‍ #تفرد_يك_ديوانه
مبحثى كه از نوجوانى دارم باهاش سر و كله ميزنم "#هويتِ" و مراحل تحولى و نقش حساسى كه در كل بافت #زندگى ما به عهده داره. راستش براى خود من مدتها طول كشيد كه پيدا كنم مسير زندگيمو و مسيرهاى متعددى و طى كردم و قالبها و نقشهاى مختلفيو تجربه كردم تا به مسيرى كه الان در اون دارم قدم بر ميدارم برسم. يه موقعهايي وقتى به مسير ١٥ سال گذشته نگاه ميكنم ميبينم خيلى به در و ديوار زدم تا بتونم بالاخره در قالبى برم كه رنگ آرامش داشته باشه، صادقانه بخوام بگم هنوزم زياد مطمئن نيستم..
از نظر من هر انسانى مسير رشدى منحصر به فرد خودشو داره و تعاريفى كه جامعه و ساعت اجتماعى براى ما متصور ميشه، گاهى نه تنها باعث #رشد نميشه، بلكه عقب موندن از اونا ميتونه ايجاد حس #اضطراب، #عقب_ماندگى و #ناكارامدى رو برامون به دنبال داشته باشه؛ مثل درس خوندن در رشته اى خاص، در زمانى خاص، ازدواج با معيارى خاص، شخصى خاص و زمانى مشخص.
يادمون باشه هر كدوم از ما يه #پروانه ايم با شفيره اى مخصوص خودمون، زمان بيرون اومدنمون ازين شفيره با هم متفاوته، جنس شفيره هامون، و قدرتمون در بيرون اومدن اين شفيره. پس باهم #مسابقه نديم. براى پروانه انرژى كه صرف بيرون اومدن از شفيره ميشه، از لحاظ زيستى اونو براى بقا در محيط بيرون آماده ميكنه. پس عجله نكنيم، به نداى درونمون گوش بديم و به تفرد مسيرمون اطمينان كنيم . چه بسا اگه زور بزنيمو زودتر از موعد از شفيرمون بيايم بيرون، بقامون به خطر بيفته و منظورم از بقا فقط بقاي #بيولوژيك نيست؛ بقاى هويت، فرديت و نبوغ فردي هم نوعى از بودنه و شايد تنها #هدف زندگى.
همه آنچه در مسير به آن بر ميخوريم، انجام ميدهيم، ما را خراش ميدهد، ميشكند و ميتراشد، حتى كارهايى كه اكنون از نظر مابيهوده به نظر ميرسد؛ما را براى نسخه اى والاتر، #اصيل تر و شفافتر از خودمان آماده ميسازد، فقط كافيست باور كنيم كه #غايت وجودمان هدفمند و يكتا است.
قلم: #مانى_منجمى
#مرداد_٩٥
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ به استناد گوگل، #الکسیس_تکزاس بانوی اول ایرانیان است، کسی که از اساطیر پیشی گرفته و دست کم در ایران به عنوان #الههء_سکس پرستش می شود. کلمهء " #سکس " هم در رتبه های بعدی جستجوی فارسی زبانان قرار گرفته. حشریتِ آنان چنان غلظتی گرفته که "معیشت"،"سیاست" و "امنیت"شان را در خود فروبرده!
#اینستاگرام هم که اینک محبوبترین شبکهء اجتماعیست این حکم را تایید می کند، فضایی عمومی که کاملن شخصی شده است، عرصهء تاخت و تاز لبهای غنچه شده و عضلات ورم کرده. ویترینی که در آن پروتزها و عضلات به نمایش گذاشته می شوند. برانگیختن #میل_جنسی اصلی ترین سازوکارِ افزایش #فالوئرهاست. همه باید حد اعلایِ سکسی بودنشان را به رخ بکشند.
آنچه که در فضای مجازی جریان دارد نسخهء دیگریست از واقعیتی وقیح که با آن سروکار داریم. مناسباتی که سراپا جنسی اند. از دوستی های اجتماعی بگیر تا آگهی های استخدام. از مهمانیها بگیر تا محیطهای کاری. پاساژها. پارکها. ادارات. دانشگاهها و .... روابط بدوا یا موخرا مجرایی جنسی می یابند.
این آشوب و فوران میل جنسی چه چیزی را به ما نشان می دهد؟! این حرص و ولع فزاینده به سکس از کجا ناشی می شود؟! چرا عطش آنها هیچگاه فرونمی نشیند؟! آنها برای چیزی تلاش می کنند که هیچگاه حاصل نمی شود!


در #فرانسه، زمانی که غیر از روابط جنسی از هیچ چیز دیگری حرف نمی زدند، #لکان گزاره ای را بیان کرد که برای جامعه شوکه کننده بود؛" #رابطهء_جنسی_امکانپذیر_نیست" حقیقت این عبارت را در تقلاهای ملال آور مردم می توان مشاهده کرد. مداومت آنها برای #سکس دقیقن این ناکامی را نشان می دهد؛ ناکامی در رابطهء جنسی! آنها هر بار شکست می خورند اما #سیزیف_وار محکوم به ادامه دادن هستند.
البته چنانکه #بدیو در تفسیر حکم لکان، اشاره می کند، "عمل جنسی" صورت می پذیرد منتها چیزی به نام "رابطهء جنسی" امکانپذیر نیست. در سکس نمی توان از #رابطه سخن گفت، چراکه هر فرد تنها به میانجی بدن دیگری به خودش لذت می رساند، یکجور #خودارضایی به مدد دیگری! هر فرد تا حد زیادی تنها و متکی به خودش است، ازین رو رابطه ای حاصل نمی شود، در نهایت لذت لذت شما خواهد بود، یک #نارابطهء_نارسیستیک. به همین خاطر است که سکس تابع قانونِ #تکرار است. تکرار عمل جنسی بدون شکل گیری هیچ رابطه ای. بارها و بارها تکرار می شود اما چیزی که برجای می ماند، #تنهایی و #احساس_خلاء است.
وضعیت کنونی و جنون فراگیر سکس در غیاب چنین #آگاهی رقم خورده. اینکه رابطهء جنسی امکانپذیر نیست و تیر شما همواره به سنگ خواهد خورد. اینکه سکس به خودی خود هرچقدر که لذت بخش هم باشد بازهم فرایندی #مکانیکی، بدون روح و تکرار شونده است. تکرار می شود چون هربار شکست می خورد و #عقیم می ماند. خلاءی که عمل جنسی از آن رنج می برد، همانطور که #بدیو می گوید فقط با عشق پر خواهد شد. تنها در این صورت خواهد بود که رابطه امکانپذیر می شود و فرد به فراسوی خودشیفتگی و #خودارضایی راه می برد، به ورای خودش.

قلم: #عادل_ایران_خواه
نقش: #Ole_Ahlberg
#مانى_منجمى | #مرداد_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

#كتاب_هفته_روانسازه
قلم: #ميلان_كوندرا | #سبكى_تحمل_ناپذير_هستى
آوا: #مهسا_كرامتى
#مانى_منجمى | #مرداد_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

@Psychonstructتو هستى و #غزل هست

‍ كلمه ى #مذهب در زبان لاتين به معناى كنار هم قرار دادن دوباره چيزهاست... انسان مدرن انقدر توسط تضادها كنترل ميشه... همه جا آدمايي رو ميبينم كه دنبال يه چيزى در تلاشند....يه نوع شكستگى و درماندگى كه حتى مذهب نميتونه اونو توجيه كنه... تا حدى دليلش اينه كه مردم نميخوان راه حلو بشنون.... تمام تقصيرها گردن مذهب نيس...

قلم: #مانى_منجمى | #دى_٩٥
ويزور: #mosa_ab_Alshamy
#مانى_منجمى | #مرداد_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ رابطه‌ انسانی عمر مفیدی دارد. متاسفانه داستان‌های عاشقانه با ریاکاری و احساسات‌ گرایی چنین باوری ایجاد کرده‌اند که عشق هرگز نمی‌میرد.

نه دوست من!
عشق هم می‌ میرد. یک باره احساس می‌کنی دلت تنگ نمی‌شود. همیشه هم اسمش هرزگی نیست. گاهی اوقات واقعا همه چیز تمام می‌شود. تمام می‌شود. جوری تمام می‌شود که انگار هرگز نبوده است!

قلم: #ابراهیم نبوی | کتاب مجنونِ لیلی
ويزور: #mani_monajemi
#مانى_منجمى | #مرداد_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ رابطه مثه رقصيدن مي مونه... هر كى سرعتش... حركاتش... فضايي كه دورش نياز داره ... ملودى كه دوست داره...و حتى مهارتش... مختص خودشه... چه خوبه كه ياد بگيريم... بعضى ها اهل رقص نيستند... يا حتى اگه رقصشون خيلى هم با ما جور شه... ممكنه خسته شن... ممكنه خسته شيم... اين اجازه رو به خودمون و بقيه بديم... كه نفسى تازه كنند... شايد باز رقصيديم... شايدم زمان ملودى محبوب ما تموم شده... بهتر از اينه كه به هر شكل بدقواره اى برقصيم...
ياد بگيريم كه هنر اصلى... هنر انتخاب... هنر زمان و ...هنر ... فاصله هاست...

قلم: #مانى_منجمى | #فروردين_٩٥
ويزور: #manimonajemi
#مرداد_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

🆔 @psychonstruct

قبل از واكنش، چند لحظه تعمق شايد نتيجه ى بهترى را به همراه داشته باشد.
@psychonstruct

‍ #اریک_فروم تعریف بسیار جالبی از #عشق دارد.
او عشق را ترکیبی از چهار عنصر
می داند:

1. توجه
2. مسئولیت
3. احترام
4. معرفت

او می گوید هر جوشش علاقه و کشش و محبتی به طرف مقابل به معنای عشق ورزیدن نیست. بلکه این احساسات، بیشتر مواقع ناشی از تنهایی و کمبود برآورده شدن تمایلات جسمي است که منجر به ایجاد چنین کششی خواهند شد.
اما عاشقی از نگاه فروم ابتدا به معنای توجه به فرد مقابل است. اینکه به او بیشتر از دیگرانی در کنار ما هستند توجه کنیم. و البته در کنار آن، شامل احترام گذاشتن به فرد مورد توجه است.

ریشه لاتین احترام، از دیدن گرفته شده و در واقع احترام به این معناست که معشوق را همانطور که هست ببینیم و بپذیریم.
خواسته های او و تمایلاتش را در نظر بگیریم و سعی نکنیم او را به دلخواه خود محدود و منزوی کنیم و... و اما مسئولیت به این معناست که در برابر او احساس مسولیت کرده و کاری نکنیم که او و آینده او را به خطر بیندازیم.
همچنین در جهت مثبت کارهایی را انجام دهیم که منجر به شکل گیری بهترین آینده برای او شود.
قلم: : #انسان_برای_خویشتن | #اريك_فروم
ويزور: #mani_monajemi
#مانى_منجمى | #مرداد_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

🆔 @psychonstruct

چرا قربانيان #خشونت هاى خانگى خانه را ترك نمي كنند؟

‏#ted  #tedmed
‏#leslie_morgan
#مانى_منجمى | #مرداد_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر  @Psychonstruct

‍ چرخه های خودتنبیهی : گناه و خشم ناهشیار
هر بار که وارد یک رابطه میشم به محض نزدیک شدن به طرف، اون از من دور می شه.
- هر شب امتحان که میشه اشتباهات امتحانات سالهای پیشو تکرار میکنم و وقت تلف میکنم و نمره بدی میگیرم.
- به محض حضور در جمع خودم یه کاری میکنم که بقیه بهم حمله کنن و خرابکاری کنم.
- به محض نزدیک شدن به موفقیت یه اتفاقی میفته که همه چی خراب میشه.
این جملات بارها در جلسات درمانی و یا دیالوگ های بین شخصی و درونی افراد دارای گناه ناهشیار دیده می شود. یکی از اشکال بسیار مهم گناه ناهشیار خودتخریبی است. این خود تخریبی در ایجاد مانع برای موفقیت شخصی و محروم کردن خویش از زندگی آرام و لذت بخش خلاصه می شود. فرد خود را به صورت ناهشیار مجازات می کند و دائما نتیجه می گیرد که فرد خوشبخت و موفقی در زندگی نیست و یا هر بار به موفقیت نزدیک است موانع را خیلی تیز و ناهشیار می بیند و به سمت آنها خیز بر می دارد تا خود را متوقف کند.
این خود تخریبی ریشه در خشم شدید به افراد نزدیک زندگی دارد. این خشم منجر به ناکامی عشق ورزی به آنها و در نهایت خود فرد شده است. یعنی فرد خود را مستحق سختی کشیدن و رنج می داند. یعنی اگر این فرد در دومسیر، یکی زیبا و سرسبز و دیگری مسیر پر از سنگلاخ و تیغ قرار بگیرد به سمت مسیر سخت تر گرایش دارد و مسیر پر از سنگلاخ را انتخاب می کند. این مثالی ملموس از انتخاب های انتزاعی یا واقعی بسیاری از افرادی است که درگیر گناه ناهشیار هستند. انتخاب رنج کشیدن و سختی جای لطافت و آرامش. رمز درمان نشدن بسیاری از بیماریهای روانی و جسمی خصوصا بیماری های روان تنی در این است .
--------------------------
ويزور: #mani_monajemi
#مانى_منجمى | #مرداد_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر  @Psychonstruct

🎶 @psychonstruct

‍ لیزا وقتی خشونت وارد یک زندگی میشه، دیگه چه فرقی می کنه کی بروزش میده؟!
ژیل کدوم خشونت لیزا؟!
لیزا خشونت این پونزده سال زندگی! خشونت اینکه هنوز مثل روزهای اول دلم برات ضعف میره! خشونت اینکه پیر شدن خودم و خودتو می بینم و می بینم که باز هم نمی تونیم از هم بگذریم. خشونت اینکه باید ازت خسته شم و نمیشم! خشونت اینکه قیافه ت خوبه! خشونت اینکه می ترسم بذاری بری! خشونت اینکه تو مردی و من زنم! و مردها دیرتر پیر میشن یا لااقل اینطور فکر می کنن. زن ها هم همین فکرو درباره ی مردها می کنن. پس همچنان می درخشی، دل همه رو می بری، دخترهای جوون توو خیابون به تو لبخند می زنن، در حالیکه پسرها نگاهم نمی کنن. تو راحت می تونی از من بگذری در حالیکه من قادر نیستم بی تو زندگی کنم!

قلم: #اريك_امانوئل_اشميت
نقش: #russ_mills
#مانى_منجمى | #مرداد_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر  @Psychonstruct

به مناسبت ٧٧ سالگى #محمود_دولت_آبادى خالقِ #كليدر
-----
#مانى_منجمى | #مرداد_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر  @Psychonstruct

‍ مردم زیادی در خیابان بودند. از چهره ی کسانی که به من نزدیک می شدند چیزی نمی دیدم. صورت ها دروغ می گفتند. چه شاد بودند، چه ساکت، چه بی تفاوت؛ به هر حال دروغ می گفتند. آدم ها را در چهره هاشان نمی شد دید. چهره هاشان را ترک کرده بودند...

عکسی از آدم هایی که جلوتر از من راه می رفتند، گرفتم: عکسی از پشت سر آن ها... صورت ها دروغ می گویند، پشت سرها دروغ نمی گویند. همه چیز، مطلقا همه چیز را در پشت سرها می توان دید؛ غم و اندوه حقیقی، سبکباری حقیقی، خشم حقیقی، مهربانی حقیقی... پشت سرها چهره های واقعی آدم ها هستند. چهره هایی که آدم ها به فکر پنهان کردنشان نمی افتند. وقتی آن ها ما را ترک می کنند، وقتی از ما دور می شوند، همین چهره ها را دارند...
قلم: #ايزابل_بروژ | #كريستين_بوبن
نقش: #kwangho_shin
#مانی_منجمی #روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ همیشه آدمهایی هستند که حس میکنند که زندگی آنها را دور انداخته یا جلوی در خونه ی یک غریبه رها کرده. ترک شدن به خودی خود یعنی از دست دادن عشق، ازدست دادن حس حیاتی ارتباط. در اغلب موارد ترک شدن و دل کندن شامل تمام شدن رابطه، سوگ و تنهاییه-چیزی که آدمها میتوانند همه ی آن را یک جا تجربه کنند، یا به طور مجزا در یک بازه ی زمانی، یا حتی مثل یک پس لرزه چند سال بعد از تجربه ی ترک.
واژه ی ترک میتونه برای ادمهای مختلف معانی مختلفیو تداعی کنه. این مفهوم یه تجربه ی کاملا فردی و شخصیه. بعضی اوقات حس اندوه و سوگ ماندگار حاصل از فقدان یک نفر در کذشته است. بعضی از مواقع ترس، بعضی مواقع یک مانع نامرئی که نمیذاره ما ایجاد ارتباط کنیم، یا به ظرفیت و تواناییهای حقیقی خودمون دست پیدا کنیم. یه مواقعی هم به صورت مکانیزم خود-تخریبی عمل میکنه. در واقع ما زندانی الگوهاو شکل های مختلفی از ترک شدن هستیم.
افرادی که غم و اندوه از دست دادن عشق را تجربه میکنند اغلب فکر میکنند که زندگیشان برای همیشه تغییر کرده و دیگر مثل روز اول نمیشوند و نمیتوانند دیگر به کسی علاقه مند شوند. من به شما اطمینان میدهم اگرچه در حال حاضر احساس شکست میکنید، باید بدانید که این حس گذراست و روند عادى سوگ بعد از اتمام یک رابطه است. در واقع شما تنها با سر و کله زدن با این احساس که زندگی شما به پایان رسیده است این امکان را پیدا میکنید که از نو شروع کنید.
آن دسته از شما که هنوز درگیر#عشق از دست رفتتون هستین ؛ درگیراون کسی که رفت و یه زندگی جدید و رابطه ی جدید و شروع کرد و شما رو با تکه های شکستتون تنها گذاشت، باید بدونید که شما به این دلیل ترک شدید که سفر خود کاویتون رو شروع کنید. شما تعدادی از منتخبینی هستید که این شانس را دارید که سفر خودکاوی خود را شروع کنید. همچنان که سیر نوشته هاى من را دنبال میکنید متوجه میشید که دردی که حس میکنید واقعیست ، بخشی از سفر زندگیست وحتی لازمه این سفر است.
هر کس که این درد را حس میکند درحال تجربه ی یک بحران روانى عميق است که همه ی ما به عنوان انسان در برحه هایی از زندگی امکان دارد آن را تجربه کنیم. بسیاری فکر میکنند اگر بارها و بارها قلبشون شکسته و تیکه پاره شده، دیگه چطور باید این قلب رو وصله پینه کنند یا اصلا با التیام کدوم زخمشون شروع کنن؟ ولی خوبه كه هوشیار باشیم که این احساسات قدرتمند و بعضا ناتوان کننده به این معنی نیست که ما ضعیف وابسته یا نالایق هستیم. با وجود شدت این حسهای آزاردهنده ، باید بدانید شما همان انسان قدرتمند و مسئولی هستید که قبل از رابطه بودید. این تجربه ی جدایی هر چند سخت و فرساینده،شما را نابود نکرده است. در واقع اینکه میتوانید انقدر عمیق و زنده (درد) را حس کنید مهر تاییدی بر قدرت و سر سختی شماست. در واقع شما تنها با تمرکزهمه جانبه بر روی این احساساته که راهی برای رهایی از آنها پیدا میکنید.
الان زمان یک تصفیه حساب شخصیست، اما این خود کاوی میتونه حتی به نابودى تصوير مجازى خود اعتماد به نفس یا متهم کردن خود بینجامد. وقتی کسی را دوست میداریم و او ما را پس میزند، ما اغلب خشمی را که به طرف مقابل داریم به سمت خود شلیک میکنیم و برای از دست دادن اون شخص خودمونو متهم میکنیم. در این حالت تجربه ی ترک مثل یک باتلاق ما رو در باتلاق حسهای بی ارزشی و #افسردگی فرو میبرد. مهم این نیست که شریک قبلی شما تحت چه شرایطی شما رو ترک کرده و چقدر اون حرکت غیراخلاقی يا آسیب زا بوده ؛ شما یک #قربانی نیستید! این حقیقت که کسی انتخاب کرده که با شما نباشد بیشتر از انچه راجع به شما و روند عملکردتون در رابطه توضیحی بدهد راجع به شریک سابق شما روشنگری میکند.

قلم: #مانى_منجمى | مجموعه ى #سه_نقطه
#مانی_منجمی #روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct

‍ دیگر دوستش نداشت.
اما دیگر رنج نمی برد.
برعکس، بی هیچ مقدمه احساس رضایت و آرامش سراپاش رو فراگرفته بود.
هیچ چیز و هیچ کس، دیگر نمی توانست آزرده اش کند.
شاید خوشبختی واقعی در این است که باور کنیم، خوشبختی را برای همیشه از دست داده ایم، فقط آن وقت می توانیم بی امید و هراس زندگی کنیم، فقط در آن زمان می توانیم از شادی های ناچیز که بیش از هر چیز دیگر دوام می آرند، لذت ببریم...!

قلم: #ماریا_لوییزا_بومبال
ويزور: #Richard_Avedo
#مانى_منجمى | #مرداد_٩٦
#روانسازه ائتلاف روان، فلسفه و هنر @Psychonstruct