده می‌دهند


@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

بگذار افسانه بسازند
از روزی که
در مدار استقامت
اسطوره ای ب نام پدر
نقش ایفا میکند
تا تقدیری افسانه گون رقم بزند


@puzzel
#سپکو
#فریبرز_مقدسی

به شمایل ابری آبستن
به زیر آمدند
واژه‌های به دار آویخته
و با انگشت ظریف باران
پنجره ی مبهوت چشمانم را
در شمایل خاطره خراشیدند

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

قصه‌ای پر غصه
چشمک می‌زند از پشت پنجره
و هم ردیف دلتنگی
از نخ به نخ خیالت
شعر آمدن می‌بافد

@puzzel
#فریبرز_مقدسی

هرشب
چشمانت زیر پلک چشمانم
مجذوب ماه می شوند
و حماسه‌ای دیگر
از آسمان بیستون
غزل‌خوان غزاله ها می کند

@puzzel
#فریبرز_مقدسی

صاعقه ای
پشت پرده شب
از سق پنهان
تیر می‌کشد
و حنجره ی پر بغض پنجره
تار غمگنانه گیتار را
در سمفونی ناسازطوفان می‌پیچد
برای شعری که درد است
@puzzel

#فریبرز_مقدسی

واژه‌ها
افسار پاره کردند
وقتی چند ویرگول
خاطره ساختند
در ساحت سفید دفتر
و در متنی دیگر
بزمی نو به پا شد

@puzzel

#فریبرز_مقدسی

در هیمنه چشمانت
ماه به جانب آسمان
خیز برمی‌دارد
و در تمنای بوسه ی شب
از پنجره سرک می‌کشد
برای لغزیدن
میان آشفتگی موهایت
@puzzel

#فریبرز_مقدسی

رد پایی
پشت طلوع مانده است
و جای خالی اش
رعشه می اندازد
بر بلندای جاده‌ای
که سایه هیچ آمدنی
اجاق کورش را
آبستن شادی نخواهد کرد


@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#چامه_ی_سپید

شبی
تهی می‌شوم از خواسته‌ها
و در خیالی بی‌پایان
سیاه قلم چشمانت را
به یادگار خواهم گذاشت
در بومی به رنگ شب
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

سپاه مژگانت
تشعشع خورشید را
به نظم می‌کشد
و نزول آیه‌های روشن
بر تنگنای سینه‌ام
با تضادی نابرابر
به خونخواهی خیالت می‌خواند
تا بغض مخملین چشمانم را
به باران گره بزند


@puzzel
#فریبرز_مقدسی

آفتابی که چکه می‌کند
از انحنای چشم‌هایم
نشت بوسه‌های توست
که هرصبح
درصورت شهر
آفتابی می‌شود
@puzzel
#سارا_رضایی
#سپکو

خسته از نامرادی ها
در مرداب تب زده سینه
تقدیر را قدم می‌زنم
و بر لبه‌های شکسته ام
زمزمه خموشی می‌خوانم

@puzzel

#فریبرز_مقدسی

پژواک نامت
دل‌نشین ترین‌
آوای شاعرانه‌ای است
که در ته نشین ترین
ثانیه های تلخ
پیکر چکامه‌هایم را
به نام خود فتح می‌کند

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

هر بار زخمی
حنجره ی شعرهایم را
نشانه می‌رود
و با لهجه‌ ی تلخ بی‌کسی
در بلندای سکوتم
لايه لايه زخم می‌کارد

@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

دکمه دکمه باز کن
پیراهن آسمانی ات را
و بر قامت مندرس روزها
جامه ای از عشق بپوشان
تا در قلمرو ممنوعه ی تنت
طلوع شعری تازه
شولای دکمه‌ای باشد

@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

شاخه سرخ دستانت
تنها قافیه ای است
که ریتم طپشهای تبدار را
ردیف می‌کند
و لب‌هایت اصل شعرند
که در مصراع نگاهم
خود را سرخ زمزمه می‌کنند


@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

داستان طراوت تو است
کتاب‌هایی
که سطر سطر صفحاتشان
در خموشی نمناک
داستان شده است

@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

لکنت گرفتند قلم ها
وقتی پژواک آرام پلک‌هایت
از حجاب شیشه‌ها گذشتند
و شبهه‌های طلایی را
از طلق نازک شبنم
بر رگ قلم ریختند


@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

دل آشوبی‌ها را
بر گونه بی‌رمق زمین بخشیدم
گلی رویید
و نامش شد رز سُرخ
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#چامک
#با_احترام_تقدیم_به_خواهر_مهربانم