ظرفیت تمام شده لطفا پیام ندید‼️

📚 «برادران کارامازوف»؛ تأملی بر انسان، ایمان و رنج

واقعیتش هنوز نمی‌تونم بگم «برادران کارامازوف» رو تموم کردم. انگار فقط آخرین صفحه‌ش رو خوندم، نه اینکه واقعاً ازش عبور کرده باشم. بعضی کتاب‌ها با بستن جلدشون تموم می‌شن، اما کارامازوف از همون لحظه شروع می‌کنه توی آدم زندگی کردن.

بعد از تموم کردنش، یه حس عجیبی همراهم موند؛ نه غم بود، نه شادی. بیشتر شبیه وزنه‌ای بود که بی‌صدا روی قلبم گذاشته باشن؛ چیزی که هنوز اسمش رو نمی‌دونم، اما می‌دونم چیزی به من اضافه کرده. شاید سال‌ها بعد، وسط یک رابطه، موقع بخشیدن کسی یا وقتی دوباره بین ایمان و شک گیر کردم، تازه بفهمم این کتاب چه بذری در من کاشته.
یکی از بزرگ‌ترین شاهکارهای داستایفسکی این بود که یک انسان رو به چهار قسمت تقسیم کرد.

دیمیتری، شور و میل و هیجان انسانه؛ خطا می‌کنه و سقوط می‌کنه، اما هنوز ظرفیت عشق و پشیمونی داره.
ایوان، عقل پرسشگره؛ همون بخشی که حاضر نیست برای آرامش، جواب ساده قبول کنه.
آلیوشا، ایمانه؛ نه ایمان کور، بلکه مهربانی و حضوری که حتی وسط تاریکی، انسان رو رها نمی‌کنه.
و اسمردیاکوف، اون بخش تاریکیه که می‌خواد مسئولیت انتخاب‌هاش رو از دوشش برداره.

شاید برای همین بعد از این کتاب، قضاوت کردن آدم‌ها برام سخت‌تر شد و هر بار می‌خوام درباره‌ی کسی حکم بدم، ناخودآگاه از خودم می‌پرسم:
«اگه من جای اون بودم، واقعاً مطمئنم انتخاب متفاوتی می‌کردم؟ الان برادرِ غالب در روان این فرد کدومه؟»

از همه بیشتر، ایوان ذهنم رو درگیر کرد. مخصوصاً وقتی درباره‌ی رنج کودکان حرف می‌زد و می‌گفت اگر اشک حتی یک کودک بهای هماهنگی این جهان باشه، «من بلیت این جهان رو پس می‌دم.» نتونستم او رو صرفاً یک آدم بی‌ایمان ببینم؛ بیشتر انسانی بود که رنج رو آن‌قدر جدی گرفته که حاضر نیست با هیچ جواب ساده‌ای آروم بشه.
اما داستایفسکی درست کنار ایوان، آلیوشا رو گذاشت. انگار نمی‌خواست بگه کدومشون حق دارن. آلیوشا برای من جواب ایوان نبود؛ پناه ایوان بود. یادآوری می‌کرد که همیشه لازم نیست اول برای درد یک انسان جواب پیدا کنیم؛ بعضی دردها استدلال نمی‌خوان، حضور می‌خوان.

و بعد «مفتش اعظم»؛ فصلی که احتمالاً تا سال‌ها با شنیدن اسم داستایفسکی یادش می‌افتم. حرف‌های مفتش ترسناک بودن چون قابل فهم بودن: اینکه شاید انسان بیشتر از آزادی، امنیت بخواد؛ بیشتر از حقیقت، نان؛ و بیشتر از انتخاب، کسی رو بخواد که به جاش انتخاب کنه.
اما مسیح در جوابش استدلال نمی‌کنه؛ فقط می‌بوسدش.
برای من، اون بوسه یعنی بعضی حقیقت‌ها از جنس برهان نیستن. بعضی چیزها مثل عشق، بخشش و ایمان رو نمی‌شه ثابت کرد؛ باید زندگی‌شون کرد.

و زوسیما با یک جمله، بار اخلاقی تمام کتاب رو روی دوش آدم می‌ذاره: «هر کس در برابر همه و برای همه مسئول است.»
اینجا زوسیما و اسمردیاکوف تقریباً مقابل هم قرار می‌گیرن؛ یکی می‌گه «من مسئول نیستم»، دیگری می‌گه «همه‌ی ما مسئولیم». شاید بخش بزرگی از زندگی انسان، انتخاب بین همین دو نگاه باشه.

و عجیب‌ترین چیز، پایان کتابه. بعد از آن‌همه حرف از خدا، شر، گناه و رنج، داستایفسکی کتاب رو با چند کودک تموم می‌کنه. انگار بعد از هزار صفحه فلسفه، آروم می‌گه: شاید امید همیشه در جواب‌های بزرگ نیست؛ گاهی در یک خاطره‌ی خوبه.
شاید یک مهربانی کوچک که سال‌ها پیش تجربه کردیم، روزی که نزدیکه از انسان بودنمون دست بکشیم، دوباره نجاتمون بده.

برای همین، بعد از این کتاب دیگه کمتر می‌پرسم «چه کسی گناهکاره؟» و بیشتر می‌پرسم: «چه چیزی این انسان رو به اینجا رسونده؟»

قبل از کارامازوف دنبال قهرمان می‌گشتم؛ حالا فکر می‌کنم داستایفسکی اصلاً دنبال قهرمان نیست، دنبال انسانه. انسانی که می‌تونه هم‌زمان شک کنه و ایمان داشته باشه، سقوط کنه و دوباره بلند بشه، گناهکار باشه و هنوز ظرفیت دوست داشتن رو از دست نداده باشه.

شاید مهم‌ترین چیزی که از «برادران کارامازوف» یاد گرفتم همین باشه:

هیچ انسانی آن‌قدر ساده نیست که بشه با یک کلمه تعریفش کرد.

✍️🏻 مانیا باغ آراء

🔹️ انجمن علمی دانشجویی روانشناسی دانشگاه تبریز

🔸️کانال انجمن:
@psy_ut

یونیتو با همکاری دانشگاه‌های شهید بهشتی و علامه طباطبایی برگزار می‌کند:

🚀 نکست‌جاب | رویداد جامع ورود به بازار کار

رزومه می‌فرستی اما به مصاحبه دعوت نمی‌شی؟ یا هنوز نمی‌دونی برای ورود به بازار کار باید از کجا شروع کنی؟

در نکست‌جاب، مدیران و متخصصان منابع انسانی شرکت‌های بزرگ بهت کمک می‌کنن با دید روشن‌تری وارد مسیر شغلی بشی.

با حضور متخصصان اسنپ‌پی، دیجی‌کالا، تکنولایف، سان‌استار، جیبیت و لنسو

سرفصل‌ها:

✅ اصول نوشتن رزومه حرفه‌ای
✅ استفاده از هوش مصنوعی در مسیر استخدام
✅ نکات موفقیت در مصاحبه‌های شغلی
✅ ورود به بازار کار بین‌المللی
✅ مهارت‌های نرم موردنیاز برای موفقیت شغلی
✅ چگونگی رشد در مسیر حرفه‌ای

📁 امکان ارسال مستقیم رزومه برای شرکت‌های حاضر
📄 همراه با گواهینامه معتبر
💻 امکان شرکت حضوری و آنلاین

📅 پنجشنبه ۱۲ شهریور | ساعت ۱۰ تا ۱۴
📍 دانشگاه شهید بهشتی

🎁 این رویداد هدیه‌ی طلا داره. 🎁

🎟️ تخفیف ثبت‌نام با تخفیف دانشجویی:

حضوری: ۹۸۰ ← ۶۹۰ هزار تومان
آنلاین: ۵۲۵ ← ۴۲۰ هزار تومان

⏳ ظرفیت بخش حضوری محدود است.

📩 ثبت‌نام و اطلاعات:
@unito_team

Website | LinkedIn | Instagram | Telegram

🔹️ کد تخفیفی مخصوص دانشجویان عزیز و کسانی که از طریق ما ثبت‌نام میکنند در نظر گرفته شده🌱:
UI LAW30

📢 آغاز کارگاه با یک هفته تأخیر برگزار خواهد شد.

⏳ مهلت ثبت‌نام نیز تا پایان هفته آینده تمدید شد.

🎬 خلاصه ای از فیلم فهرست زندگی The Life List 2025

الکس پس از مرگ مادرش، تصمیم می‌گیرد تا رویاهای دوران کودکی خود را دنبال کرده و اهداف قدیمی‌اش را محقق کند، اما الکس به زودی متوجه می‌شود که دنبال کردن این رویاهای قدیمی، او را به سمت سفری غیرمنتظره و شگفت‌انگیز هدایت می‌کند، سفری که در آن خودِ واقعی اش را پیدا می کند
آدم ها گاهی دچار روزمرگی و تکرار روتین خاصی از زندگیشون میشن
که فکر میکنن این روتین همون روتین مناسب اون هاست و دیگه نیاز به تغییرش ندارن
علی رغم اینکه این روتین اون هارو سر ذوق نمیاره!
توی این فیلم میبینیم که ما گاهی فکر میکنیم ما داریم مسیر امن رو میریم در حالی که این مسیر امن یه جور فرار و یه جور مکانیسم دفاعی ما هست
برای اینکه بگیم ما هستیم و وجود داریم!
ولی تو این بین ما یه چیز مهم رو گم میکنیم :
خودمون و رویاها و علایق واقعی خودِ خودمون
نه چیزی که جامعه یا خانواده و ... ازمون میسازه
این فیلم کمک میکنه که برای یک لحظه هم شده درنگ کنیم و به این فکر کنیم که واقعاً ما کجای کاریم؟ از این زندگی چی میخوایم؟ من چی دوست دارم؟
این فیلم سعی کرده با حال و هوای مناسب و زیبایی رشد آدم ها بعد از یه سوگ رو نشون بده که هم زندگی بعد از عزیز از دست رفته رو و هم خودشونو بتونن پیدا کنن و از بلا تکلیفی رها بشن🕊
چیزی که خیلی هامون این روزها درگیرش هستیم❤️

✍️🏻 صحرا بغلانی

🔹️ انجمن علمی دانشجویی روانشناسی دانشگاه تبریز

🔸️کانال انجمن:
@psy_ut