ویاگرا : بی خطر نیست
بسیاری از کارشناسان، آگهی های تلویزیونی شرکت های دارویی تولیدکننده داروهای ضد ناتوانی جنسی مانند ویاگرا در جهان را علت اصلی روی آوردن جوانان به مصرف این داروها می دانند.
هرچند این دارو بدون نسخه پزشک نباید استفاده شود اما در تلویزیون های خارجی و بسیاری از سایت های اینترنتی تبلیغ شده و فروش اینترنتی هم دارد به طوری که در فاصله بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ نزدیک به ۱میلیارد دلار فروش داشته است.
وایاگرا در اصل برای مردان سالمندای که دچار مشکلات جنسی هستند، تولید شده بود. اما آمارهای اخیر حاکی از آن است که از هنگام ورود این دارو به بازار در سال۱۹۹۸ تعداد موارد تجویز آنها برای افراد زیر ۴۵ سال، ۳۰۰ درصد افزایش یافته است.
حتی بسیاری از مردان جوان که دچار هیچ مشکلی هم نیستند، اذعان می کنند که به مصرف تفریحی این دارو روی آورده اند. اما آیا مصرف چنین داروهایی به خصوص در درازمدت خطری برای سلامتی مردان جوان ندارد؟
در حال حاضر اجماع نظری در این مورد وجود ندارد. امروزه این دارو که اسامی عامیانه ای هم پیدا کرده ، مثل آقای آبی ( Mr. Blue ) ، سکستازی ( Sextasyبه ترکیب وایاگرا و اکستازی می گویند) و ویتامینV، از سوی بسیاری از افراد به صورت تفریحی مصرف می شود و این در حالی است که این داروها اصولاً برای مصارف تفریحی طراحی نشده اند.
https://telegram.me/psycho_plus
توصیه میشود برای مصرف این دارو با پزشک مشورت شود
#محمدرضا_مهدوی_روانشناس_بالینی

۸ توصیه مهم درباره وایاگرا
۱- استفاده از این دارو در افراد مسن ، خصوصا کسانی که از داروهای خاصی مثل نیترات ها ( که در بیماران قلبی استفاده می شود) استفاده می کنند، باید با نظر مستقیم پزشک مربوطه و تجویز او انجام شود، در غیر این صورت می تواند مخاطره آمیز باشد.
۲- در صورتی که نعوظ بیشتر از ۴ ساعت به طول انجامد، بدلیل احتمال آسیب به آلت تناسلی، مراجعه پزشک ضروری است.
۳- مصرف سیلدنافیل در بیماران مبتلا به اختلالات خونریزی دهنده یا زخم معده و دوازده بایستی با احتیاط صورت گیرد.
۴- در صورتی که در خلال نزدیکی علائمی مثل منگی ، گیجی ، تهوع ، یا دردهای قلبی ( درد سینه، احساس سفتی و فشار در سینه، کرختی ، گزگز و درد در قفسه سینه یا شانه و فک تحتانی ) درمصرف کننده پدید آمد، از ادامه فعالیت جنسی باید خودداری کرد و سریعا به پزشک مراجعه کرد.
۵- مصرف بیشتر از یک قرص سیلدنافیل در روز توصیه نمی شود.
۶- در صورت مصرف اتفاقی بیش از مقادیر توصیه شده، بیمار را باید سریعا ً به بیمارستان منتقل کرد.
۷- دارو را باید دور از نور و رطوبت در دمای زیر ۳۰ درجه سانتیگراد، درون جعبه در بسته نگهداری کرد.
۸- با توجه به احتمال بروز عوارض قلبی شدید ناشی از مصرف این دارو توصیه می شود که فقط تحت نسخه پزشک مصرف شود. مهم ترین نوصیه این است : هیچگاه از سر تفنن یا کنجکاوی این دارو را مصرف نکنید.
وایاگرا چه کار می کند
تداخلات دارویی
برخی از داروها باعث تغییر اثربخشی و عوارض این دارو می شوند، برای مثال داروهای قلبی حاوی نیترات ، سایر داروهای مورد استفاده برای اختلال نعوظ ، برخی داروهای ضد ایدز، سایمتیدین، فنوباربیتال، کارباماز پین، ریفا مپین با سیلدنافیل تداخل اثر دارند و مصرف همزمان آنها باید بسیار با احتیاط صورت گیرد.
نیتروگلیسیرین یا داروهای نیتراتی مانند ایزوسورباید، مونو نیترات ایزوسورباید، دی نیترات، قرص ها یا اسپری زیر زبانی نیتروگلیسیرین نوارها و برچسب ترابوستی نیترو گلیسیرین، نیز منع مصرف همزمان با این دارو را دارند.
https://telegram.me/psycho_plus
توصیه میشود برای مصرف این دارو با پزشک مشورت شود
#محمدرضا_مهدوی_روانشناس_بالینی

توصیه میشود برای مصرف این دارو با پزشک مشورت شود
#محمدرضا_مهدوی_روانشناس_بالینی

توصیه میشود برای مصرف این دارو با پزشک مشورت شود
#محمدرضا_مهدوی_روانشناس_بالینی

سایکو پلاس:
اختلال شخصیت وابسته

https://telegram.me/psycho_plus
موضوع: اختلالات شخصیت
نویسنده: محمد امیدی فرد
اختلال شخصیت وابسته

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت وابسته (dependent) نیازهای خود را تحت الشعاع نیازهای دیگران قرار می دهند، مسئولیت های مهم زندگی خود را به گردن دیگران می اندازند، به خود مطمئن نیستند، و اگر جز برای مدتی کوتاه تنها بمانند، احساس ناراحتی بسیاری می کنند. به این اختلالع عنوان شخصیت وابسته منفعل (passive-dependent) هم داده اند. فروید قایل به یک بعد وابسته دهانی برای شخصیت بود که مشخصه هایش عبارت بود از وابستگی، بدبینی (pessimism)،‌ ترس از امور جنسی،‌به خود مطمئن نبودن، انفعال، تلقین پذیری (suggestibility)، و فقدان مداومت و پافشاری در کارها. این توصیف به طبقه اختلال شخصیت وابسته در DSM-IV-TR شباهت دارد.

همه گیر شناسی

اختلال شخصیت وابسته در زنها شایعتر از مردان است. در یک مطالعه معلوم شده است که 5/2 درصد از تمام اختلالات شخصیت در این مقوله جای میگیرد. این اختلال در بچه های کوچک خانواده شایعتر از بچه های بزرگ است. افرادی هم که در کودکی بیماری جسی مزمنی داشته اند، ممکن است بیش از بقیه مستعد این اختلال باشند.

تشخیص

این گونه بیماران در مصاحبه، مطیع و فرمانبردار به نظر می رسند. سعی می کنند همکاری داشته باشند، از سوالهای مشخص استقبال می کنند،‌ و دلشان می خواهد راهنمای شوند. ملاک های تشخیصی DSM-IV-TR در مورد اختلال شخصیت وابسته در زیر فهرست شده است.

نیازی نافذ، فراگیر و افراطی به مراقبت شدن،‌که به سلطه پذیری، وابستگی و ترس از جدایی بینجامد؛ این حالت از اوایل بزرگسالی شروع شده باشد و در زمینه های گوناگون به چشم آید، که علایم اش وجود حداقل پنج تا از موارد زیر است:

1) بدون توصیه و اطمینان بخشی فراوان دیگران، در گرفتن تصمیمهای روزمره مشکل داشته باشد.
https://telegram.me/psycho_plus
2) نیازمند آن باشد که دیگران مسئولیت اکثر مسائل عمده زندگیش را به عهده بگیرند.

3) به خاطر ترس از برخوردار نشدن از حمایت یا تأیید دیگران، در ابراز مخالفت با آنها مشکل داشته باشد. نکته: ترس واقعگرایانه از عقوبت را نباید به حساب آورد.

4) در دست یازیدن به طرح ها و برنامه ها یا انجام امور به اتکای خودش و بدون کمک دیگران، مشکل داشته باشد (به دلیل فقدان اعتماد به قضاوتها یا توانایی های خود،‌نه به دلیل فقدان انگیزه یا انرژی).

5) در کسب حمایت و پشتیبانی دیگران بیش از حد معطل بماند،‌تا جایی که حتی حاضر شود کارهایی را که خوش نمیدارد،‌ انجام دهد.

6) در تنهایی احساس ناراحتی یا درماندگی کند، به دلیل ترس مبالغه آمیز از نداشتن قدرت مراقبت از خود.

7) با ختم یک رابطه صمیمانه، فوراً به جست و جوی رابطه ای دیگر برآید تا آن را منبع مراقبت و حمایت از خودش قرار دهد.

8) ذهنش به طرزی غیر واقعگرایانه به این اندیشه مشغول باشد که مبادا برای مراقبت از خودش تنهایش بگذارند.

خصایص بالینی

مشخصه اختلال شخصیت وابسته، رفتاری حاکی از وابستگی و سلطه پذیری به صورت الگویی نافذ و فراگیر است. افراد مبتلا به این اختلال از تصمیم گیری عاجزند،‌مگر آنکه با دیگران به مقدار بسیار زیادی مشورت کرده و کاملا مطمئن شده باشند. آنها از موقعیتهای مسئولیت آور پرهیز می کنند و اگر از آنها خواسته شود که نقش رهبر را در جایی به عهده بگیرند، مضطرب می شوند و ترجیح می دهند تحت سلطه باشند. پافشاری در انجام تکالیفی را که مربوط به خودشان است،‌ دشوار می یابند، اما اگر قرار باشد آن تکالیف را برایکسی دیگر انجام دهند، مداومت در آنها کاری برایشان ندارد.

این گونه بیماران دوست ندارند تنها باشند و دلشان می خواهد کسی را پیدا کنند که بتوانند به او وابسته شودند؛ همین نیاز آنها به دلبستگی به فرد دیر است که روابط آنها را خدشه دار ساخته است. در جنون دو طرفه (folie a deux) یا اختلال روانپریشی مشترک، معمولا یکی از دو نفر به اختلال شخصیت وابسته مبتلاست که عضو سلطه پذیر آن می شود و نظام هذیانی عضو دیگر را که پرخاشگری و جرأتمندی بیشتری دارد و فرد به او وابسته شده را، در خود می پذیرد.

بدبینی، بی اطمینانی به خود، انفعال، و ترس از ابراز احساسات جنسی و پرخاشگرانه، مشخصه های رفتار بیمار مبتلا به اختلال شخصیت وابسته است. اینگونه افراد ممکن است همسری بدرفتار،‌ بی وفا، یا الکلی را مدت ها تحمل کنند، برای اینکه احساس دلبستگیشان به او خدشه دار نگردد.

تشخیص افتراقی

صفت وابستگی در بسیاری از اختلالات روانپزشکی دیده می شود و به همین دلیل تشخیص افتراقی آن دشوار است. وابستگی از نکات برجسته در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی و مرزی است، منتها بیماران دچار اختلال شخصیت وابسته معمولا با یک نفر رابطه ای دیرپا برقرار می کنند،‌ نه این که به مجموعه ای از افراد وابسته شوند. افراد را آشکارا دست نمی اندازند و سر کار نمیگذارند. بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزویید و اسکیزوتایپی را ممکن است نتوان از بیماران مبتلا به اختلال شخصیت دوری گزین تمیز داد. رفتار وابستگی در بیماران دچار بازارهراسی (agoraphobia) هم ممکن است وجود داشته باشد، منتها در بیماران بازار هراس، اغلب سطح بالایی از اضطراب آشکار و حتی پانیک دیده می شود.

سیر و پیش آگهی

درباره سیر اختلال شخصیت وابسته چیز زیادی نمی دانیم. کارکردهای شغلی این گونه افراد اغلب مختل است، به طوری که نمی توانند مستقلاً و بدون کنترل دقیق کس دیگری کارهای خود را انجام دهند. روابط اجتماعی اینها اغلب فقط با کسی است که به او می توانند وابسته شوند و خیلی از اینها مورد بد رفتاری جسمی یا روانی قرار می گیرند،‌ چون جرأتمند نیستند و نمی توانند ابراز وجود کنند. اگر غیبت فردی که به او وابسته اند، دیر بپاید، در خطر اختلال افسردگی اساسی قرار می گیرند. با این حال، پیش آگهی این اختلال در صورت درمان، مساعد است.

درمان

رواندرمانی

درمان اختلال شخصیت وابسته اغلب نتیجه بخش است. درمان های مبتنی بر بینش باعص می شود که بیمار بتواند پیشایندهای اولیه رفتار خود را بشناسد و با حمایت درمانگر، به فردی مستقلتر، جرأتمندتر، و با اتکای بیشتر به خودش تبدیل شود.رفتار درمانی، جرأت آموزی (assertive training)، خانواده درمانی و گروه درمانی، همگی به کار رفته و در بسیاری از بیماران پیامدهای موفقیت آمیزی هم داشته است.

یکی از گرهگاههای (pitfall) درمان،‌زمانی بروز می کند که درمانگر بیمار را به ایجاد تغییر در وضعیت روانپویشی رابطه بیمار گونه اش تشویق میکند (مثلا زنی را که از جانب همسرش مورد بدرفتاری جسمی قرار گیرد، تشویق می کند که از پلیس کمک بطلبد). اینجاست که بیمار ممکن ات مضطرب شود نتواند در درمان همکاری کند، و احساس کند دو نیروی متضاد از دو سو دارند او را می کشند: یکی، پذیرش حرف درمانگر، و دیگری خطر از دست دادن رابطه ای مرضی با محیط بیرون. هر قدر هم که این احساس دلبستگی مرضی باشد، درمانگر باید به آن احترام بگذارد.

دارودرمانی

برای مقبله با علایم معینی مثل اضطراب و افسردگی که از خصیص شایع همراه با اختلال شخصیت وابسته اند، درمان دارویی را به کار برده اند، برای بیمارانی که دچار حملات پانیک می شوند یا اضطراب جدایی زیادی دارند، ایمی پرامین (tofranil) ممکن است مفید باشد. بنزودیازپین ها و داروهای سروتونرژیک هم مفید بوده اند. اگر علایم افسردگی یا گوشه گیری بیمار به محرک های روانی پاسخ دهد، از آنها نیز می شود استفاده کرد.

منبع : کتاب خلاصه روانپزشکی کاپلان و سادوک ترجمه دکتر فرزین رضایی
https://telegram.me/psycho_plus

سه جهتی که هر روز برای آن لازم است قدری برنامه ریزی کنیم:
https://telegram.me/psycho_plus
#محمدرضا_مهدوی_روانشناس_بالینی
۱- شناخت  و آگاهی بیشتر خود و کار بر روی تعارض و صلح درون و وسعت جان درون.

۲-پیش بردن ارتباطها و اصلاح و رشد این فضای پویا و عمیقتر شدن وصل جان به جانها.

۳-افزایش تواناییها،مهارت،دانش،تجربه، و...

وسعت جان درون اندیشه کن
صلح آن را هر قدم یک پیشه کن

وصل این جانت،به جانها هر دمی
وسعتی دیگر فرا روید نهد ،ای آدمی

با توانمندی عقل و جسم و جان
هر تلاشی ممکن آید ،پیش جان

رو سپس بر کوههای پیش رو
هر قدم محکم گذار و پیش رو

گفتی ای جانم ،چرا غم در بغل
.گفتمت جانم ،همی سودای حل

با کمی اندیشه و جان و وصال
حل شود هرمشکلی،زان پس کمال

https://telegram.me/psycho_plus

مقابله با سرطان با ایمونوتراپی
👇👇👇

https://telegram.me/psycho_plus

ایمونوتراپی
ایمونوتراپی به هر گونه درمانی اشاره دارد که در آن از سیستم ایمنی برای مبارزه با بیماری ها از جمله سرطان استفاده می شود.
برخلاف شیمی درمانی که سلول های سرطانی را می کشد، ایمونوتراپی روی سلول های سیستم ایمنی عمل کرده و به آنها برای حمله به سرطان کمک می کند.
https://telegram.me/psycho_plus
#محمدرضا_مهدوی_روانشناس_بالینی

انواع ایمونوتراپی
داروهای موسوم به 'مهارکننده های کنترلی' پرمصرف ترین داروها در ایمونوتراپی برای درمان سرطان هستند و مانع از مکانیسمی می شوند که سلول های سرطانی برای از کار انداختن سیستم ایمنی استفاده می کنند.
همین امر موجب می شود که سلول های 'تی' -- یک بخش بسیار مهم در سیستم ایمنی -- برای حمله به تومور آزاد شوند.
اداره نظارت بر دارو و غذای آمریکا چهار مهار کننده کنترلی را تایید کرده است که به صورت وریدی تزریق می شوند.
شکل دیگری از ایمونوتراپی سلول درمانی نامیده می شود. در این روش سلول های ایمنی از بیمار گرفته می شود، تغییراتی به صورت ژنتیکی روی آنها برای کمک به مبارزه با سرطان صورت می گیرد و پس از تکثیر سپس در آزمایشگاه، به صورت تزریقی به بیمار منتقل می شوند.
این نوع درمان به صورت فردی (شخصی) برای هر بیمار انجام می شود و هنوز در مرحله آزمایشی قرار دارد.
اما آنتی بادی ها با فعالیت دوگانه ( Bispecific antibodies) جایگزینی برای سلول درمانی هستند و به کارگیری ان مستلزم شخصی سازی درمان برای هر بیمار نیست.
این آنتی بادی ها پروتیین هایی هستند که می توانند به یک سلول سرطانی و سلول تی بچسبند، به طوری که آنها را به هم نزدیک می کنند تا سلول های تی بتواند به سرطان حمله کنند.
یک داروی ارائه شده که Blincyto نامیده می شود، برای درمان یک نوع نادر سرطان خون مورد تایید قرار گرفته است.
نوع دیگر ایمونوتراپی استفاده از واکسن است اما میزان موفقیت آن کمتر از سایر روش ها است.
برخلاف واکسن های دوران کودکی که هدف از آنها پیشگیری از ابتلا به بیماری هایی مانند سرخک و اریون است؛ هدف از واکسن های سرطان درمان این بیماری پس از ابتلای فرد به سرطان است.
ایده استفاده از واکسن های سرطان تقویت سیستم ایمنی برای حمله به سلول های سرطانی از طریق روبه رو کردن آن با یک مورد کوچک سرطان است.
https://telegram.me/psycho_plus

کاربردهای ایمونوتراپی
برخی مهارکننده های کنترلی برای درمان سرطان پیشرفته پوست (ملانوما)، لنفوم، سرطان های ریه، کلیه و مثانه تایید شده اند؛ مطالعه اثربخش بودن این داروها روی بسیاری از دیگر انواع سرطان ادامه دارد.
کاربرد سلول درمانی نیز تاکنون بیشتر برای سرطان های خون مانند لوسمی و لنفوم بوده است.
https://telegram.me/psycho_plus

میزان تاثیرگذاری ایمونوتراپی
با وجود کارایی فوق العاده ایمونوتراپی در برخی موارد، اما تاثیر ان هنوز به اقلیتی از بیماران محدود مانده است.
به طور کلی مهارکننده های کنترلی به 20 تا 40 درصد بیماران کمک می کنند، هر چند تاثیر این داروها در افراد مبتلا به ملانوم می تواند بیشتر باشد.
برخی بیماران در مرحله پیشرفته سرطان نیز با استفاده از مهارکننده های کنترلی، بهبودهایی به دست آورده اند که چند سال طول کشیده است.
در برخی موارد ترکیب دو داروی مهارکننده کنترلی تاثیر مضاعف دارد، اما در برخی افراد، این داروها کاملا بی اثر هستند و یا تاثیر موقت دارند.
سلول درمانی هم می تواند در 25 تا 90 درصد بیماران مبتلا به لنفوم و لوسمی بهبودی کامل ایجاد کند که تاثیر آن به نوع سرطان بستگی دارد.
در برخی موارد، این بهبودها می تواند سال ها طول بکشد اما در موارد دیگر بیماری در عرض یکسال عود می کند.

عوارض جانبی ایمونوتراپی
مهار کننده های کنترلی می توانند مشکلات جدی ایجاد کنند که اساسا بیماری های 'اتو ایمن' (خود ایمن) هستند که در آنها سیستم ایمنی به هر دو بافت سالم و سرطانی حمله می کند. از عوارض آن بروز التهاب است و در ریه ها می تواند مشکلات تنفسی ایجاد کند و در روده موجب بروز اسهال شود.
درد مفصل و عضله و آرتریت روماتوئید از دیگر عوارض جانبی ایمونوتراپی است؛ سیستم ایمنی همچنین می تواند به غده های حیاتی مانند تیروئید و هیپوفیز حمله کند.
گرچه این واکنش ها خطرناک هستند، اما اغلب می توان آنها را با داروهای استروئیدی کنترل کرد.
سلول درمانی همچنین می تواند به واکنش های جدی و بالقوه کشنده ای منجر شود که تحریک بیش از حد سیستم ایمنی را در پی دارد. این واکنش ها را معمولا می توان کنترل کرد اما ممکن است بیماران به درمان در واحدهای مراقبت ویژه نیاز داشته باشند.

مجله اینترنتی آزمایشگاه آمثبت

منبع:ایرنا به نقل از نیویورک تایمز
#محمدرضا_مهدوی_روانشناس_بالینی
https://telegram.me/psycho_plus

https://telegram.me/psycho_plus
تفاوت مصرف مواد مخدر سنتی با صنعتی😂😂😂

برنامه‌ریزی عصبی کلامی
https://telegram.me/psycho_plus
#محمدرضا_مهدوی_روانشناس_بالینی
«برنامه‌ریزی عصبی کلامی» (به انگلیسی: Neuro-linguistic programming) و(مخفف انگلیسی: 'NLP')، یک رویکرد ارتباطی، رشد فردی و یک روش روان‌درمانگری است که توسط «ریچارد بندلر»(به انگلیسی: Richard Bandler) و «جان گریندر» (به انگلیسی: John Grinder) در سال 1970 و در کالیفرنیای آمریکا، ایجاد شد. ایجادکنندگان این رویکرد، مدعی بودند که بین فرایندهای عصبی؛ «عصبی»، پردازش‌های زبانی؛ «زبانی» و الگوهای رفتاری، ارتباطی وجود دارد که می‌تواند از طریق تجربه؛ «برنامه‌ریزی» کرد و آنها را یادگرفت و به این روش از این رویکرد برای هدف ویژه‌ای در زندگی، بهره گرفت و حتی به این طریق بتوان مسیر زندگی را تغییر داد.

برنامه‌ریزی عصبی کلامی یا برنامه ریزی به زبان عصبی رویکردی منظم است
https://telegram.me/psycho_plus
#محمدرضا_مهدوی_روانشناس_بالینی
که هدف از آن افزایش اثر بخشی فردی است. اصل اساسی در برنامه ریزی عصبی کلامی این است که افراد به شیوه‌های خاص خود در مورد جهان فکر می‌کنند. آن را می‌بینند، می‌شنوند، لمس می‌کنند و می‌فهمند. برنامه ریزی عصبی کلامی با ساختار تفکر و قالب‌های فکری سرو کار دارود و نه افکار خاصی که در ذهن وجود دارد.[۲]

«برنامه‌ریزی عصبی کلامی»، با الگوبرداری از انسانهای موفق و شناخت عملکرد دستگاه‌های ذهنی و مغزی انسان، مهارتهای کاربردی و مؤثری را در بهبود روش فکر کردن و زندگی کردن معرفی کرده است، به‌ویژه این یافته‌ها، بیشتر با مطالعات حرکات چشم و رابطۀ آن با عملکرد مغزی و ذهنی مرتبط بوده است. اینکه مردم در زمان فعالیتهایی مانند یادگیری و فکر کردن، به چه نقاطی نگاه می‌کنند و حرکات چشم آنها به چه صورت است و رابطۀ آن با بخشهای مختلفی از مغز چگونه است که البته همۀ این موارد بستگی دارد به کشف اطلاعاتی که از فرایندهای فکری دیگران به دست می‌آورید که بنابر باور NLP ها سر نخ این اطلاعات، در حرکات چشم است.

«برنامه‌ریزی عصبی کلامی» یا NLP، به انسان درباره کارایی مغز می آموزدو این که چگونه با استفاده از الگوهای موفق جهان بیرون، زندگی خود را با کیفیت بهتر شکل دهند. این دانش، کاربردهای بسیار متنوعی دارد و بهره گیری از آن به شغل و حرفه هر فرد بستگی دارد. همچنین در بسیاری از موارد به ما کمک می کند تا از محدودیت های فردی رهایی یابیم و با واقعیات بیشتر مانوس شویم. با آموختن این علم می توان بیشتر در سطوح ناخودآگاه تغییراتی ایجاد کرد تا در راستای این تغییر و تحول، زندگی ما نیز به راحتی دستخوش تغییر قرار گیرد.

همچنین برنامه ریزی عصبی کلامی به شما این اجازه را می دهد که دقیقاً تعیین کنید که کدام تغییر و تحولات ذهنی لازمند تا نتیجه ای تحقق یابد".

تاریخچه
#NLP
#محمدرضا_مهدوی_روانشناس_بالینی
جان گریندر و ریچارد بندلر پایه گذاران اصلی NLP هستند که با بررسی فعالیت های «میلتون اریکسون» - هیپنوتیزور معروف و نابغه امریکایی و همچنین بررسی روش های کسب موفقیت بازرگانان بزرگ، «ویرجینیا ساتیر» که برای نخستین بار خانواده درمانی را در سطح جهان انجام می داد و «فریتز پرلز»، مبتکر روانشناسی گشتالت به این نتیجه رسیدند که " انسان پیوسته در حال برنامه ریزی شدن برای زندگی اش است و این برنامه ریزی را ضمیرناخودآگاه وی انجام می دهد و موفقیت یا عدم موفقیت در هر کاری را خود فرد برای خودش برنامه ریزی می کند و با ایجاد و به کارگیری سیستم های خاصی می توان این برنامه ریزی را به سمتی که مایل است، تغییر دهد". بنابراین در دهه هفتاد میلادی بود که NLP شکل گرفت و بنیانگذاران آن، «ریچارد بندلر» و «جان گریندر» بودند؛ البته از آن جایی که برنامه ریزی عصبی کلامی شامل ابزار گوناگونی برای تغییر در رفتار است و اشخاص دیگری همچون: «رابرت دیلتز»، «تاد جیمز»، استفان گلیگان، لسلی کامرون بندلر، استیو کونرا، دیوید گوردون، جودیت دولوزیر و ... هر کدام با نوآوری های خود نیز به نوعی به قوی تر شدن NLP که امروزه دارای بیش از 300 تکنیک برای تغییر در رفتار است، کمک کردند. برنامه ریزی عصبی کلامی در اواخر دهه 70 و اوایل دهه 80 میلادی با کمک رابرت دیلتز، فرم استاندارد گرفت و در طول سال های دهه 80 دسته بندی شد تا بتوان آن را به صورت یک رشته تحصیلی به علاقه‌مندان معرفی کرد و در اختیار آنان قرار داد.

#محمدرضا_مهدوی_روانشناس_بالینی
#NLP
https://telegram.me/psycho_plus