پوست نازک تن را
برگ به برگ ورق می خورم
و با رویای بیداری
در پوست خواب می روم


@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

دست نسیم قد می کشد
از پلک قاصدک
و در آیین سکوت
لبخند صدها پروانه را
به دست بهار پیوند می زند

@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

هر شب
ماه می‌شوی
در قاب نقره‌فام آسمانم
و با پیراهنی از نور
پنجه می‌کشی
بر تصویر تاریک شب

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

به روایت تصویر
آیینه تو را
شعر می شود
و در شعاع داغ چکامه‌ها
تمثال لب‌هایت را
به تصویر می‌کشد
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

کائنات تو را می خواند
وقتی در مدار آفرینش
برای جرعه ای سکوت
شعر میزبان می شود
تا در سیطره ی واژه های سبز
لبخند کائنات بدرخشد

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

سهم من از پاییز
یک آغوش غروب
و جوانه ای سبز و مدفون است
که با بغض ابرهای سیاه
بر متن پاییزی ام می بارند

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

در افق چشمان پنجره
شمعدانی ها به سجده نشسته اند
و با گونه های گل انداخته
مست اجابت می شوند
در کالبد پنجره ها

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

جماعت گل
اقامه بسته اند به نیایش
و از گهواره امن خاک
شکوفه می شوند نور را
تا در هر پدیدار
شاخه‌ شاخه گل ببارند

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

یکه و تنها
در سرزمین سایه ها
تنم را پهن می کنم
تا با نوشته ای چنین مستعد
لحظات خیس دلتنگی را
به تنهایی تاب بیاورم
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

بی‌گمان صبح
نام مستعار چشم‌های توست
که آبی دریا
موج‌موج ابهتش را
سنجاق می‌کند
بر سینه‌ی صبحگاهان

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

ایستگاه به ایستگاه
زمهریر جدایی می‌پیچد
و بغض‌های نیمه‌جان
منکسر می‌شوند
در خاطر ناآرام ایستگاه


@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

کاسه صبر
از بام لحظه ها
چکه‌چکه فرو می‌ریزد
و در پرده ی نامرئی زمان
حریر آب را
کاسه خون می‌کند
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

ناگهان شعر
خود را اتفاق می‌افتد
در چهاردیواری تنت
و موهای مجعدت
از روی شانه
رقاصه وار جاری می شوند
بر زبان شعر
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

خیاط ماهری شده‌ام
بر اندام پنجره
تن‌پوشی از واژه‌های زخمی
با سکانسی بارانی دوخته‌ام
که هیچ دوزنده قهاری
در زمره‌ی خیاطان نمی‌تواند


@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو
۲۱ آذر روز خیـاط مبارک ❤️

ملودی صبح
در امتداد بنفشه و اقاقی
نواخته می شود
و خمیازه ی آفتاب
و ذره‌های کوچک نور
بر ملودی آرام رود می پیچد

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

با خیالی بی شکیب
پای غمگین ترین دیوار شهر
ملودی بوسه هايت را می نوازم
و از بام بلند افکار
تا سرزمین چشمانت
در سایه شکیبایی لبخند می شوم

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

شانه به شانه ماه
گم می‌شوم در جاده شب
و همپای لحظات دوزخی
سرنوشت محزونم را
به سیاهی نقش می زند
شانه‌های باد

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

در جنگل مژگانت
جنون را سرکشیدند پروانه‌ها
و در ریسه‌ شعله‌ها
با بالی زخمی
دوباره از نو
جنگل را سرودند

@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

یلدا
همان لبخند بغض کرده
در واپسین کوچه‌های پاییز است
که با زمهریری از تعشقات می‌رود
تا آبستن شود
یلدایی دیگر را

@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

حرفهای ساده
پانتومیم می‌شوند
در سکوتی که
ترنم نگاهت
حرفی برای گفتن دارد

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

راز دهان شب را
به کدام هیس دوخته اند
که در گور دسته‌جمعی زندگان
لام تا کام نمی‌گویند
دهانهای وراج
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو