‍ 👤 موانع بهره‌گیری مردم از دانش روانپزشکی-١

👥 فقدان آگاهی کافی عمومی از گستره و اَشکال اختلالات روانى- #بخش_اول

🔵 #روانپزشکی بخشی از دانش پزشکی است و پیشگیری و درمان مشکلات ذهنی و رفتاری مردم از مهم‌ترین موضوعات مورد بحث آن است. با وجود فراوانی بسیار زیاد اختلالات و مشکلات روانپزشکی در میان مردم ایران و سایر کشورهای جهان، موانع بزرگی در مسیر بهره‌گیری نیازمندان از این دانش پزشکی وجود دارد. یکی از این موانع، فقدان آگاهی کافی عمومی از گستره و اَشکال این اختلالات است. هنوز بسیاری از مردم اختلالات روانپزشکی را معادل با آنچه در گذشته «جنون» دانسته می‌شد و یا برابر با فقدان تعقل یا رفتار نامعقول می‌دانند. به بیان دیگر، این اختلالات در منظر بسیاری از افراد و حتی جمعیت تحصیل‌کرده، معادل بخشی از این دسته از بیماری‌هاست که در حقیقت «اقلیت کوچکی» از گروه بزرگ اختلالات روانپزشکی را شامل می‌شود. به عبارتی دیگر، وضعیت‌های روان‌پریشی که با ویژگی‌های توهم، هذیان و آشفتگی‌های عمیق تفکری و رفتاری نمایان می‌شود تنها نسبت اندکی از اختلالات روانپزشکی را تشکیل می‌دهد و برخلاف باور عموم، «اکثریت قاطع» مبتلایان به این اختلالات، همان افراد عادی پیرامون ما و خود ما هستند و هستیم. با وجود ارتقای نسبی آگاهی‌های عمومی، به شکل حیرت‌انگیز و عمیقی باورهای نادرست درباره رشته روانپزشکی در میان عموم گسترده است، به‌گونه‌ای که مدت قابل‌توجهی از کار روزمره درمانی روانپزشکان به آموزش مراجعان درباره کارکرد این رشته و مفید بودن راهکارهای درمانی آن سپری می‌شود و تلاش مستمر آنها برای همراه کردن مراجعان خود و خانواده و اطرافیان آنها ‌با ادامه درمان، امری روزمره و گاه به شکلی طاقت‌فرسا تکرار‌‌شونده است. نگرانی افراد از ادامه درمان‌های دارویی گاه در اندازه‌ای است که در هر ملاقات با روانپزشک به‌جای نشان دادن دغدغه خود برای بهبودی بیشتر یا در جهت مهار بازگشت نشانه‌های بیماری، دغدغه اصلی خود را حتی در شرایطی که به آرامشی آرمانی دست‌یافته‌اند و رنجی از عارضه جانبی دارو ندیده‌اند، «هرچه کوتاه‌تر شدن مدت درمان» بیان می‌کنند و بهبودی خود را در زمانی که در حال مصرف دارو هستند کم‌اهمیت می‌انگارند. این در حالی است که برخی به توصیه دیگران، مصرف مواد مخدر را جایگزین درمان دارویی می‌کنند و این را بر آن ترجیح می‌دهند! برای افراد اخیر، نگرش منفی به داروهای روانپزشکی بسیار بیش از مواد مخدر است.

قلم:#امیر_شعبانی، روانپزشک؛ روزنامه شرق، یازدهم آبان ١٣٩٦
#مانى_منجمى | #آبان_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ 👥 فقدان آگاهی کافی عمومی از گستره و اَشکال اختلالات روانى- #بخش_دوم

📎 امیر شعبانی، روانپزشک؛ روزنامه شرق، یازدهم آبان ١٣٩٦

🔵 هرچند درباره سایر علوم پزشکی نیز رایج به نظر می‌رسد، ارائه توصیه و راهکار درمانی توسط افراد عادی یا غیرحرفه‌‌ای برای رهایی دیگران از اختلالات روانپزشکی ظاهراً رایج‌تر است. از آنجا که روانپزشکی به مسائل ذهنی و رفتاری می‌پردازد و همه دارای تجارب بسیاری در تقلاهای ذهنی و رفتاری در طول زندگی خود هستند، بسیاری می‌اندیشند که خود می‌توانند در جایگاه یک کارشناس به ارائه رهنمود بپردازند. حتی برخی پا را فراتر گذاشته و در عمل به معالجه مردم می‌نشینند و یا با استنباط‌های شخصی از متون علمی و حتی غیرعلمی، دست به تشخیص و درمان می‌زنند. به شکلی دیگر می‌توان گفت که «ساده و پیش‌پاافتاده دیدن» ارائه راه‌حل برای مسائل ذهنی و رفتاری، بسیاری از افراد را برای حل این قبیل از مشکلات خود به نزد افراد مدعی درمان و البته غیرکارشناس می‌کشاند. در واقع هنوز برای افراد زیادی روشن نیست که برای مشکلات رفتاری و ذهنی نیز دانشی وجود دارد که دستاوردهای خود را نه بر اساس تجربه‌های شخصی افراد، نه بر پایه باورهای سنتی آنها و نه حتی با تکیه بر نقل سینه‌‌به‌‌‌سینه روش‌های پیشینیان صاحب‌نام به چنگ آورده است؛ بلکه این دستاوردها حاصل فرایندی به نام «علم» (Science) است که از سوی دانشمندان و جامعه علمی روشی قابل قبول تلقی می‌شود و مورد اجماع آنهاست. در این فرایند، نظر اشخاص صرفا به دلیل پیشینه و جایگاه آنها مورد قبول جامعه علمی قرار نمی‌گیرد و کسی نمی‌تواند تنها با استناد به سخنان تاریخی بزرگان علمی کشورش یا مشاهیر برجسته جهان در طول تاریخ، رهنمود یا شیوه‌ای برای درمان یک بیماری یا حل یک مسئله را به‌عنوان یک یافته علمی مطرح کند. به‌جای همه اینها، یافته‌ای «علمی» (Scientific) تلقی می‌شود که بر پایه «روشی علمی» و در فرایندی مورد قبول «جامعه علمی کنونی» به‌دست آمده باشد و در این فرایند، امری که به پرسش گرفتنش نامقبول باشد، وجود ندارد. بنابراین افراد مدعی شیوه‌های درمانی، باید «چگونگی» دستیابی به نتایج خود را «منتشر» کنند و آن را به داوری جامعه علمی بگذارند. در واقع، ارزیابی اثربخشی روش‌های درمانی، شیوه‌ای علمی و پیچیده دارد و برخلاف آنچه به‌ظاهر به نظر می‌رسد، تنها با مشاهده بهبودی یک نفر با یک شیوه درمان، نمی‌توان این بهبودی را الزاماً به آن شیوه نسبت داد! عکس این موضوع هم صادق است؛ همواره نمی‌توان عدم بهبودی یا حتی تشدید یک بیماری را با درمانی که برای آن به‌‌کار رفته مرتبط كرد. بنابراین، ارزیابی مؤثر بودن درمان‌ها را باید به جامعه علمی سپرد و نه به باورهای عمومی یا سنت‌های آزموده‌نشده و یا نظرات بزرگانی که هرچند در زمان خود سرآمد بوده‌اند، اما در عصر حاضر تنها ایده‌هایی امتحان نشده و یا نظریه‌هایی مردود تلقی می‌شوند. هرچند متولیان امر در زمینه هدایت مردم به روش‌های درمانی علمی در حیطه‌ای نظارت‌شده، دارای مسئولیت و بر آرای مردم اثرگذارند، گرایش مردم به شیوه‌های گوناگون درمانی صبغه‌ای از شیوه تفکر و نگرش آنها به علم نیز دارد و الزاماً بر پایه توصیه‌های مراجع علمی یا رسمی، بدون تلاش برای اصلاح نگرش‌های ناکارآمد و باورهای مستحکم‌شده نادرست، شکل نمی‌گیرد.

در ادامه این مطلب و در مجالی دیگر، باز هم به موانع بهره‌گیری مردم از دانش روانپزشکی پرداخته می‌شود.

قلم:#امیر_شعبانی، روانپزشک؛ روزنامه شرق، یازدهم آبان ١٣٩٦
#مانى_منجمى | #آبان_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ نه هیچ انسانی دوست توست و نه هیچ انسانی دشمن توست؛
بلکه هر انسانی معلم توست.
پس غرور و تعصب را کنار بگذار
و آنچه را که هر انسانی باید به تو آموزش دهد یاد بگیر
تا تمام درسهایت را بیاموزی و آزاد و رها شوی.
رنج برای پیشرفت انسان ضروری نیست ؛
رنج حاصل تخلف از قانون معنویت است,
اما تنها عده ی اندکی از انسانها می توانند روح خفته ی خود را بدون رنج برخیزانند.

قلم: #اسکاول_شین
نقش: #Gesine_Imhof
#آبان_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

🆔 @psychonstruct

#كتاب_هفته_روانسازه
قلم: #اروين_يالوم | #وقتى_نيچه_گريست
آوا: #مانى_منجمى | #آبان_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

زندگی کردن یک نفر به تصمیم ما بستگی دارد

هریک ازما می‌توانیم در بخشش ونجات جان یک انسان سهمی داشته باشیم:
Life.sosapoverty.org

لینک مستقیم پرداخت اینترنتی:
donate.sosapoverty.org/life

📞۰۲۱۸۸۹۳۰۸۱۶

‍ ✅ #گزارش اولین مورد DBS بر روی وسواس مقاوم به درمان در ایران

🍁 بیماری با تشخیص اختلال وسواسی-اجباری (OCD) مقاوم به درمان در هفته گذشته در بیمارستان حضرت رسول اکرم (ص) تهران مورد عمل DBS یا Deep Brain Stimulation قرار گرفت. سابقه عمل #DBS در ایران تا پیش از این در حوزه اختلالات حرکتی ازجمله پارکینسون، دیستونیا، توره و دیگر اختلالات حرکتی در حوزه داخلی اعصاب بوده است. اگرچه سابقه مداخله درمانی BDS در بیماری‌های روانپزشکی در خارج از ایران به بیش از یک دهه قبل برمی‌گردد و تأیید FDA را هم به همراه دارد، ولی با انجام عمل DBS بر روی اولین بیمار روانپزشکی در ایران در هفته گذشته می‌‌توان گفت روانپزشکی ایران هم به عمل جراحی بر روی بیماران روانپزشکی ورود کرده است که این مهم در نوع خود به لحاظ تاریخی و بالینی رویدادی مهم تلقی می‌‌گردد.

🍁 در هفته‌های آینده سه بیمار دیگر با تشخیص #وسواس مقاوم به درمان تحت این عمل قرار خواهند گرفت و نتیجه بالینی و عصب‌شناختی آن در کنگره‌های علمی گزارش خواهد شد. پروتکل عمل DBS با استفاده از پروتکل‌های موجود، بومی‌سازی و نگارش شده است و بر اساس آن بیماران کاندیدای عمل می‎شوند. برنامه دیگر گروه، ورود به دیگر اختلالات روانپزشکی است که بعد از شروع، گزارش آن به اطلاع همکاران خواهد رسید.

🍁 در پایان لازم به توضیح است گروه ما شامل روانپزشک، دکتر #آرزومندان (دکترای علوم اعصاب)، روانشناس با رویکرد نوروسایکولوژی و دکتر #پرورش (جراح اعصاب) است.

با احترام، دکتر محمد #قدیری، روانپزشک
#آبان_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

🆔 @psychonstruct

#خودكشى چيست؟
‏#ted #tedmed #Kevin_Briggs
 #مانى_منجمى | #آبان_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر  @Psychonstruct

#حوا #همايون_شجريان @Psychonstruct

#بيد #همايون_شجريان @Psychonstruct

‍ گاهی اوقات پنهانی به بیمارانی که موقعیت خطیری را در زندگی تجربه میکنند حسادت میکنم، کسانی که این شهامت را دارند تا زندگی را از اساس متحول سازند، کسانی که دست به کار میشوند، کارشان را رها میکنند، حرفه شان را تغییر میدهند، مهاجرت می کنند یا طلاق می گیرند و خلاصه همه چیز را از اول شروع میکنند.
نگرانم، نکند که، خودم تماشاگر باقی بمانم.

قلم: #مامان_و_معني_زندگی | #اروین_یالوم
ويزور: #Saatchiart
#مانى_منجمى | #آبان_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ #تنهایی بخشی از هستی است، باید با آن رو در رو شویم و راهی برای هضم آن بیابیم. ارتباط با دیگران مهم ترین منبع در دسترس ما برای کاستن از وحشت تنهایی است. هر یک از ما کشتی هایی تنها در دریایی تیره و تاریم. نورکشتی‌های دیگر را می‌بینیم، کشتی‌هایی که به آنها دسترسی نداریم ولی حضورشان و شرایط مشابهی که با ما دارند، آرامش زیادی به ما می‌بخشد. ما از تنهایی و درماندگی محضمان آگاهیم. ولی اگر بتوانیم سلول‌های بی روزنمان را بشکافیم، متوجه می‌شویم دیگرانی هم هستند که با وحشتی مشابه دست به گریبانند. احساس تنهایی، راهی برای همدردی با دیگران به رویمان می‌گشاید و به این ترتیب، دیگر چندان وحشت زده نخواهیم بود. پیوندی نادیدنی، افرادی را که تجربه‌ای مشترک دارند، به هم می‌پیوندد...!

قلم: #روان_درمانی_اگزیستانسیال | #اروين_د_يالوم
نقش: #Novena_Kostic | #آبان_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ -به من بگو ببینم او را چگونه دوست داری؟

+نلی، این چه سؤال احمقانه‌ای ست؟ همان طوری که دیگران همدیگر را دوست دارند.

-نه، این جواب قانع کننده‌ای نبود. جواب حسابی بده!

+من زمین زیر پاهای او و هوایی که استنشاق می‌کند را دوست دارم. هر چیز را که دست میزند و هر سخنی را که بر زبان می‌آورد دوست دارم.

نگاه‌هایش را، تمام حرکاتش را و خودش را هر طور که هست و همان طور که هست؛ تمام و کمال دوست دارم.

حالا این دلیل کافی‌ست یا نه؟

قلم: #بلندی_های_بادگیر | #امیلی_برونته
#آبان_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct