وعده گاه ما
ظهر آغوشت
به وقت پلک نیمه باز پنجره
میان جسم بی جان واژه ها
به صرف
یک وعده هم آغوشی
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

در من زنی نفس می کشد
که سر مست است
از نگاه آفتاب
و از هاشور لب هایش
اغواگرانه ترین طرح ها
نقش می بندد
بر نفس شقایق های سرخ پوش


@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

واژه های رنگین
درسطر سطر خیابان
به بدرقه پاییز ایستاده اند
ودر هیاهوی هیچ باد
کلاغ ها
بساط می چینند
واژه های سپیدرا

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

کاراکتری با واژه مادر
در هوایی ملکوتی
خود را به رقص در می آورد
و عطر ترمه و سجاده
در نیایشی می پیچد
که غزل خوان مادر است

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

در جغرافیای چشمانت
قبیله‌های غزل‌خوان
سروده ها را
سند زده‌اند به نامت
و آهسته
از پشت پلک‌ واژه‌ها
بر جغرافیای آغوشت می‌خزند


@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

پا به پای خیال
در کوچه باغ صبح
بوسه  داغ می چینم
از حریر سرخ لب هایت
و با دم مسیحایی ات
نفس خیالم تازه می شود

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

پوست نازک تن را
برگ به برگ ورق می خورم
و با رویای بیداری
در پوست خواب می روم


@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

دست نسیم قد می کشد
از پلک قاصدک
و در آیین سکوت
لبخند صدها پروانه را
به دست بهار پیوند می زند

@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

هر شب
ماه می‌شوی
در قاب نقره‌فام آسمانم
و با پیراهنی از نور
پنجه می‌کشی
بر تصویر تاریک شب

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

به روایت تصویر
آیینه تو را
شعر می شود
و در شعاع داغ چکامه‌ها
تمثال لب‌هایت را
به تصویر می‌کشد
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

کائنات تو را می خواند
وقتی در مدار آفرینش
برای جرعه ای سکوت
شعر میزبان می شود
تا در سیطره ی واژه های سبز
لبخند کائنات بدرخشد

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

سهم من از پاییز
یک آغوش غروب
و جوانه ای سبز و مدفون است
که با بغض ابرهای سیاه
بر متن پاییزی ام می بارند

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

در افق چشمان پنجره
شمعدانی ها به سجده نشسته اند
و با گونه های گل انداخته
مست اجابت می شوند
در کالبد پنجره ها

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

جماعت گل
اقامه بسته اند به نیایش
و از گهواره امن خاک
شکوفه می شوند نور را
تا در هر پدیدار
شاخه‌ شاخه گل ببارند

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

یکه و تنها
در سرزمین سایه ها
تنم را پهن می کنم
تا با نوشته ای چنین مستعد
لحظات خیس دلتنگی را
به تنهایی تاب بیاورم
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

بی‌گمان صبح
نام مستعار چشم‌های توست
که آبی دریا
موج‌موج ابهتش را
سنجاق می‌کند
بر سینه‌ی صبحگاهان

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

ایستگاه به ایستگاه
زمهریر جدایی می‌پیچد
و بغض‌های نیمه‌جان
منکسر می‌شوند
در خاطر ناآرام ایستگاه


@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو

کاسه صبر
از بام لحظه ها
چکه‌چکه فرو می‌ریزد
و در پرده ی نامرئی زمان
حریر آب را
کاسه خون می‌کند
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

ناگهان شعر
خود را اتفاق می‌افتد
در چهاردیواری تنت
و موهای مجعدت
از روی شانه
رقاصه وار جاری می شوند
بر زبان شعر
@puzzel

#فریبرز_مقدسی
#سپکو

خیاط ماهری شده‌ام
بر اندام پنجره
تن‌پوشی از واژه‌های زخمی
با سکانسی بارانی دوخته‌ام
که هیچ دوزنده قهاری
در زمره‌ی خیاطان نمی‌تواند


@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو
۲۱ آذر روز خیـاط مبارک ❤️

ملودی صبح
در امتداد بنفشه و اقاقی
نواخته می شود
و خمیازه ی آفتاب
و ذره‌های کوچک نور
بر ملودی آرام رود می پیچد

@puzzel
#فریبرز_مقدسی
#سپکو