‍ نظرات خود را به فرد دیگری گفتن و اصلاح اشتباهات وی کاری است مهم. این کار نشانه ی دلسوزی است؛ اما شیوه ی انجام این کار بسیار دشوار است.
ساده است پیدا کردن نکات خوب و بد یک نفر و نظر خود را درباره آن بیان کردن.
مردم اغلب فکر میکنند با گفتن چیزهایی که دیگران آن را ناخوشایند می شمارند یا گفتن آن را سخت می پندارند کار خوبی انجام می دهند.
این کار چیزی جز عقده گشایی نیست. پیش از ایراد گرفتن از کسی باید ابتدا در نظر گرفت که آیا آن شخص ظرفیت پذیرش آن نکته را دارد یا خیر. باید ارتباطی صمیمی با او برقرار ساخت و اطمینان حاصل کرد که آن شخص همیششه به کلام تو اعتماد میکند.
بهترین راه صحبت کردن با او را جست و جو کن و به دنبال راهی باش که تو را به خوبی درک کند.
چنان رفتار کن که اشتباه خود را چنان پذیرد که گلوی مردی تشنه آب را پذیراست.
بدین سان نظر تو اشتباه او را اصلاح خواهد ساخت.
چگونه انتظار داری با سرافکنده ساختن یک فرد از او انسان بهتری بسازی؟

قلم: #هاگاکوره
نقش: #Robin_Isley | #saatchiart
#خرداد_٩٧
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ خلا روحی، علت عمده ی آن است که آدمیان به دنبال معاشرت، سرگرمی و انواع تجملاتی می‌روند که بسیاری از مردم را به اسراف و سرانجام به فقر می‌کشاند.
کسی که از نظر ذهنی پُر مایه است به دنبال زندگی آرام، با قناعت و درحد امکان بدون درگیری است. از این رو، پس از اندک آشنایی با کسانی که به اصطلاح همنوع او هستند، به انزوا کشیده می‌شود و اگر شعوری در حدّ کمال داشته باشد، تنهایی را برمی‌گزیند، زیرا آدمی هرچه در درونِ خود بیشتر مایه داشته باشد، از بیرون کمتر طلب می‌کند و دیگران هم کمتر می توانند چیزی به او عرضه کنند. انسانِ کم مایه از هیچ چیز به اندازه ی خود نمی گریزد. زیرا در تنهایی، هنگامی که هرکس به خویشتنِ خود باز می گردد، معلوم می‌شود که در خود چه دارد.

قلم: #آرتور_شوپنهاور | #در_باب_حکمت_زندگی
نقش: #Johnson_Tsang | #saatchiart
#خرداد_٩٧
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ تیغ جهل و جفا بر گریبان افسرده‌ها
#افسردگی چیست؟ آیا افسردگی همان نارضایتی و دلخوری از وضعیت موجود است؟ یا بی‌­برنامگی و بادی به هر جهت بودن در زندگی است؟ یا بی­‌هدف دانستن جهان و پوچ و بی‌­دلیل خواندن آن است؟ آیا افسردگی همان پشت پا زدن به دنیا، گوشه‌­نشینی و اعتکاف است؟ یا دل به دنیای دیگر داشتن و بی‌­اهمیت دانستن لذت­‌های این جهانی؟ آیا غم داشتن همان افسردگی است؟ دلتنگ یک دوست بودن یا دوری یار را تحمل نکردن همان افسردگی است؟
نه! هیچ­‌کدام به تنهایی معادل افسردگی نیست. آن­چه در این­جا افسردگی نامیده می­‌شود یک بیماری است و بیماری آن است که مانع زندگی روان روزمره شود، عامل زجر و عذاب گردد، مخرب باشد و مایه فروگذاری از اجرای منویات شخصی و وظایف جمعی. هر یک از نمونه­‌های بالا حالتی است از احوال ما یا دیگران که در زندگی روزمره به آن شکل رفتار می­‌شود، حس می­‌گردد یا به اندیشه می‌­آید. هیچ‌­یک از این موارد یا موارد دیگر تا به آشفتگی زندگی فردی یا اجتماعی ما نیانجامد بیماری به حساب نمی­‌آید. افسردگی یک ژست اجتماعی نیست، یک دلتنگی گذرا نیست، یک تأسف سطحی نیست. پس افسردگی به چه می­‌گوییم؟
امروزه از برخی می­‌شنویم که «همه افسرده­‌اند، مگر شما خودتان افسرده نیستید» یا «مگر می­‌شود در این اوضاع اقتصادی با اجبار به چند شیفت کار روزانه، بدهکاری، آلودگی هوا، ترافیک و ناسالم بودن مواد غذایی افسرده نبود». آن­چه به عنوان افسردگی در کلام معمول روزانه ما می‌­آید همیشه همانی نیست که در یک بحث تخصصی مراد است. افسردگی یک بیماری است با همه مشخصات یک بیماری. افسردگی مجموعه­‌ای از نشانه­‌هاست. شاید به جای تعریف علمی و پیچیده افسردگی، نگاهی به نمونه زیر روشنگرتر باشد.
خانم الف ۳۸ ساله، از زمانی که به­ یاد دارد غم‌­زده و پریشان است. در بیشتر اوقات خود را بی­‌حوصله و کم­‌انگیزه می­‌داند. او که دارای دو فرزند و کارمند یک شرکت است، تمام وقت خود را صرف کارهای منزل یا کار در شرکت می­‌کند و می­‌گوید با غرق­­‌شدن در کارها غم­‌هایش را از یاد می­‌برد. با این همه تلاش، خود را کاملاً ناکارآمد می­‌پندارد و از این­‌که توانایی­‌های خود را دست­‌کم می­‌گیرد واقعاً ناراحت است. سال­‌هاست که در به­‌خواب‌­رفتن مشکل دارد ولی اشتهای عادی و تمرکزی نسبتاً مناسب دارد، انرژی خود را کافی می­‌داند و نسبتاً امیدوار است که بتواند با معالجه به وضعیت بهتری برسد.»
این خانم دچار یک افسردگی خفیف ولی مزمن است. غمگینی او دائمی و آزارنده است و لذت کار و زندگی را از او گرفته. اعتماد به نفس خود را از دست داده و خود را ناتوان می‌­داند. در واقع، افسردگی دارای سه دسته نشانه است که در این مثال، فرد مورد نظر بعضی از آنها را دارد: ۱- آنچه حس می­‌کند [غم- بی­‌انگیزگی- خستگی- بی‌حواسی]؛ ۲- آن­چه رفتار می­‌کند [کم­‌حرفی- کناره­‌گیری از دیگران- خیره شدن­‌های طولانی- سستی در انجام وظایف- کم­‌خوابی یا پرخوابی- کم­‌خوری یا پرخوری]؛ و ۳- آنچه باور دارد [ناتوان بودن- به درد نخور بودن- اضافه بودن- بی‌­ارزش بودن زندگی- پُررنگی ناکامی­‌های گذشته- تیره و تار بودن آینده]. ادامه درپست بعدى

قلم: دکتر امیر شعبانی | #روانپزشک
#خرداد_٩٧
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ چنین فردی نیاز به درمان دارد. اما ادامه داستان او را ببینید:
خانم الف تصمیم می­‌گیرد برای درمان به روانپزشک مراجعه کند. بنابراین با همسرش مشورت می­‌کند. اما در حین مشورت، با واکنشی بسیار غیر منتظره روبه­‌رو می­‌شود. همسرش با عصبانیت می­‌گوید: «مگه تو دیوونه‌­ای که پیش روانپزشک بری. سابقه نداشته که هیچ­ کدوم از اقوام ما همچین کاری کنند. اصلاً افسردگی یعنی چه؟ این حرفا مال توی کتاباست. سعی کن به خودت مسلط بشی. این­‌قدر به خودت تلقین نکن که افسرده‌­ای! پیش روانپزشک هم که بری یه مشت قرص خواب­‌آور تجویز می­کنه که به جای این که سرحال بشی باید دائم بخوابی! یعنی دیگه از کار و زندگی می­‌افتی. مگه چند سالته که باید از حالا قرص اعصاب بخوری؟».
همسر خانم الف تنها کسی نیست که چنین باورهایی دارد. این باورها ریشه در تاریخ و فرهنگ ما دارد و تغییر آنها در میان بسیاری از مردم کار ساده‌­ای نیست. به هر حال، کار هر روزه روانپزشکان آموزش افراد برای اصلاح باورهایی این چنین است؛ باورهایی که رسیدن به یک زندگی مثبت، کارآمد و بارور را با یک حیات ناکام، فرصت­‌سوز و در مواردی خانمان­‌برانداز تاخت می‌­زند. و ادامه داستان:
همسر خانم الف موفق می‌­شود. خانم الف که به دلیل افسردگی توان و انگیزه زیادی برای به کرسی نشاندن خواسته­‌هایش ندارد، سرانجام تسلیم می­‌شود. با این حال در ماه‌­های آینده به تدریج بی­‌حوصله­‌تر و بی­‌حوصله‌­تر می­‌شود تا جایی که دیگر رمقی برای حاضر شدن در محل کارش ندارد. یک سال بعد شغلش را رها می­‌کند و خانه نشین می­‌شود. بیشتر وقتش را روی تخت­خواب در حالی که به نقطه‌­ای خیره شده و بدترین خاطرات زندگی­‌اش را با خود مرور می‌­کند می­‌گذراند. شب‌ها خواب اندکی دارد و به دلیل اشتهای اندک، در حال از دست دادن وزن است. دیگر امیدی به بازگشت به سال­‌های قبل ندارد و فکر می­‌کند که باقی عمرش نیز با همین عذاب غیرقابل تحمل خواهد گذشت. همسرش اغلب او را سرزنش می­‌کند؛ گاهی با فریاد از او می­‌خواهد که بلند شود و به زندگی‌­اش برسد. گاهی نیز او را تهدید می‌­کند که با این رفتارهایش، شاید مجبور به تجدید فراش شود! چند بار هم با زدن ضرباتی سعی می­‌کند خانم الف را به خود آورد ولی این ضربات تنها به کبودی صورت بیمار می‌­انجامد و وخامت حس بدبختی او. دو سال پس از آن و در حالی که خانم الف از زبان اطرافیان زمزمه­‌هایی از ازدواج دوباره همسرش می­‌شنود، به اصرار بستگان، توسط همسرش نزد روانپزشک برده می­‌شود.
ادامه در پست بعدى
قلم: دکتر امیر شعبانی | #روانپزشک
#خرداد_٩٧
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ این یک داستان تخیلی نیست. بسیاری از افرادی که در جامعه ما از افسردگی رنج می­‌برند گرفتار باورهای نادرست خود یا اطرافیانشان هستند. ناآگاهی برخی از افراد از سویی، و انگ بیماری­‌های اعصاب و روان از سوی دیگر از موانع عمده تأخیر در درمان هستند. خانم الف در ابتدا دچار یک افسردگی خفیف بود که البته در همان زمان نیز می‌بایست تحت درمان قرار می­‌گرفت. با این حال، در طول زمان نشانه­‌های افسردگی شدت گرفتند و تا اینجای داستان به حدی رسیده که تداوم آن ممکن است مرگبار باشد. آری؛ جدا از عواقب فرصت­‌سوزی چون «از دست دادن امکان پیشرفت و کیفیت زندگی» و عواقب خانمان‌­براندازی چون «ورشکستگی و از دست دادن جمع گرم خانواده»، «مرگ» نیز می­‌تواند سرنوشت عدم درمان افسردگی باشد. ادامه داستان را در مطب روانپزشک ببینید:
همسر خانم الف: آقای دکتر به او بگویید که باید خودش سعی کند تا از این وضع درآید. به او بگویید هیچی‌ا­ش نیست و همه­‌اش این فکرهای بی­‌خودی است که او را به اینجا رسانده. تا خودش نخواهد هیچ چیز درست نمی­‌شود. همه­‌اش به خودش تلقین می­‌کند که افسرده است. شما خودتان یک چیزی به او بگویید.
روانپزشک: این بیماری مدتهاست که شروع شده. باید هر کاری از دستمان برمی­‌آید برای بهبودی این افسردگی انجام دهیم. می­‌فهمم که خانم الف چه اوقات سختی را می­‌گذراند. به هر حال هنوز هم می­‌توان کاملاً به بهبودی امیدوار بود. باید همه به کمک هم به جنگ این بیماری برویم.
خانم الف (در حال بغض و با چشمانی پراشک): دیگر فایده‌­ای ندارد. بهتر است کمکم کنید تا راحت‌­تر از این دنیا بروم. می­‌خواهم بمیرم. واقعاً اگر می­‌خواهید کمکم کنید، یک جوری راحتم کنید. (سرش را پایین می­‌اندازد و به شدت می­‌گرید)
همسر خانم الف (با خشم): تمامش کن! این بازی­ها را در نیاور. مگر دست خودت است که خودکشی کنی. (رو به پزشک:) او اهل این حرف­ها نیست دکتر، شما جدی نگیرید.
بیماری که در چنین مرحله شدیدی از افسردگی است، بی­‌تردید باید زیر نظر پزشک بستری شود. هنگام رؤیت عوامل خطر بروز خودکشی، نباید به سادگی از کنار موضوع رد شد و نگاه را به سویی دیگر انداخت. آری! «او هم ممکن است خودکشی کند. حتی او!». دست کم گرفتن چنین خطری در مورد بیمار افسرده، گاه سرنوشتی چون کوتاهی در پیگیری خطر سکته قلبی در فرد دچار تنگی عروق قلب می­‌یابد. در شرح بالا، انواعی از باورهای نادرست یا مخرب دیده می­‌شود که یک به یک از نگاه می‌گذرانیم:
الف- «این دیوانگان هستند که به روانپزشک مراجعه می­‌کنند»!
ب- «افسردگی بیماری نیست، بلکه با تلقین فرد به خودش ایجاد می­‌شود»!
پ- «روانپزشکان برای درمان افسردگی قرص خواب­‌آور تجویز می­‌کنند و باعث می­‌شوند فرد از کار و زندگی بیفتد»!
ت- «خوردن قرص اعصاب برای جوانان و میانسالان زود است»!
ث- «با فریاد و تهدید و زور می­‌توان فرد افسرده را به زندگی برگرداند»!
ج- «این­ها افسرده نیستند، خوشی زیر دلشان زده»!
چ- «نزدیکان ما خودکشی نمی­‌کنند»!
امروزه افسردگی نوعی بیماری تلقی می­‌شود که با واکنش مغز به عواملی چون زمینه ذاتی یا ارثی و تنش­‌های محیطی شکل می­‌گیرد و در صورت عدم رسیدگی و مدیریت مناسب، ممکن است به یک بیماری وخیم و صعب­‌العلاج منتهی شود. این باور که داروهای روانپزشکی خواب­‌آور و کسالت­‌زا هستند در میان بسیاری از مردم رواج دارد و یکی از عوامل عدم مراجعه آنها به پزشک است. متأسفانه گاه با افرادی روبه‌­رو می­‌شویم که بدون دانش کافی، خود را صاحب­‌نظر می­‌یابند و به خود اجازه می­‌دهند در زمینه معالجه بیماری­‌ها از جمله افسردگی، به اطرافیان و دوستان­شان مشورت دهند و آنها را به سوی روشی عوامانه که خود می‌­پسندند هدایت کنند. چه فاجعه­‌بار و چه شجاعت کوری!
ادامه در پست بعدى
قلم: دکتر امیر شعبانی | #روانپزشک
#خرداد_٩٧
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ موضوع خواب­‌آور دانستن همه داروهای روانپزشکی هم معضلی برای روانپزشکان است. تغییر باور برخی از افراد در این مورد ساده نیست. واقعیت آن است که بسیاری از داروهای روانپزشکی نه تنها خواب­‌آور نیستند، بلکه ممکن است از خواب فرد هم کم کنند. البته داروهای خواب­‌آور متعددی نیز وجود دارد که آنها هم به کار افراد دچار کم‌خوابی می­‌آید. به عبارتی، پزشک بر مبنای آن که فرد مراجع دچار کم­‌خوابی است یا پرخوابی، از داروهایی با اثر متناسب با آن وضعیت بهره می‌­گیرد. به هر حال، هدف از تجویز داروها در درمان افسردگی تغییر وضعیت خواب فرد نیست، بلکه اثر درمانی اصلی داروهای ضد افسردگی همان برطرف کردن روحیه غمگین و ناامیدی و بالابردن انرژی و اعتماد به نفس اوست. چنین اثراتی از طریق تغییر میزان خواب ایجاد نمی­‌شود و مکانیسم جداگانه­‌ای دارد. این داروها با اثر بر گیرنده­‌های درون مغز و برقراری تعادل میان مواد مؤثر بر سلول­‌های مغزی کار می­‌کنند.
برخی نیز نگران شیمیایی بودن داروها هستند. البته که این داروها چنین­‌اند و داروهای گیاهی نیز اتفاقاً شیمیایی­‌اند! آب هم یک ترکیب شیمیایی است! منظور واقعی افرادی که داروها را شیمیایی می­‌خوانند باید «مصنوعی» بودن این ترکیبات باشد نه شیمیایی بودن‌­شان. آری این ترکیبات مصنوعی هستند، در آزمایشگاه ساخته می‌شوند و پس از سال­‌ها پژوهش بر روی نمونه­‌های حیوانی و سپس انسانی، و ارزیابی منافع و مضرات آنها، وارد کار بالینی پزشکی می­‌شوند. مصنوعی بودن این ترکیبات به آن معنا نیست که با اثر بر مغز آن را از کار می­‌اندازند یا باعث عوارض مغزی می­‌شوند. آن­چه نقطه قوت داروهای تأییدشده است، «آگاه بودن ما» از میزان اثربخشی، جایگاه اثربخشی، نوع و مقدار احتمال بروز عوارض جانبی و تداخلات بالقوه داروها با یکدیگر است. این آگاهی، ما را به بهترین و منطقی­‌ترین تصمیم رهنمون می‌شود. به عبارتی، مصنوعی یا طبیعی بودن دارو در اینجا اهمیتی ندارد، بلکه مهم مورد تأیید بودن آن از نظر «غلبه وزن اثربخشی بر وزن عوارض جانبی» است.
ادامه در پست بعدى
قلم: دکتر امیر شعبانی | #روانپزشک
#خرداد_٩٧
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ «شیمیایی» خطاب کردن داروها را می­‌توان ترفند برخی از مراکز برای از میدان به در کردن داروهای مقبول­‌تر رقیب دانست و سخنی عوامانه است برای فریب شیفتگان آگهی­‌های بازگانی پزشکی. بدیهی است که داروهای گیاهی نیز عوارض جانبی و تداخلات ویژه خود را دارند و باز هم تنها و تنها در صورتی قابل تجویزند که از نظر «غلبه وزن اثربخشی بر وزن عوارض جانبی» بر رقبای خود چیره شوند؛ نه صرفاً به این دلیل که گیاهی­‌اند! ادامه ماجرا:
اصرار پزشک برای بستری کردن خانم الف در بخش روانپزشکی به جایی نمی­‌رسد. خانم الف مخالف است و همسرش از مطرح شدن این پیشنهاد بسیار ناراحت و ناخرسند. در نهایت داروی ضدافسردگی تجویز می­‌شود و به آنها آموزش داده می­‌شود که تا رسیدن به اثربخشی دارو چندین هفته زمان لازم است و در این مدت بیمار نیاز به مراقبت و حمایت جدی دارد. قرار ملاقات بعدی، هفته آینده است؛ ولی آنها مراجعه نمی­‌کنند.
چهار ماه از آن زمان می­‌گذرد. خانم الف این بار توسط خواهرش نزد همان پزشک آورده می­‌شود. دارو را حدود دو هفته مصرف کرده و کنار گذاشته است. با برملا شدن ازدواج مجدد همسرش، از او جدا شده و با خواهر خود زندگی می­‌کند. بسیار افسرده، تکیده و لاغر به نظر می­‌رسد. چند هفته است که غذای اندکی می­‌خورد. در چهار ماه اخیر دو بار اقدام به خودکشی کرده که به کمک خواهرش نجات پیدا کرده است. از این که زنده مانده بسیار پشیمان است. باز هم نظر پزشک بستری شدن خانم الف است. او باز هم نمی­‌پذیرد اما با موافقت خواهرش بستری کردن او امکان­پذیر می­‌شود. در بخش روانپزشکی تجویز دارو شروع می­‌شود و پس از آن که همکاری خانم الف به تدریج جلب می­‌گردد و به درمان تمایل نشان می­‌دهد، جلسات روان­‌درمانی نیز آغاز می­‌گردد. در چهار ماه اخیر، خانم الف دچار سوزش معده شدید بوده که در مواردی غیرقابل تحمل بوده است. در بررسی­‌ها روشن می‌­شود که زخم اثنی­‌عشر بروز کرده و نیاز به دوره‌­ای از درمان دارد. پس از گذشت یک ماه از آغاز درمان، اکنون وزن خانم الف به حال عادی پیشین بازگشته و روزنه­‌های امید به بهبودی را در پیش چشم دارد. از بخش مرخص می­‌شود و درمان را به شکل سرپایی پی می­‌گیرد.
در چنین موردی درمان دارویی ضروری است و نمی­‌توان درمانی که دارو در آن دیده نشده باشد را به تنهایی در نظر داشت. با این حال، روان­‌درمانی بی­‌تردید کمک­‌کننده است و بدون برقراری حمایت خانوادگی و اجتماعی ممکن است درمان­‌ها اثربخشی درازمدت یا کافی نشان ندهند. حتی پس از بهبودی کامل نیز در چنین مواردی، نیاز به درمان نگهدارنده برای جلوگیری از عود افسردگی تا مدتی که توسط پزشک تعیین می­‌شود وجود دارد.
تأخیر در درمان خانم الف مصایب زیادی به همراه داشته و این تأخیر حتی می­‌توانست با مرگ او فاجعه‌­ای اسف­بار بیافریند. به علاوه، چنین تأخیری ممکن است به صدماتی جسمانی چون بیماری قلبی یا آن­‌طور که خانم الف دچار شده، زخم گوارشی منتهی گردد. در واقع افسردگی هم از طریق افزایش احتمال بروز بیماری­‌هایی چون بیماری عروق قلب و هم از راه افزودن خطر خودکشی، طول عمر را کوتاه می­‌کند و در غیر این صورت نیز به شدت از کیفیت زندگی می­‌کاهد و حس خوشبختی را کلاً ذایل می­‌کند. پس آگاه کردن افراد و به موقع وارد عمل شدن، در کاستن از چنین خطراتی نقش به سزایی دارد.

قلم: دکتر امیر شعبانی | #روانپزشک
#خرداد_٩٧
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

بررسى دو ديدگاه،
درباره گناه...

ترجمه و آوا: #ایمان_فانی
#خرداد_٩٧
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ .
علاجی قبل از وقوع
موج راه افتاده، همه حرفش را می‌زنند و عکس و فیلم منتشر می‌کنند، از متجاوز و قربانیانش؛
جامعه عصبانی و نگران است.
آیا می‌شد پیشگیری کرد؟ از این پس چطور؟
چرا این همه در مقابل سوء استفاده‌های جنسی، آسیب پذیریم؟ چگونه باید قوی‌تر شویم؟
چقدر فرزندان‌مان را ایمن کنیم؟
هزینه‌ی پیشگیری در مقابل خسران صدمه‌ای که ایجاد می‌شود، هیچ است؛ لازم است تابو شکنی کنیم؛ بدن را به تمامی ( از جمله اندام‌های جنسی) به رسمیت بشناسیم، دست از انکار عملکرد طبیعی آن ( و نیز رفتار جنسی ) برداریم و این یعنی؛ فرصت دهیم رابطه جنسی طبیعی را بشناسند.
به راستی اگر آموزش جنسی فرزندان‌مان و میل به سوال و کنجکاوی او را به حال خود رها کنیم، آشنایی و اطلاعات خود را از چه راهی به دست خواهند آورد؟ آیا مطمئن‌تر از والدین و پزشکان و ....منبعی وجود دارد؟ همین کمک خواهد کرد در یک قسمت مهم عملکرد جسمی، روانی، عاطفی خود، بهتر رشد کند.
بیماری‌ها و بیماران جنسی را به فرزندان‌مان بیاموزیم.
شاید می‌ترسیم فرزندمان ناامن شود و نتواند به دیگران اطمینان کند، شاید در جستجوی فراهم کردن معصومیتی هستیم که دلیلش را حتی خود نمی‌شناسیم؛ این که رابطه‌ی جنسی لازمه‌ی وجود همه‌ی انسان‌هاست، این بدیهی‌ترین رفتار را نه سانسور کنیم و نه در ابهام مخفی کنیم.
به آنان بیاموزیم؛ بدن‌شان را کامل بشناسند و از توانایی‌هایش باخبر باشند، بدون هیچ احساس شرم و گناهی.
به آن‌ها در موقع مناسب یاد دهیم که عملکرد جنسی در سن و موقعیت مناسب حق آن‌هاست، بدون ترس، گناه، اجبار.
به آن‌ها بیاموزیم ممکن است مورد دست درازی قرار گیرند یا قربانی تجاوز شوند و چکونه کمک بگیرند و از خود دفاع کنند، بدون احساس خجالت و تقصیر.
اگر به این دنیایی آوردیم‌شان که خودمان هم می‌دانیم، انسان‌هایی متجاوز را هم در جای جای و لایه لایه‌ی خود دارد، واقعیت را از او نپوشانیم، این وظیفه‌ی ما و حق اوست که واقعیت را بداند.
اگر الان پسرانی هستند که در پایتخت‌مان زیر چشم خانواده‌ها، مدتی طولانی قربانی بوده‌اند، حتما واقعیت‌هایی را نمی‌دانسته‌اند، به داد همه‌ی پسران و دختران برسیم.
اما، پیشگیری یعنی؛ علاج واقعه قبل از وقوع،
همین الان فاجعه‌هایی پتانسیل وقوع دارند مگر آن که هوشیار باشیم.

قلم: #دکتر_شکوفه_موسوی | #روان‌پزشک کودک و نوجوان. تجربه‌ها
#خرداد_٩٧
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ .‏
زندگی به من آموخت آدم‌ها نه دروغ می‌گویند نه زیر حرف‌شان می‌زنند؛ اگر چیزی می‌گویند صرفا احساس‌شان در همان لحظه‌ست، نباید رویش حساب کرد!

قلم: #خانواده‌های_خوشبخت⁧ |#کارلوس_فوئنتس⁩
نقش: #Edvard_Munch | #saatchiart
‏#seperation
#خرداد_٩٧
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ .
#مالیخولیا افسردگی عمیقی است که به موجب ضایعه ای مهم در نارسیسیسم،یعنی در تصرف قلبی فرد نسبت به من نفسانی او،پدید آمده است و نشان میدهد که تا چه اندازه آرزومندی و مرگ گیراگیر یکدیگر نواتتد بود.نوعی از این ضایعه را میتوان نزد افرادی که در عشق شکست خورده اند مشاهده کرد‌.
برای فروید اختلال نارسیستیم اساس پسیکوز ها را تشکیل میدهد.
گسستگی ان موجب اسکیزوفرنی
افزایش فوق العاده آن سبب پارانویا
و بلاخره اضمحلال آن علت ملیخولیاست‌.
در مورد اخیر نارسیسم به تحلیل میرود و نیروی حیاتی را گویی از دست می دهد.در مالیخولیا تثبیت در قدیمی ترین ناحیه همامیختگی طفل و مادر یعنی در مرحله دهانی قرار دارد.همامیختگی بدین معناست که برای فرد،《مطلوب ارزومندی》 و 《من نفسانی》 موجودیتی واحد هستند.لذا از دست دادن مطلوب آرزومندی،گویی از کف دادن من نفسانی است.

قلم: #مبانی روانکاوی فروید لکان | دکتر کرامت موللی
نقش: #Edvard_Munch | #saatchiart
‏#Melancholia
#خرداد_٩٧
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ .
قبلن از رو خریت خیال می کردم خیلی باهوشه . واسه این که خیلی چیزا از سینما و نمایش و ادبیات و اینا می دونست . اگه کسی از این چیزا سر در بیاره ، خیلی طول می کشه آدم بفهمه طرف مشنگه یا سرش به تنش می ارزه . در مورد سلی ، برا من ، سال ها طول کشید تا بفهمم . فکر می کنم اگه اون همه باهاش نمی رفتم تو رختخواب ، زودتر می فهمیدم . مشکلم اینه که هر وقت با کسی می رم تو رختخواب فکر می کنم طرف باهوشم هست . اصلن ربطی نداره ولی من همیشه این جوری فکر می كنم.
قلم: ج.د.سلينجر | #ناطور_دشت
نقش: #Alex_Garant | #Saatchiart
#خرداد_٩٧
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

اشک رازیست 
لبخند رازیست
عشق رازیست
اشک آن شب لبخند عشقم بود...

قلم: #احمد_شاملو
آوا: #مانى_منجمى
#خرداد_٩٧
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ .
مغز تراجنسی (Transgender brain): بینش‌هایی تازه
مغز زنانه و‌ مغز مردانه وجود دارد‌، و اکنون محققین معتقدند ممکن است مغز تراجنسیتی ( Transgender ) نیز وجود داشته باشد.
عموما، مغزهای زنانه و‌مردانه از نظر حجم کلی مغز، حجم ماده‌ی خاکستری، و ضخامت کورتیکال تفاوت دارند.
یافته های جدید تصویربرداری پیشنهاد می‌کنند که مغز افراد تراجنسی ممکن است، حداقل از نظر اندازه گیری حجم، جایی مابین این دو قرار بگیرد.
اصطلاح تراجنسیت‌ ( Transgender ) به ناهماهنگی بین جنسیت تجربه شده یا بیان شده‌ی فرد، و‌ جنسیت بیولوژیک هنگام تولد او‌ اشاره دارد. ملال جنسیتی ( Gender dysphoria) رنج حاصل از این تفاوت را شرح می‌دهد که می‌تواند منجر به اختلالات اجتماعی، شغلی، و هیجانی شود. پاتوفیزیولوژی زمینه‌ای ملال جنسیتی به خوبی شناخته نشده است. برای درک بهتر این اختلال، محققین پاب‌مد را برای کارآزمایی های مقطعی، آینده نگر، گذشته نگر، مورد-شاهد ، و کنترل شده‌ی تصادفی جستجو و متاآنالیز کردند. آن‌ها اطلاعات مربوط به سن، جنس، هویت جنسیتی، وضعیت درمان‌های جایگزینی هورمون، سابقه‌ی جراحی، و نیز تفاوت در فعالیت و اتصالات ناحیه‌ای مغز را استخراج نمودند.
نتیجه آنالیز نشان داد نواحی خاصی از مغز، شامل هیپوتالاموس، تالاموس، کورتکس اوربیتوفرونتال، و اینسولا در زنان تراجنسی ( مرد- به- زن) نسبت به مردان Cisgender( دارای هماهنگی بین هویت جنسیتی و جنسیت موقع تولد) فعال‌تر است.
همچنین محققین تفاوت‌هایی در حجم مغز، شامل تفاوت در ضخامت کورتیکال و حجم ماده‌ی خاکستری، بین مغزهای ترنی‌جندر و سیس جندر یافتند.
این تفاوت در کورتکس‌های نیمکره‌های راست و چپ مغز، کمپلکس پاریتوتمپورال، اینسولا، و مدیال اکسی پیتال مشاهده شد؛ زنان تراجنسی در مقایسه با مردان سیس جندر ضخامت کورتیکال بیش‌تری نشان دادند.
با این آنالیزها *Altinay و همکارانش مفهوم “ جنسیت مغز” را معرفی کرده و می‌گویند که فرایندهای سایکولوژیک مثل “ خطای پیش بینی” و “ ناهنجاری شناختی” ممکن است در علامت شناسی ملال جنسیتی نقش داشته باشند.
خطای پیش بینی زمانی رخ می‌دهد که انتظارات یا پیش بینی‌های فرد ( من یک زن هستم بنابراین جامعه باید مرا به عنوان یک زن ببیند) با آن‌چه در واقعیت اتفاق می‌افتد ( جامعه، فرد را به عنوان یک مرد می‌بیند)متفاوت است.
ناهنجاری شناختی به گرایش‌ها یا باورهای متعارض منجر به احساس ناراحتی، اشاره دارد.
این مفاهیم ممکن است به متخصصین کمک کند که پاسخ مغز به ناهماهنگی بین ادراک درونی فرد مبتلا به ملال جنسیتی( این‌که خودشان را چطور می‌بینند) و بازخورد بیرونی ( جامعه آن‌ها را چطور می‌بیند) را بهتر بفهمند.

ادامه در كانال تلگرام #روانسازه

قلم: #دکتر_عاطفه_کمالو | #روانپزشک
#خرداد_٩٧
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ ادامه‌ تازه‌ترین تازه‌ها درباره‌ی مغز تراجنسی

درمان ملال جنسیتی می‌تواند شامل درمان‌های هورمونی تغییردهنده‌ی صفات ثانویه جنسی، جراحی‌های بازسازی ژنیتال، و جراحی‌های بازسازی صورت باشد.
ولی تفاوت‌های مشاهده شده در تصویربرداری، حتی بعد از شروع این درمان‌ها قابل توجه بود. این، به نفع این است که ملال جنسیتی، بیش از فقط ناتوانی فرد در همانندسازی با جنسیت هنگام تولدش است. ‏Altinay می‌گوید: “گاهی حتی بعد از دریافت درمان‌های مشخص و انجام جراحی‌ها، افراد هنوز دیسفوریک هستند و به همین دلیل فکر می‌کنیم ملال و جنسیت درون مغز هستند” این یافته‌های جدید شواهدی هستند که جنسیت مغز، یا به قول Altinay “ سازماندهی مرتبط با هویت جنسی مغز” واقعی است.
همچنین یافته‌ها نشان می‌دهند که فعالیت در شبکه‌ی بازنمایی بدن (BRN) که متشکل از کورتکس سوماتوسنسوری اولیه، لوب پاریتال فوقانی، و اینسولا می‌باشد، درمغز تراجنسیتی منحصر به فرد است. نویسنده‌ها پیشنهاد می‌کنند که BRN می‌تواند یک بیومارکر نورولوژیک برای ملال جنسیتی باشد ولی تحقیقات در این حوزه در مراحل ابتدایی است.
هدف بعدی Altinay این است که بفهمد از نقطه نظر عملکردی، وقتی بیماران در شرایط ایجاد کننده‌ی ملال جنسیتی قرار می‌گیرند در مغز چه اتفاقی می‌افتد. مغز تراجنسیتی در دو مرحله‌ی کلیدی تکاملش ممکن است افتراق پیدا کند- مرحله‌ی پره ناتال یا جنینی و بلوغ. در این مراحل مغز یک بلوغ ساختاری و عملکردی را طی می‌کند. او فکر می‌کند ما داریم می‌فهمیم که در این مراحل مغز، از نظر ساختاری یا عملکردی یا حجمی در مسیر متفاوتی پیش می‌رود. این ممکن است شباهت‌های عملکردی و ساختاری بین مغز تراجنسی و جنسیت شناخته شده را توضیح دهد.
یک دلیل مهم برای روشن کردن تفاوت‌های مغز تراجنسی پیشگیری از تشخیص اشتباه افسردگی و اضطراب است. شناسایی مناسب دیسفوریا می‌تواند از افسردگی ناشی از عدم درمان آن پیشگیری کند.
( این یافته‌ها در همایش سالیانه‌ی‌APA در ۲۰۱۸ ارائه شد.‌)

قلم:*Dr Murat Altinay, MD, Center for behavioral health,Cleveland Cliic, Ohio
#دکتر_عاطفه_کمالو | #روانپزشک
#خرداد_٩٧
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct