گویا رئیس کتابخانه‌ی ملی در پاسخ به این گزارش گفته است که آنچه برای امحاء از مجموعه خارج شده، زائد بوده است. خوب است نامبرده توضیح دهد که طبق چه معیارهایی به این نتیجه رسیده‌اند؟ مرکز اسناد و کتابخانه‌ی ملی در درجه‌ی اول یک "نهاد حافظه‌ای" است و می‌باید هرآنچه که جزو میراث مکتوب یک کشور محسوب می‌شود را صرف‌نظر از فرسوده‌بودن یا نبودنش "حفظ" و در صورت لزوم مرمت کند. کسی چه می‌داند؛ چه بسا سند یا کتابی الان در نظر کس یا کسانی زائد بنماید، اما در آینده به یک سند تاریخی مهم در فهم برهه‌ی تولید آن متن تبدیل شود. به نظر می‌رسد لازم است این امکان فراهم شود که گروهی مستقل از کارشناسان به‌عنوان کمیته‌ی حقیقت‌یاب، تحقیق کنند که آیا واقعاً آن کتاب‌ها و نشریات "زائد" بودند یا نه.

اگر سری به پایگاه اطلاع‌رسانی نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور بزنید، مکرراٌ به اخبار و گزارش‌هایی برخواهید خورد که با عناوینی از قبیل «پویش»، «محفل»، «گعده»، «جشنواره»، «عصر شعر»، «نشست ادبی»، و مانند آنها توصیف شده‌اند. بار معنایی سنگین این کلمات در پایگاه اطلاع‌رسانی نهاد، از چه حکایت می‌کند؟ آیا جز این است که این نهاد در حالتی نامتعادل به سر می‌برد که در آن، جای فعالیت‌های اصلی و فرعی عوض شده است؟ فعالیت‌های اصلی کتابخانه‌های عمومی، یعنی فراهم‌آوری، سازماندهی، و دسترس‌پذیرسازی مواد خواندنی و منابع اطلاعاتی برای خوانندگان مناسب در زمان مناسب، چه جایگاهی در وضعیت کنونی دارند؟ آیا منابع خواندنی مناسب به خوبی برای همۀ سلیقه‌های موجود در جامعه فراهم می‌شوند؟ آیا مردم، به‌عنوان مشتریان اصلی کتابخانه‌های عمومی، به خوبی در معرض خدمات همه‌شمول قرار می‌گیرند؟ پاسخ به این پرسش‌ها برای ناظران بی‌طرف واضح است. شکافی معنادار بین کتابخانه‌های عمومی و 85 میلیون ایرانی احساس می‌شود که خود را در آمار عضو و امانت نشان می‌دهد. این شکاف، نتیجۀ این است که فروع جای اصول را گرفته‌اند. نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور، در دورۀ چندسالۀ مدیریت کنونی، عمدتاً به «فعالیت‌های فرعی» یا «جنبی» اهتمام داشته است و همین، آن را از برقراری ارتباط مؤثر با بدنۀ اجتماع بازداشته است.

به کانال کتابخانۀ عمومی بپیوندید
https://t.me/publib

در آغاز روی کار آمدنِ مدیریت جدید، این یادداشت را با عنوان «آغازهای ضعیف و ختام‌های عقیم» نوشتم و در بخشی از آن گفتم که: «آنچه در صحنه در حال اجراست، تداوم ۸ سال گذشته است: جشنواره و پویش و همایش و امثالهم با چاشنی تبلیغی-ترویجی که در نهایت مشخص نیست در چه چارچوب ارجاعی کلان‌تری معنا می‌یابد». متأسفانه آن پیش‌بینی محقق شده و در این سه سال چیز جدیدی که راهی نو بگشاید و افقی امیدبخش را پیش چشم بگذارد دیده نمی‌شود. نهاد کتابخانه‌ها سر خود را به «امور فرعی» گرم کرده و مشخص نیست در امور اصلی کتابخانه‌های عمومی (برای مثال مجموعه‌سازی مشتری‌مدار) تا چه حد طبق معیارهای حرفه‌ای عمل می‌کند.

به کانال کتابخانه‌ی عمومی بپیوندید
https://t.me/publib

خبر خوب برای سازمان اسناد و کتابخانه‌ی ملی ج.ا.ا اینکه علیرضا مختارپور برکنار و دکتر غلامرضا امیرخانی به جای او منصوب شد. امیدواریم نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور نیز مشمول تغييرات مثبت شود.

برای دکتر امیرخانی آرزوی موفقیت در انجام وظایف محوله را داریم.


متن حکم را در اینجا بخوانید.

به کانال کتابخانه‌ی عمومی بپیوندید
https://t.me/publib

کتابداران نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور ، مانند کتابداران کتابخانه‌ی ملی، حق دارند توقع داشته باشند که دولت دکتر پزشکیان تغییرات مدیریتی در این نهاد را در دستور کار خود قرار دهد. به‌عنوان یک کارشناس که از نزدیک فضای نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور را رصد می‌کند، باید بگویم که تاخیر وزیر محترم ارشاد در ایجاد تغییر در تیم بازمانده از مدیریت پیشین فاقد توجیه است و ان‌شاءالله با ایجاد تغییر در این نهاد، همچون کتابخانه‌ی ملی، امید به آینده در بین کارکنان نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور ایجاد شود.

به کانال کتابخانه‌ی عمومی بپیوندید
https://t.me/publib

🔶️ انتصاب اعضای جدید هیئت امنای نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور

به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی دولت، دکتر مسعود پزشکیان بنا به پیشنهاد وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، با صدور حکمی محمدعلی مهدوی‌راد، محسن اسماعیلی، محسن جوادی، آزاده نظربلند، و فریبا افکاری را به عنوان اعضای هیئت امنای نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور منصوب کرد.

پیش از این، عصمت مؤمنی، فاطمه عزیزآبادی فراهانی، مهدی رمضانی، محسن پرویز و یاسر احمدوند عضو هیئت امنای نهاد بودند.

به کانال کتابخانه‌ی عمومی بپیوندید
https://t.me/publib

با انتصاب اعضای جدید هیئت امنای نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور، راه برای تغییر دبیرکل این نهاد هموار شده و احیاناً به‌زودی شاهد تغییرات مدیریتی در این نهاد خواهیم بود که سال‌هاست مطالبه‌ی بخش کثیری از کتابداران کتابخانه‌های عمومی کشور بوده است‌.

نکته‌ای که وزیر محترم ارشاد باید به آن توجه داشته باشد این است که فردی را به دبیرکلی این نهاد بگمارد که توانمندی‌های مدیریتی لازم برای حل مشکلات انباشته‌ی این نهاد را داشته باشد.

حقیقت این است که نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور با مشکلات متعددی، از خلاهای قانونی و ساختاری گرفته تا مشکلات معیشتی، دست به گریبان است که حل آنها از عهده‌ی فردی توانمند برمی‌آید که بتواند از طریق کار گروهی، برنامه‌ریزی عقلانی، و جسارت تصمیم‌گیری بر این مشکلات فائق آید.

امیدواریم وزیر محترم ارشاد در انتصاب فردی با این ویژگی‌ها، موفق عمل کند.

به کانال کتابخانه‌ی عمومی بپیوندید
https://t.me/publib

انتصاب دبیرکل جدید نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور

🔸با حکم وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، آزاده نظربلند دبیرکل نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور شد.

برای ایشان در انجام وظایف محوله و ایجاد تحول در نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور، آرزوی موفقیت داریم.

به کانال کتابخانه‌ی عمومی بپیوندید
https://t.me/publib

🔸نمایش نمی‌تواند جای کار واقعی را بگیرد.

در ده سال اخیر، از ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۳، نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور، دو دبیرکل به خود دید: علیرضا مختارپور و مهدی رمضانی. اما در واقع، این دو مدیریتی واحد را بر نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور اعمال کردند و خط واحدی را پیش بردند. هم در برخورد با کتابداران، هم در نشاندن کارهای عمدتاً نمایشی به جای توسعه‌ی فیزیکی و پیشرفت وظایف اصلی کتابخانه‌های عمومی.

هم مختارپور و هم رمضانی مدام قول حل مشکلات معیشتی کتابداران را می‌دادند. مختارپور یادداشت‌هایی خطاب به کتابداران می‌نوشت و سعی می‌کرد در نقش "پدر کتابداران" ظاهر شود. در دوره‌ی رمضانی هم از وعده‌های وزیر ارشاد برای حل وضع شغلی و معیشتی کتابداران سخن گفته می‌شد. با این‌حال هردو در شرایطی نهاد کتابخانه‌ها را ترک کردند که کتابداران از عملکرد ایشان رضایت چندانی نداشتند و حتی بعضا در گروه‌های مجازی‌شان از رفتن آنها ابراز خوشحالی می‌کردند.

ماجرای مختارپور و رمضانی، برای دبیر کل آتی درس عبرتی است که در فرصت کوتاه خدمت، بدون حاشیه تمام هم و غم خود را مصروف کار واقعی در نهاد کتابخانه‌ها کند، عمل به وظایف ذاتی نهاد را در اولویت قرار دهد، توسعه‌ی فیزیکی کتابخانه‌ها به‌ویژه در شهرها و مناطق فاقد کتابخانه را با قوت پی‌گیری کند، در ارتقای وضع معیشت کتابداران صادقانه بکوشد، و در یک کلام گمان نکند شوآف و نمایش می‌تواند جای کار واقعی و جدی را بگیرد.

به کانال کتابخانه‌ی عمومی بپیوندید
https://t.me/publib

مراسم تودیع مهدی رمضانی و معارفه‌ی آزاده نظربلند به‌عنوان دبیرکل نهاد کتابخانه‌کتابخانه‌های عمومی کشور

به کانال کتابخانه‌ی عمومی بپیوندید
https://t.me/publib

روزنامۀ فرهیختگان، امروز به‌اصطلاح گزارشی (اینجا) از عملکرد مهدی رمضانی منتشر کرده که البته بیشتر به پروپاگاندا شبیه است تا گزارش عملکرد! این از همان تیتر گزارش معلوم است: «به بهانه تغییرات در مجموعه‌ای که نباید دوباره مهجور شود»؛ که این‌طور القا می‌کند که انتصاب خانم نظربلند نهاد کتابخانه‌ها را در معرض خطر مهجوری قرار می‌دهد. از همین‌جا معلوم است که این گزارش تا چد حد بی‌طرفانه است! عمدۀ متن، تعریف و تمجید از رمضانی است و در انتها نیز جدولی به‌عنوان عملکرد سه‌ساله عرضه می‌شود. البته فاصلۀ 1399 تا 1403 با هر حسابی می‌شود 4 سال نه 3 سال! کل ماجرا به یک کمدی سیاه شبیه است. اگر اوضاع در سال 1399 وخیم بوده و بعد با دبیرکلی رمضانی همه‌چیز گل و بلبل شده، این پرسش هست که چه کسی در آن سال عهده‌دار معاونت اصلی نهاد که متولی عضویت و امانت و توسعۀ کتابخانه‌هاست، بود؟ درست است: خود همین آقای رمضانی! در راستی‌آزمایی این اعداد و ارقام نیز همین بس که هرجور حساب کنیم، شاخص آخر، یعنی «دوره‌های آموزشی» وقتی از 351/694 نفرساعت به 183/250 نفرساعت می‌رسد، کاهش قابل توجه داشته، نه رشد 91/4 درصدی!
@publib

🚨کسری ۳۰۵ میلیون نسخه کتاب
به ازای هر ایرانی چند کتاب در کتابخانه عمومی داریم؟

🔹هدف‌گذاری
در سال ۱۳۸۹ رئیس‌جمهور وقت با امضای سند نهضت مطالعه مفید هدفی کمی برای تعداد منابع کتابخانه‌های عمومی در سال ۱۴۰۴ تعیین کرد.
هدف بیان‌شده در بند ۲ ماده ۳ این سند «فراهم‌آوری ۴ جلد کتاب به ازای هر نفر در کتابخانه‌های عمومی» بود.
یعنی کتابخانه‌های عمومی از سال ۱۳۸۹ حدود ۱۵ سال فرصت داشته‌اند تا تعداد نسخه کتاب‌های خود را به این هدف (۴ برابر جمعیت) برساند.

🔸وضعیت پایه
در سال پایه (۱۳۸۹) جمعیت کشور حدود ۷۴ میلیون نفر بوده و کتابخانه‌های عمومی نهاد حدود ۲۶ میلیون نسخه کتاب داشته‌اند.
در آن سال، تعداد کتاب هدف چقدر بوده است؟ ۴ برابر جمعیت، یعنی ۲۹۶ میلیون نسخه؛ که ۲۶ میلیون نسخه آن موجود بوده و ۲۷۰ میلیون نسخه کسری داشته‌ایم.

🔹وضعیت جاری
اکنون در سال ۱۴۰۳ جمعیت کشور حدود ۸۹ میلیون نفر شده است و طبق اولین سطر از این جدول کتابخانه‌های عمومی نهاد حدود ۵۱ میلیون نسخه کتاب دارند.
امسال تعداد کتاب هدف چقدر است؟ ۴ برابر جمعیت، یعنی ۳۵۶ میلیون نسخه؛ که ۵۱ میلیون نسخه آن موجود است و ۳۰۵ میلیون نسخه کسری داریم.

🔸نتیجه
اکنون نه تنها به این هدف نرسیده‌ایم، بلکه ناترازی منابع کتابخانه‌ها ۳۵ میلیون نسخه بیشتر از ناترازی ۱۴ سال پیش شده است.

🎯 هدف‌گذاری هیات امنا برای منابع
رویکردی مقایسه‌ای برای تعیین تعداد کتاب‌های کتابخانه عمومی

هیات امنای کتابخانه‌های عمومی کشور در سند چشم‌انداز نهاد کتابخانه‌های عمومی در افق ایران ۱۴۰۴ به نوعی دیگر برای تعداد کتاب‌های کتابخانه هدف‌گذاری کرده‌اند؛ تا در این شاخص «جایگاه اولین کشور در منطقه» و «قرار گرفتن در زمره ۱۵ کشور برتر جهان» کسب شود.

شاخص «سرانه کتاب کتابخانه عمومی» در کشورهای کوچکی مانند ایسلند و فنلاند بالای ۷ است، اما در کشورهایی مانند آمریکا، کانادا، فرانسه، ژاپن، استرالیا و نیوزیلند تقریباً بین ۲ تا ۳ است.
در منطقه نیز کشورهای کوچکی مانند گرجستان و آذربایجان در این شاخص حدود ۵ هستند.
ایران طی ۱۵ سال گذشته ـ از هدف‌گذاری تا کنون ـ در این شاخص کمتر از ۱ بوده است.

هدف بزرگ چشم‌انداز نهاد کتابخانه‌های عمومی آگاهانه انتخاب شده بوده و تدوین‌کنندگان سند پیش از تصویب آن تأکید کرده‌اند:
«اجرای آن نیازمند یک جهش بودجه‌ای است و بدون این جهش قطعاً در اجرای سند با مشکل روبرو می‌شویم.»

🛒 تکلیف کمی وزیر برای منابع کتابخانه‌ها
هدف‌گذاری وزارت ارشاد برای تعداد کتاب‌های کتابخانه عمومی

آخرین هدف‌گذاری رسمی برای منابع کتابخانه‌های عمومی توسط وزیر ارشاد سابق انجام شده است.
در صفحه ۷۹ برنامه وزارت ارشاد دولت سیزدهم (که در تابستان ۱۴۰۰ ارائه شده) هدف کمی ۷۶,۰۸۲,۰۰۰ نسخه برای تعداد کتاب‌های موجود در کتابخانه عمومی اعلام شده است.

تعهد وزیر برای رساندن تعداد منابع کتابخانه‌های عمومی به ۷۶ میلیون (از حدود ۴۷ میلیون نسخه موجود در آن زمان) به معنای خرید ۲۹ میلیون کتاب طی چهار سال بوده است.
با این حال، در سه سال اخیر ۴ تا ۵ میلیون نسخه کتاب به مجموعه افزوده شده و این هدف نیز با فاصله‌ زیادی محقق نشده است.


از میان دبیران کل نهاد کتابخانه‌ها در ۱۵ سال اخیر، آقای واعظی هر سال حدود ۴ میلیون، آقای مختارپور هر سال حدود ۱ میلیون و آقای رمضانی هر سال حدود ۱.۵ میلیون نسخه کتاب به مجموعه کتابخانه‌های عمومی کشور افزوده‌اند.

یکی از تصمیم‌های اصلی دبیر کل جدید نهاد، تعیین حجم خرید منابع و تأمین مالی آن است.
خرید کتاب‌های مناسب و روزآمد، زمینه مراجعه و امانت گسترده مردم را فراهم می‌سازد.

📉 اعضای کتابخانه هر سال کمتر امانت می گیرند!
روند کاهشی «امانت به عضو» در کتابخانه‌های عمومی نهاد

اعضا از کتابخانه‌ها کتاب می‌گیرند تا مطالعه کنند.
اگر تعداد کتاب‌هایی که امانت می‌گیرند بیشتر شود، یعنی کتابخانه‌ها موفق به رونق کتابخوانی شده‌اند.

در ۱۵ سال اخیر تعداد کتاب‌هایی که هر عضو از کتابخانه‌های عمومی نهاد امانت می‌گرفته روندی کاهشی داشته است.

◼️در دوره مدیریت آقای واعظی هر عضو به‌طور متوسط ۲۰ کتاب در سال امانت می‌گرفت.
◾️این میزان در دوره اول دبیرکلی آقای مختارپور به ۱۵ کتاب کاهش یافت و در دوره دوم ایشان ـ تحت تأثیر همه‌گیری کووید ـ به ۹ کتاب رسید.
▪️در دوره آقای رمضانی هر عضو به‌طور متوسط ۱۱ کتاب در سال امانت گرفته است.

اگر روند امانت اعضای کتابخانه را به خرید مشتریان یک فروشگاه تشبیه کنیم، انگار مشتریان به‌طور پیوسته کمتر از قبل خرید می‌کنند.
اگر این کاهش ادامه یابد، فروشگاه نمی‌تواند به بقای خود ادامه دهد.

یک اصل نامشروط اخلاقی که ژاک دریدا، فیلسوف فرانسوی قرن بیستم، ما را به آن تذکر می‌دهد، «مهمان‌نوازی» (hospitality) است. از منظر دریدا، مهمان‌نوازی، «هم‌گسترۀ خودِ اخلاق است». مهمان‌نوازی اخلاق را به معنای واقعی آن، یعنی «ethos» بازمی‌گرداند: قانون اخلاقی حاکم بر سکونتگاه. مهمان‌نوازی، سکونتگاه «من» را به روی «دیگری» می‌گشاید.

کتابخانۀ عمومی، فقط سکونتگاه کتابدار نیست. کتابدار باید بپذیرد که کتابخانه را در اختیار مُراجع به‌عنوان «دیگری» بگذارد. کتابدار بر مبنای قانون مهمان‌نوازی، کتابخانه را به منزلی امن و راحت برای مراجع تبدیل می‌کند. کتابدار و مراجع، در نسبت دیالکتیکی مقدر در رابطۀ میزبان و مهمان، کتابخانه را به مسکن و مأوایی اطمینان‌بخش و راحت تبدیل می‌کنند. تنها با احیاء روحیۀ مهمان‌نوازی است که می‌توان به احیاء کتابخانه‌های عمومی امید داشت.

اما اگر میزبان بی‌انگیزه و افسرده و بی‌حال باشد، آیا می‌تواند از وظیفۀ مهمان‌نوازی پاسداری کند؟ واضح است که نه. کتابداران کتابخانه‌ای عمومی در دهۀ گذشته، وعدۀ سر خرمن زیاد دیده و شنیده‌اند و از قضا همین روحیۀ آنها را بیشتر تضعیف کرده و بر فرسودگی‌شان افزوده است. اگر بناست به احیاء مهمان‌نوازی در کتابخانه‌های عمومی کمر همت ببندیم، باید به دور از غوغاسالاری، روحی تازه در منابع انسانی کتابخانه‌های عمومی بدمیم.

به کانال کتابخانه‌ی عمومی بپیوندید
https://t.me/publib

🔷 همین منابع کمک‌آموزشی موجود را هم وجین کنید!

🔸 در اخبار نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور آمده است که در نشست انجمن ناشران آموزشی با دبیرکل نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور، که روز چهارشنبه ۱۷ بهمن ۱۴۰۳ برگزار شد، «لزوم بروزرسانی کتاب‌های کمک‌آموزشی در کتابخانه‌ها» مطرح شده است(اینجا). در این نشست مطالبی توسط حضار بیان شده است که به نظر می‌رسد ناشی از سوءتفاهمی عمیق دربارۀ سرشت کتابخانه‌های عمومی و نحوۀ مدیریت آنهاست. در ایران، ناشران کمک‌آموزشی و منابعی که منتشر می‌کنند، ژانری محدود را شامل می‌شود. این ناشران مخاطب محدودی در بین دانش‌آموزان دارند و آنچه منتشر می‌کنند، حول محور تلقی منحرفی از آموزش، یعنی آن چیزی که پائولو فریره «آموزش بانکی» می‌نامد می‌گردد. آموزش بانکی، در نظر فریره، آموزشی است که در آن، رابطۀ تجاری‌شده بین معلم و متعلم اصلِ کار آموزشی قلمداد می‌شود و معلم، برای موفقیت کنکوری و آزمون‌محور دانش‌آموزان، بسته‌های آموزشی را همچون بسته‌های پولی، به حساب آنها واریز می‌کند. آنچه ناشران کمک‌آموزشی منتشر می‌کنند، نه تنها نسبتی با آموزش مادام‌العمرِ مد نظر کتابخانه‌های عمومی ندارد، بلکه از آن حیث که آموزش را مقطعی و آزمون‌محور و کنکورمحور و تست‌زنانه می‌بیند، با روح و رسالت کتابخانۀ عمومی مغایر است.

🔸 حال به گزار‌ه‌هایی که حاضران در نشست مذکور بیان کرده‌اند دقت کنید:
- رئیس هیئت مدیرۀ انجمن بر ضرورت بازگشت کتاب‌های کمک‌آموزشی به سبد خرید کتابخانه‌ها تأکید کرد.
- نائب رئیس هیئت مدیرۀ انجمن،خواستار همکاری بیشتر نهاد کتابخانه‌ها با ناشران [کمک]آموزشی شد.
- خزانه‌دار انجمن فرهنگی ناشران آموزشی بر لزوم رایزنی با سازمان‌ها و دستگاه‌های مرتبط برای جذب حداکثری منابع مالی و تأمین کتاب‌های کمک‌آموزشی برای کتابخانه‌های عمومی تأکید کرد.
- مدیرمسئول انجمن فرهنگی ناشران آموزشی پیشنهاد کرد نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور با ایجاد یک تفاهم‌نامۀ سه‌جانبه میان انجمن ناشران آموزشی، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، و نهاد کتابخانه‌ها، روند بروزرسانی منابع را تسریع کند.
- دبیرکل نهاد، ضمن تأکید بر اهمیت منابع کمک‌آموزشی در کتابخانه‌های عمومی، اعلام کرد که نهاد در نظر دارد با استفاده از ظرفیت‌های مختلف منابع کتابخانه‌ای را متناسب با نیاز مخاطبان به‌روز کند.

🔸کتابخانۀ عمومی، کتابخانۀ «عامۀ کتابخوان» (reading public) است. صفت «عمومی» صرفاً به این معنا نیست که ساختمان کتابخانه به روی همه باز باشد، بلکه علاو ه بر آن، به این معناست که هیچ مخاطب «خاصی» نباید در ارائۀ خدمات این نوع کتابخانه‌ها بر دیگران تقدم داشته باشد و یا رسیدگی به نیازهای دیگران را تحت الشعاع قرار دهد. خرید منابع کمک‌آموزشی، در شرایطی که کتابخانه‌های عمومی شدیداً درگیر مسئلۀ «کمیابی» هستند، نه تنها هیج توجیه اقتصادی ندارد، بلکه به معنای انصراف از ذات و سرشت «عمومی» کتابخانه‌های عمومی است، زیرا نیازهای یک قشر خاص، یعنی نیازهای کمک‌آموزشی دانش‌آموزان (آن هم در یک محیط آموزشی مبتنی بر آموزش بانکی که تحریف آموزش اصیل است) را بر نیازهای عامۀ کتابخوان مرجح می‌دارد. حقیقت این است که همین منابع کمک‌آموزشی موجود در کتابخانه‌های عمومی هم باید وجین شوند، نه این‌که با شعارهای پرزرق و برق محرومیت‌زدایی و بروزرسانی، که تنها لایه‌ای ظاهری برای تضمین گردش مالی ناشران کمک‌آموزشی است، بر حجم آنها افزوده شود.

بهتر بود مسئولان محترم نهاد کتابخانه‌ها، در این جلسه فعالان عرصۀ نشر کتاب‌های کمک‌آموزشی را به وزارت آموزش و پرورش ارجاع می‌دادند تا با رایزنی با مقامات آن وزارت فخیمه، ضمن درخواست برای احیای پست کتابدار آموزشگاهی، یادآور می‌شدند که کتابخانۀ مدرسه/آموزشگاهی مکانی مناسب برای عرضۀ کتاب‌های کمک‌آموزشی به دانش‌آموزان است.

به کانال کتابخانه‌ی عمومی بپیوندید
https://t.me/publib

این انتصاب، یک انتصاب بد و بی‌ربط است. آقای مظاهری غیر از تالیفاتی چند در زمینه‌ی آیین‌ها و مناسک تشیع ربط دیگری به کتاب و کتابخوانی و سندآمایی ندارد. انتظار می‌رود در دوره‌ی مدیریت یک متخصص، انتصاب‌های وی نیز برمبنای تخصص باشد. این قبیل انتصابات نه تنها کمکی به تقویت و بهبود مدیریت در سازمان اسناد و کتابخانه‌ی ملی ج.ا.ا. نمی‌کند، بلکه ضد آن است.
@publib