📚 «برادران کارامازوف»؛ تأملی بر انسان، ایمان و رنج

واقعیتش هنوز نمی‌تونم بگم «برادران کارامازوف» رو تموم کردم. انگار فقط آخرین صفحه‌ش رو خوندم، نه اینکه واقعاً ازش عبور کرده باشم. بعضی کتاب‌ها با بستن جلدشون تموم می‌شن، اما کارامازوف از همون لحظه شروع می‌کنه توی آدم زندگی کردن.

بعد از تموم کردنش، یه حس عجیبی همراهم موند؛ نه غم بود، نه شادی. بیشتر شبیه وزنه‌ای بود که بی‌صدا روی قلبم گذاشته باشن؛ چیزی که هنوز اسمش رو نمی‌دونم، اما می‌دونم چیزی به من اضافه کرده. شاید سال‌ها بعد، وسط یک رابطه، موقع بخشیدن کسی یا وقتی دوباره بین ایمان و شک گیر کردم، تازه بفهمم این کتاب چه بذری در من کاشته.
یکی از بزرگ‌ترین شاهکارهای داستایفسکی این بود که یک انسان رو به چهار قسمت تقسیم کرد.

دیمیتری، شور و میل و هیجان انسانه؛ خطا می‌کنه و سقوط می‌کنه، اما هنوز ظرفیت عشق و پشیمونی داره.
ایوان، عقل پرسشگره؛ همون بخشی که حاضر نیست برای آرامش، جواب ساده قبول کنه.
آلیوشا، ایمانه؛ نه ایمان کور، بلکه مهربانی و حضوری که حتی وسط تاریکی، انسان رو رها نمی‌کنه.
و اسمردیاکوف، اون بخش تاریکیه که می‌خواد مسئولیت انتخاب‌هاش رو از دوشش برداره.

شاید برای همین بعد از این کتاب، قضاوت کردن آدم‌ها برام سخت‌تر شد و هر بار می‌خوام درباره‌ی کسی حکم بدم، ناخودآگاه از خودم می‌پرسم:
«اگه من جای اون بودم، واقعاً مطمئنم انتخاب متفاوتی می‌کردم؟ الان برادرِ غالب در روان این فرد کدومه؟»

از همه بیشتر، ایوان ذهنم رو درگیر کرد. مخصوصاً وقتی درباره‌ی رنج کودکان حرف می‌زد و می‌گفت اگر اشک حتی یک کودک بهای هماهنگی این جهان باشه، «من بلیت این جهان رو پس می‌دم.» نتونستم او رو صرفاً یک آدم بی‌ایمان ببینم؛ بیشتر انسانی بود که رنج رو آن‌قدر جدی گرفته که حاضر نیست با هیچ جواب ساده‌ای آروم بشه.
اما داستایفسکی درست کنار ایوان، آلیوشا رو گذاشت. انگار نمی‌خواست بگه کدومشون حق دارن. آلیوشا برای من جواب ایوان نبود؛ پناه ایوان بود. یادآوری می‌کرد که همیشه لازم نیست اول برای درد یک انسان جواب پیدا کنیم؛ بعضی دردها استدلال نمی‌خوان، حضور می‌خوان.

و بعد «مفتش اعظم»؛ فصلی که احتمالاً تا سال‌ها با شنیدن اسم داستایفسکی یادش می‌افتم. حرف‌های مفتش ترسناک بودن چون قابل فهم بودن: اینکه شاید انسان بیشتر از آزادی، امنیت بخواد؛ بیشتر از حقیقت، نان؛ و بیشتر از انتخاب، کسی رو بخواد که به جاش انتخاب کنه.
اما مسیح در جوابش استدلال نمی‌کنه؛ فقط می‌بوسدش.
برای من، اون بوسه یعنی بعضی حقیقت‌ها از جنس برهان نیستن. بعضی چیزها مثل عشق، بخشش و ایمان رو نمی‌شه ثابت کرد؛ باید زندگی‌شون کرد.

و زوسیما با یک جمله، بار اخلاقی تمام کتاب رو روی دوش آدم می‌ذاره: «هر کس در برابر همه و برای همه مسئول است.»
اینجا زوسیما و اسمردیاکوف تقریباً مقابل هم قرار می‌گیرن؛ یکی می‌گه «من مسئول نیستم»، دیگری می‌گه «همه‌ی ما مسئولیم». شاید بخش بزرگی از زندگی انسان، انتخاب بین همین دو نگاه باشه.

و عجیب‌ترین چیز، پایان کتابه. بعد از آن‌همه حرف از خدا، شر، گناه و رنج، داستایفسکی کتاب رو با چند کودک تموم می‌کنه. انگار بعد از هزار صفحه فلسفه، آروم می‌گه: شاید امید همیشه در جواب‌های بزرگ نیست؛ گاهی در یک خاطره‌ی خوبه.
شاید یک مهربانی کوچک که سال‌ها پیش تجربه کردیم، روزی که نزدیکه از انسان بودنمون دست بکشیم، دوباره نجاتمون بده.

برای همین، بعد از این کتاب دیگه کمتر می‌پرسم «چه کسی گناهکاره؟» و بیشتر می‌پرسم: «چه چیزی این انسان رو به اینجا رسونده؟»

قبل از کارامازوف دنبال قهرمان می‌گشتم؛ حالا فکر می‌کنم داستایفسکی اصلاً دنبال قهرمان نیست، دنبال انسانه. انسانی که می‌تونه هم‌زمان شک کنه و ایمان داشته باشه، سقوط کنه و دوباره بلند بشه، گناهکار باشه و هنوز ظرفیت دوست داشتن رو از دست نداده باشه.

شاید مهم‌ترین چیزی که از «برادران کارامازوف» یاد گرفتم همین باشه:

هیچ انسانی آن‌قدر ساده نیست که بشه با یک کلمه تعریفش کرد.

✍️🏻 مانیا باغ آراء

🔹️ انجمن علمی دانشجویی روانشناسی دانشگاه تبریز

🔸️کانال انجمن:
@psy_ut

یونیتو با همکاری دانشگاه‌های شهید بهشتی و علامه طباطبایی برگزار می‌کند:

🚀 نکست‌جاب | رویداد جامع ورود به بازار کار

رزومه می‌فرستی اما به مصاحبه دعوت نمی‌شی؟ یا هنوز نمی‌دونی برای ورود به بازار کار باید از کجا شروع کنی؟

در نکست‌جاب، مدیران و متخصصان منابع انسانی شرکت‌های بزرگ بهت کمک می‌کنن با دید روشن‌تری وارد مسیر شغلی بشی.

با حضور متخصصان اسنپ‌پی، دیجی‌کالا، تکنولایف، سان‌استار، جیبیت و لنسو

سرفصل‌ها:

✅ اصول نوشتن رزومه حرفه‌ای
✅ استفاده از هوش مصنوعی در مسیر استخدام
✅ نکات موفقیت در مصاحبه‌های شغلی
✅ ورود به بازار کار بین‌المللی
✅ مهارت‌های نرم موردنیاز برای موفقیت شغلی
✅ چگونگی رشد در مسیر حرفه‌ای

📁 امکان ارسال مستقیم رزومه برای شرکت‌های حاضر
📄 همراه با گواهینامه معتبر
💻 امکان شرکت حضوری و آنلاین

📅 پنجشنبه ۱۲ شهریور | ساعت ۱۰ تا ۱۴
📍 دانشگاه شهید بهشتی

🎁 این رویداد هدیه‌ی طلا داره. 🎁

🎟️ تخفیف ثبت‌نام با تخفیف دانشجویی:

حضوری: ۹۸۰ ← ۶۹۰ هزار تومان
آنلاین: ۵۲۵ ← ۴۲۰ هزار تومان

⏳ ظرفیت بخش حضوری محدود است.

📩 ثبت‌نام و اطلاعات:
@unito_team

Website | LinkedIn | Instagram | Telegram

🔹️ کد تخفیفی مخصوص دانشجویان عزیز و کسانی که از طریق ما ثبت‌نام میکنند در نظر گرفته شده🌱:
UI LAW30

📢 آغاز کارگاه با یک هفته تأخیر برگزار خواهد شد.

⏳ مهلت ثبت‌نام نیز تا پایان هفته آینده تمدید شد.

🎬 خلاصه ای از فیلم فهرست زندگی The Life List 2025

الکس پس از مرگ مادرش، تصمیم می‌گیرد تا رویاهای دوران کودکی خود را دنبال کرده و اهداف قدیمی‌اش را محقق کند، اما الکس به زودی متوجه می‌شود که دنبال کردن این رویاهای قدیمی، او را به سمت سفری غیرمنتظره و شگفت‌انگیز هدایت می‌کند، سفری که در آن خودِ واقعی اش را پیدا می کند
آدم ها گاهی دچار روزمرگی و تکرار روتین خاصی از زندگیشون میشن
که فکر میکنن این روتین همون روتین مناسب اون هاست و دیگه نیاز به تغییرش ندارن
علی رغم اینکه این روتین اون هارو سر ذوق نمیاره!
توی این فیلم میبینیم که ما گاهی فکر میکنیم ما داریم مسیر امن رو میریم در حالی که این مسیر امن یه جور فرار و یه جور مکانیسم دفاعی ما هست
برای اینکه بگیم ما هستیم و وجود داریم!
ولی تو این بین ما یه چیز مهم رو گم میکنیم :
خودمون و رویاها و علایق واقعی خودِ خودمون
نه چیزی که جامعه یا خانواده و ... ازمون میسازه
این فیلم کمک میکنه که برای یک لحظه هم شده درنگ کنیم و به این فکر کنیم که واقعاً ما کجای کاریم؟ از این زندگی چی میخوایم؟ من چی دوست دارم؟
این فیلم سعی کرده با حال و هوای مناسب و زیبایی رشد آدم ها بعد از یه سوگ رو نشون بده که هم زندگی بعد از عزیز از دست رفته رو و هم خودشونو بتونن پیدا کنن و از بلا تکلیفی رها بشن🕊
چیزی که خیلی هامون این روزها درگیرش هستیم❤️

✍️🏻 صحرا بغلانی

🔹️ انجمن علمی دانشجویی روانشناسی دانشگاه تبریز

🔸️کانال انجمن:
@psy_ut

🌟 وبینار طرحواره درمانی کودک و نوجوان🌟

📚 سرفصل‌ها:
⭕️چرایی اهمیت طرحواره درمانی در کودک و نوجوان
⭕️نحوه شکل گیری طرحواره ها
⭕️نیازهای هیجانی اساسی

👩‍🏫 مدرس:
سرکار خانم هانیه ثابت کار
مدرس دانشگاه

🗓 زمان برگزاری: شنبه 14 شهرویر ماه
⏰ ساعت: 19

💻 برگزاری آنلاین
✅ @negah_farda
🛑کاملا رایگان

برای ثبت‌نام و اطلاعات بیشتر به آی‌دی زیر پیام دهید:

📲 @negah_farda_admin

انجمن علمی دانشجویی روانشناسی دانشگاه تبریز

🔸️کانال انجمن:
@psy_ut

پیرمرد و دریا؛ وقتی شکست، شکل دیگری از پیروزی‌ست.

“پیرمرد و دریا”تنها یک داستان نیست؛ سیر زیستن انسان است.

داستان پیرمردی را نشان ما می‌دهد که پس از هشتاد و اندی روز بی‌صیدی، دوباره به دریا می‌زند تا غنیمت خود را به دست آورد. پس از سه روز و سه شب ماندن در قایق و کشاکش با ماهی عظیم، سرانجام با استخوان‌های لخت آن به ساحل بازمی‌گردد؛چراکه کوسه ها در مسیر بازگشت ماهی را از میان برده‌اند.

اما کل داستان همین نیست.

داستان، روایت کشاکش دائمی انسان با طبیعت و با زندگی است. همینگوی به ما گوشزد می‌کند که طبیعت در اختیار و کنترل ما نیست و انسان ناگزیر است دائماً با آن در کشمکش باشد. بااین‌حال، مبارزه‌ی پیرمرد با دریا نبردی خصمانه نیست؛ نبردی است آمیخته با احترام.

پیرمرد دریا را همچون موجودی زنده می‌بیند، موجودی که شایسته‌ی احترام است. او دریا را “لا مار” می‌نامد؛ تعبیری مؤنث که رابطه‌ی عاطفی و احترام‌آمیز او با دریا را نشان می‌دهد. پیرمرد حتی دریا را همچون زنی می‌بیند که مهتاب می‌تواند او را دگرگون کند.

انسان امروز نیز همواره در حال مبارزه است؛ در دریای زندگی، همانند پیرمرد، تنهاست. کسی جز خودِ ما تمام رنج‌ ها، شکست‌ ها و کشاکش ‌های درونی‌مان را نمی‌بیند. در نهایت، این خود ما هستیم که می‌دانیم پیروزی واقعی در چیست.

شاید دیدن استخوان‌های ماهی در چشم دیگران، شکستی عظیم باشد؛ اما شاید پیرمرد، با همان وقار همیشگی‌اش، خود را پیروز میدان بداند. پیروز، چراکه ادامه دادن را پیروزی معنا می‌کند.

شاید از همان لحظه‌ای که به وجود خویش آگاه شده‌ایم، این نبرد دائمی را احساس کرده باشیم؛ و شاید گاهی گمان برده باشیم که این پیکار بیهوده‌ترین نبرد دنیاست: پیکار انسان با زندگی.
چراکه سرانجام، با دست‌های خالی و بدنی عریان به خاک سپرده خواهیم شد.

اما اگر مانند پیرمرد، پیروزی را نه در غنیمتِ نهایی، بلکه در ادامه دادن و ذاتِ زیستن بدانیم، آنگاه حتی با آگاهی از سرنوشت مشترک و محتوم‌مان نیز پیروزیم.

شاید زندگی چیزی جز همین نباشد:
به دریا زدن، جنگیدن، از دست دادن، و دوباره به ساحل بازگشتن.

✍️الهه رضائی

🔹️ انجمن علمی دانشجویی روانشناسی دانشگاه تبریز

🔸️کانال انجمن:
@psy_ut

🪄 تحلیل انیمه‌ی "Mary and the Witch’s Flower"؛

من واقعا از اون آدم‌هایی نیستم که زیاد علاقه داشته باشن از هر ترک لای سنگ هم یه تحلیل فلسفی درارن و ربطش بدن به ریشه‌های کودکیتون تا ثابت کنن ۶ واحد فلسفه پاس کردن و دانشجوی روانشناسین
ولی این انیمه واقعا از اون‌هایی بود که ارزش صحبت داشت، چون واقعیتش نمیدونم فقط من این حس رو گرفتم یا نه، ولی «Mary and the Witch's Flower» برای من اصلا درباره جادو نبود.
درباره این بود که چقدر راحت ارزش خودمون رو به چیزهایی گره می‌زنیم که در اصل مال ما نیستن.
مری از اول فیلم دختر بدی نیست، ضعیف هم نیست؛ فقط خودش رو کافی نمی‌بینه. اشتباه می‌کنه، دست‌وپاچلفتیه و احساس می‌کنه زیادی معمولیه. بعد یهو چیزی پیدا می‌کنه که بهش قدرت میده و برای اولین بار توجه، تحسین و احساس مهم بودن رو تجربه می‌کنه.
و راستش، این بخشش خیلی واقعی بود.
چون خیلی از ما هم گل جادویی خودمون رو داریم. یکی موفقیت تحصیلیه، یکی رابطه عاطفیه، یکی تأیید دیگرانه، یکی ظاهر، یکی استعداد. چیزهایی که باعث میشن برای مدتی حس کنیم "بالاخره کافی شدیم".
اما قسمت ترسناک اینجاست که اگر اون چیز از ما گرفته بشه چی؟
چیزی که دوست داشتم این بود که انیمه جواب ساده‌ای به این سوال نمیده. مری بارها می‌ترسه، اشتباه می‌کنه و حتی وقتی قدرت داره هم واقعا مطمئن نیست. ولی کم‌کم می‌فهمه چیزی که نجاتش میده جادو نیست؛ مریه!
به نظرم یکی از قشنگ‌ترین لایه‌های این انیمه اینه که نشون میده قدرت همیشه آدم رو بالغ‌تر نمی‌کنه. گاهی برعکس، قدرت فقط چیزی رو آشکار می‌کنه که از قبل درون آدم بوده. برای همین مری در پایان انیمه از ابتدای اون قوی‌تر نیست؛ فقط بیشتر خودش رو باور می‌کنه.
و شاید به همین دلیل پایانش اینقدر به دلم نشست. چون برخلاف خیلی از داستان‌های فانتزی، قهرمان قصه با قدرت بیشتر از داستان خارج نمی‌شه؛ با خودآگاهی بیشتر خارج می‌شه.
برای من این انیمه یه یادآوری آروم بود که ارزش آدم‌ها از چیزهایی که دارن نمیاد، از چیزی که وقتی همه اون‌ها از بین برن باقی می‌مونه میاد.

"اگر همه گل‌های جادویی دنیا خشک بشن، تو هنوز خودت رو دوست خواهی داشت؟"
‌
✍️🏻 مانیا باغ آراء

🔹️ انجمن علمی دانشجویی روانشناسی دانشگاه تبریز

🔸️کانال انجمن:
@psy_ut

🤩🔴انجمن علمی مغز و شناخت دانشگاه علامه طباطبایی با همکاری آزمایشگاه علوم شناختی و انجمن روان‌شناسی دانشگاه تبریز برگزار می‌کند:

🤳آیا فناوری دارد بی‌صدا مغز ما را تغییر می‌دهد؟

😔تا حالا فکر کرده‌اید چرا تمرکز کردن سخت‌تر شده؟

🚨چرا چند دقیقه بدون گوشی برایمان دشوار است؟

📱 چرا مدام بین پیام‌ها، شبکه‌های اجتماعی و محتواهای مختلف جابه‌جا می‌شویم؟

⚙️ شاید مسئله فقط «عادت» نباشد...

🧠 شاید پای تغییراتی عمیق‌تر در توجه، حافظه و عملکرد شناختی مغز در میان باشد.

✨ میزگرد تخصصی با موضوع :

«آسیب‌های شناختی در عصر دیجیتال؛ از تغییر الگوهای توجه تا وابستگی به فناوری»

در این نشست، با حضور متخصصان حوزه علوم شناختی و روان‌شناسی بررسی می‌کنیم:

📌 آیا استفاده زیاد از فناوری می‌تواند توانایی تمرکز ما را کاهش دهد؟
📌 مغز انسان چگونه با دنیای دیجیتال سازگار می‌شود؟
📌 مرز بین استفاده مفید از تکنولوژی و وابستگی کجاست؟
📌 چگونه می‌توانیم از ذهن خود در عصر دیجیتال محافظت کنیم؟

🎙با حضور:
👤 آقای دکتر محسن روشنیان
👤 آقای دکتر کامبیز بنی‌هاشمی
👤 خانم دکتر زهره رافضی
👤 آقای دکتر عسگر علیمحمدی

✔️یک گفت‌وگوی علمی درباره چیزی که هر روز با آن زندگی می‌کنیم؛ مغز ما در دنیای دیجیتال.

💳هزینه شرکت در نشست رایگان است.

🤩 نحوه برگزاری:به صورت آنلاین در بستر اسکای روم
🗓تاریخ برگزاری : دوشنبه ۲۳ شهریور
🕘 زمان برگزاری: ساعت ۲۰

✏️جهت ثبت‌نام به اکانت پشتیبانی پیام ارسال فرمایید

🔤➡️@ATU_BC

انجمن مغزوشناخت دانشگاه علامه طباطبایی دربله و تلگرام

🔤➡️@ATUBC

شاید پاسخ بعضی از سؤال‌هایی که مدت‌هاست درباره تمرکز، حواس‌پرتی و عادت‌های دیجیتال خود دارید، همین‌جا پیدا شود.

آینده، جایی دور از ما نیست؛
همین‌جاست، در انتخاب‌ها، گفت‌وگوها و قدم‌هایی که امروز برمی‌داریم.

دعوتید به یک همراهی؛
برای شنیدن صداهای تازه،
برای دیدن افق‌های تازه،
و برای برداشتن قدمی کوچک در مسیر ساختن فردایی روشن‌تر. 🌱

مدیریت امور اجتماعی دانشگاه تبریز برگزار می کند
«با هم برای آینده‌ای روشن‌تر، در مسیر فردا»



📩راه ارتباطی جهت ثبت‌نام در همایش:
نام و نام خانوادگی | رشته تحصیلی | شماره همراه | تعداد همراهان
را به شماره زیر پیامک کنید:

📱 : +9850004150225555

@tabriz.s.a

روابط عمومی انجمن‌های علمی دانشگاه تبریز