چندکتاب و ویس دیگه هم درباره تفسیرنقاشی هست که امشب براتون قرارمیدم.
کتاب هنرتفسیرنقاشی.pdf
3.8 MB
کتاب هنرتفسیرنقاشی
ویس کارگاه تفسیرنقاشی دکتربرجعلی کلینیک احیا
دوفایل صوتی
دوفایل صوتی
@kariz.group
برای دریافت اطلاعات بیشتر با پیج بالا در اینستاگرام در ارتباط باشید.
برای دریافت اطلاعات بیشتر با پیج بالا در اینستاگرام در ارتباط باشید.
Forwarded from Abbas Khanzadeh
سلام و درود فراوان. سال نو بر شما و خانواده محترمتان مبارک. آرزوی سلامتی و شادابی برای شما و خانواده محترمتان. موفق و پیروز باشید. التماس دعا
یک تبریک و گرامی داشت ویژه بابت روز جهانی اوتیسم خدمت تمام متخصصان و خانواده ها و کودکان درگیر با این اختلال🌷
شعار روز جهانی اوتیسم سال ۲۰۲۰ گذر از کودکی به نوجوانی است. به همین مناسبت تصمیم گرفتیم اطلاعاتی رو درباره علائم اوتیسم در بزرگسالی با شما به اشتراک بذاریم.
از جمله علائم اختلال طیف اوتیسم در بزرگسالی:
۱-داشتن دوستان اندک به دلیل محدودیت های زبانی در سخن گفتن، گوش دادن و رفتارهای غیرمتعارف در جامعه
۲-مشکلات در روابط عاطفی به دلیل ضعف در درک ارتباطات غیر کلامی و عدم توانایی شکل دهی به روابط عاشقانه و عاطفی
۳-اختلال در پردازش حسی در واقع همان ناتوانی در پاسخ گویی به محرک ها به دلیل عدم حساسیت نسبت به محرک های مختلف، مشکل جدی در اجتماعی شدن به معنای درک اطلاعات جدید، بوها،صداها و ورودی های مختلف ادراکی و دیداری.
۴-عدم همدردی با دیگران و به اشتراک گذاشتن احساسات. عدم توانایی در درک نقطه نظر دیگران و تعامل با دیگران و مشارکت گروهی.
۵-مشکلات زبانی به صورت عدم توانایی در پیگیری گفت و گوها، عدم ابراز نیازها و عدم پردازش افکار.
۶-دایره محدود علایق و طول مدت توجه کوتاه. آنها نسبت به یک چیز خاص علاقه ویژه دارند. همچنین تکرار واژه ها و حرکات در طول روز و پیش بینی پذیر بودن آنها
۷-اضطراب و مشکل خواب، مشکل در کنترل خلق و خو و افسردگی
شعار روز جهانی اوتیسم سال ۲۰۲۰ گذر از کودکی به نوجوانی است. به همین مناسبت تصمیم گرفتیم اطلاعاتی رو درباره علائم اوتیسم در بزرگسالی با شما به اشتراک بذاریم.
از جمله علائم اختلال طیف اوتیسم در بزرگسالی:
۱-داشتن دوستان اندک به دلیل محدودیت های زبانی در سخن گفتن، گوش دادن و رفتارهای غیرمتعارف در جامعه
۲-مشکلات در روابط عاطفی به دلیل ضعف در درک ارتباطات غیر کلامی و عدم توانایی شکل دهی به روابط عاشقانه و عاطفی
۳-اختلال در پردازش حسی در واقع همان ناتوانی در پاسخ گویی به محرک ها به دلیل عدم حساسیت نسبت به محرک های مختلف، مشکل جدی در اجتماعی شدن به معنای درک اطلاعات جدید، بوها،صداها و ورودی های مختلف ادراکی و دیداری.
۴-عدم همدردی با دیگران و به اشتراک گذاشتن احساسات. عدم توانایی در درک نقطه نظر دیگران و تعامل با دیگران و مشارکت گروهی.
۵-مشکلات زبانی به صورت عدم توانایی در پیگیری گفت و گوها، عدم ابراز نیازها و عدم پردازش افکار.
۶-دایره محدود علایق و طول مدت توجه کوتاه. آنها نسبت به یک چیز خاص علاقه ویژه دارند. همچنین تکرار واژه ها و حرکات در طول روز و پیش بینی پذیر بودن آنها
۷-اضطراب و مشکل خواب، مشکل در کنترل خلق و خو و افسردگی
Forwarded from رویش بهار زندگی جوان (Fatemeh.fadaee)
🔴خبر خوب
🔰گفتگو صمیمانه کانون رویش بهار زندگی جوان با دکتر محمد حاتمی رئیس نظام روانشناسی و مشاوره کشور "به مناسبت روز ملی روانشناس و مشاور "
✅سه شنبه ۹اردیبهشت
ساعت ۲۲
🔴در لایو اینستاگرام صفحه
🆔️ @Bahare_zendegi_javan
میتوانید سوالات خود را برای ما ارسال کنید.
#جوانان
#روانشناسی
#نظام_روانشناسی_و_مشاوره_جمهوری_اسلامی_ایران
#کانون_رویش_بهار_زندگی_جوان
🔰گفتگو صمیمانه کانون رویش بهار زندگی جوان با دکتر محمد حاتمی رئیس نظام روانشناسی و مشاوره کشور "به مناسبت روز ملی روانشناس و مشاور "
✅سه شنبه ۹اردیبهشت
ساعت ۲۲
🔴در لایو اینستاگرام صفحه
🆔️ @Bahare_zendegi_javan
میتوانید سوالات خود را برای ما ارسال کنید.
#جوانان
#روانشناسی
#نظام_روانشناسی_و_مشاوره_جمهوری_اسلامی_ایران
#کانون_رویش_بهار_زندگی_جوان
Forwarded from نشریه پژوهشی سلامت روان کودک
با سلام خدمت نویسندگان و همکاران محترم
تفاوت تشخیص افتراقی در دو سطح بالینی و مرضی:
در روان شناسی بالینی، تشخیص افتراقی به افتراق بین اختلال های مشابه گفته می شود؛ اما در روان شناسی مرضی، تشخیص افتراقی به افتراق بین نشانه هایی که در فرد مبتلا به یک شرایط یا اختلال خاص مشاهده می شود با آنچه که در مجموعه های تشخیصی مختلف مانند راهنمای آماری و تشخیصی اختلال های روانی یا دیگر متون علمی معتبر، برای آن اختلال ذکر شده است. برای مثال در راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی، مجموعه ای از نشانه های تشخیصی مختلف برای اختلالات طیف اوتیسم، ناتوانی یادگیری خاص و یا دیگر اختلال ها ذکر شده است؛ ولی باید توجه داشت که الزاماً هر فرد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم یا ناتوانی یادگیری خاص نباید همه آن نشانه های ذکر شده برای این اختلال ها را که در مجموعه های تشخیصی ذکر شده است، دارا باشد و فرد مبتلا فقط ممکن است چند مورد از نشانه های ذکر شده برای تشخیص اختلال را داشته باشد (البته جهت دریافت برچسب مورد نظر، دارا بودن حداقل نشانه های مورد نظر ذکر شده در مجموعه های تشخیصی، الزامی است). بنابراین متخصص روان شناسی (به خصوص متخصص روان شناسی کودک) بعد از انجام تشخیص افتراقی در سطح روان شناسی بالینی باید به تشخیص افتراقی در سطح روان شناسی مرضی نیز بپردازد؛ زیرا هیچ دو فرد مبتلا به اوتیسم یا ناتوانی یادگیری وجود ندارند که نشانه های کاملا مشبابهی داشته باشند و اصولا تفاوت های درون فردی (تفاوت بین نمیرخ کنش ها و ویژگی های مختلف یک فرد، تفاوت های درون فردی نام دارد؛ یعنی فرد ممکن است از نظر شناختی، بسیار مطلوب عمل کند ولی از نظر اجتماعی در سطح پایینی باشد) و تفاوت بین فردی یا ناهمگنی (تفاوت در نشانه های بین دو فرد دارای اختلال مشابه)، از ویژگی های بارز اختلال های روان شناختی دوره کودکی است.
نتیجه این که تشخیص افتراقی در سطح بالینی که به تشخیص دقیق و نهایی اختلال فرد ختم می شود، مجموعه ای از فرض ها و طرح های کلی درمانی را در ذهن درمانگر، متبادر می سازد ولی تشخیص افتراقی در سطح مرضی دقیقاً مشخص می کند که فرد مبتلا به اختلال خاص از چه ویژگی هایی نسبت به سایر افراد مبتلا به همان اختلال، دارا است و فرمول بندی درمان را بر اساس نتایج این نوع تشخیص، استوار می سازد. مثلاً ممکن است از دو کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم، یکی در حس شنوایی، حساسیت بیش از حد (hypersensitivity) داشته باشد و واکنش افراطی نسبت به صداها (overreaction) نشان دهد، ولی کودکی دیگر کاملاً بالعکس باشد؛ یعنی نسبت به صداها، حساسیت کمتر از حد (hyposensitivity) داشته باشد و واکنش کمتر از حد (underreaction) نشان دهد. خلاصه این که تشخیص افتراقی در سطح روان شناسی بالینی مثلاً مشخص می کند که کودک مورد نظر دارای اختلال طیف اوتیسم است نه اسکیزوفرنی زودآغاز؛ ولی تشخیص افتراقی در سطح روان شناسی مرضی، ویژگی های خاص کودک مبتلا به اوتیسم را در سطوح مختلف با ارزیابی جامع مشخص می کند و تفاوت های درون فردی و بین فردی کودک مورد نظر را با سایر کودکان مبتلا به اوتیسم و نشانه های ذکر شده برای این اختلال در مجموعه های تشخیصی، تصریح می کند.
سردبیر نشریه سلامت روان کودک
تفاوت تشخیص افتراقی در دو سطح بالینی و مرضی:
در روان شناسی بالینی، تشخیص افتراقی به افتراق بین اختلال های مشابه گفته می شود؛ اما در روان شناسی مرضی، تشخیص افتراقی به افتراق بین نشانه هایی که در فرد مبتلا به یک شرایط یا اختلال خاص مشاهده می شود با آنچه که در مجموعه های تشخیصی مختلف مانند راهنمای آماری و تشخیصی اختلال های روانی یا دیگر متون علمی معتبر، برای آن اختلال ذکر شده است. برای مثال در راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی، مجموعه ای از نشانه های تشخیصی مختلف برای اختلالات طیف اوتیسم، ناتوانی یادگیری خاص و یا دیگر اختلال ها ذکر شده است؛ ولی باید توجه داشت که الزاماً هر فرد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم یا ناتوانی یادگیری خاص نباید همه آن نشانه های ذکر شده برای این اختلال ها را که در مجموعه های تشخیصی ذکر شده است، دارا باشد و فرد مبتلا فقط ممکن است چند مورد از نشانه های ذکر شده برای تشخیص اختلال را داشته باشد (البته جهت دریافت برچسب مورد نظر، دارا بودن حداقل نشانه های مورد نظر ذکر شده در مجموعه های تشخیصی، الزامی است). بنابراین متخصص روان شناسی (به خصوص متخصص روان شناسی کودک) بعد از انجام تشخیص افتراقی در سطح روان شناسی بالینی باید به تشخیص افتراقی در سطح روان شناسی مرضی نیز بپردازد؛ زیرا هیچ دو فرد مبتلا به اوتیسم یا ناتوانی یادگیری وجود ندارند که نشانه های کاملا مشبابهی داشته باشند و اصولا تفاوت های درون فردی (تفاوت بین نمیرخ کنش ها و ویژگی های مختلف یک فرد، تفاوت های درون فردی نام دارد؛ یعنی فرد ممکن است از نظر شناختی، بسیار مطلوب عمل کند ولی از نظر اجتماعی در سطح پایینی باشد) و تفاوت بین فردی یا ناهمگنی (تفاوت در نشانه های بین دو فرد دارای اختلال مشابه)، از ویژگی های بارز اختلال های روان شناختی دوره کودکی است.
نتیجه این که تشخیص افتراقی در سطح بالینی که به تشخیص دقیق و نهایی اختلال فرد ختم می شود، مجموعه ای از فرض ها و طرح های کلی درمانی را در ذهن درمانگر، متبادر می سازد ولی تشخیص افتراقی در سطح مرضی دقیقاً مشخص می کند که فرد مبتلا به اختلال خاص از چه ویژگی هایی نسبت به سایر افراد مبتلا به همان اختلال، دارا است و فرمول بندی درمان را بر اساس نتایج این نوع تشخیص، استوار می سازد. مثلاً ممکن است از دو کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم، یکی در حس شنوایی، حساسیت بیش از حد (hypersensitivity) داشته باشد و واکنش افراطی نسبت به صداها (overreaction) نشان دهد، ولی کودکی دیگر کاملاً بالعکس باشد؛ یعنی نسبت به صداها، حساسیت کمتر از حد (hyposensitivity) داشته باشد و واکنش کمتر از حد (underreaction) نشان دهد. خلاصه این که تشخیص افتراقی در سطح روان شناسی بالینی مثلاً مشخص می کند که کودک مورد نظر دارای اختلال طیف اوتیسم است نه اسکیزوفرنی زودآغاز؛ ولی تشخیص افتراقی در سطح روان شناسی مرضی، ویژگی های خاص کودک مبتلا به اوتیسم را در سطوح مختلف با ارزیابی جامع مشخص می کند و تفاوت های درون فردی و بین فردی کودک مورد نظر را با سایر کودکان مبتلا به اوتیسم و نشانه های ذکر شده برای این اختلال در مجموعه های تشخیصی، تصریح می کند.
سردبیر نشریه سلامت روان کودک
Forwarded from Farzin Bagheri
📝نشانگر زیستی اصلی اوتیسم در کودکان کشف شد
در یک مطالعه که توسط محققان دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد انجام شد ، یک نشانگر بیولوژیکی در نوزادان که به نظر می رسد میتواند به آنها در تشخیص زودتر اوتیسم کمک کند را شناسایی کردهاند.
طی این مطالعه محققان با بررسی ۳۳ کودک دریافتند که نشانگرزیستی هورمونی به نام هورمون آنتیدیورتیک (ADH) یا وازوپرسین (Vasopressin) در دوران نوزادی در مایع مغزی نخاعی نوزادانی که بعداً اوتیسم در آنها تشخیص داده شده بود، در سطوح پایین تری وجود داشت. مایع مغزی نخاعی ( Cerebro Spinal Fluid)مغز و نخاع را احاطه می کند.
دکتر "کارن پارکر" (Karen Parker) دانشیار روانپزشکی و علوم رفتاری گفت: هنگامی که کودکان خردسال در اوایل زندگی به طور مناسب محرک های اساسی اجتماعی را پردازش نمیکنند این به آن معنا است که مغز آنها مسیر رشد متفاوتی را دنبال میکند. اگرچه علائم اوتیسم را میتوان از رفتار در حدود دو سالگی تشخیص داد، کمبود متخصصان اوتیسم اغلب تشخیص این اختلال را تا ۴ سالگی یا بالاتر به تاخیر می اندازد و باعث میشود کودکان نتوانند زودتر مراحل درمان را آغاز کنند. اگر میتوانستیم اوتیسم این کودکان را زودتر شناسایی کنیم ، می توانستیم زودتر درمان آنها را آغاز کنیم.
این بیماری بر رفتارهای اجتماعی در پستانداران نر نیز تأثیر می گذارد و تنها با دو اسید آمینه از هورمون پروتئین دیگری به نام اکسی توسین که با نقش های اجتماعی مرتبط است، متفاوت است.به نظر می رسد وازوپرسین نقش مهمی در اوتیسم دارد. در تحقیقات تیم پارکر دریافتند که سطح مایع مغزی نخاعی وازوپرسین در کودکان و نوجوانان مبتلا به اوتیسم کمتر از افراد بدون اختلال است و افراد با کمترین میزان وازوپرسین مایع مغزی- نخاعی شدیدترین علائم اوتیسم را داشتند.
اوتیسم یا درخودماندگی، نوعی اختلال رشدی (از نوع روابط اجتماعی) است که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیرطبیعی مشخص میشود. علائم این اختلال تا پیش از سهسالگی بروز میکند و علّت اصلی آن هنوز ناشناخته است. به کسانی که این اختلال را دارند اوتیستیک یا درخودمانده گفته میشود.
در یک مطالعه که توسط محققان دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد انجام شد ، یک نشانگر بیولوژیکی در نوزادان که به نظر می رسد میتواند به آنها در تشخیص زودتر اوتیسم کمک کند را شناسایی کردهاند.
طی این مطالعه محققان با بررسی ۳۳ کودک دریافتند که نشانگرزیستی هورمونی به نام هورمون آنتیدیورتیک (ADH) یا وازوپرسین (Vasopressin) در دوران نوزادی در مایع مغزی نخاعی نوزادانی که بعداً اوتیسم در آنها تشخیص داده شده بود، در سطوح پایین تری وجود داشت. مایع مغزی نخاعی ( Cerebro Spinal Fluid)مغز و نخاع را احاطه می کند.
دکتر "کارن پارکر" (Karen Parker) دانشیار روانپزشکی و علوم رفتاری گفت: هنگامی که کودکان خردسال در اوایل زندگی به طور مناسب محرک های اساسی اجتماعی را پردازش نمیکنند این به آن معنا است که مغز آنها مسیر رشد متفاوتی را دنبال میکند. اگرچه علائم اوتیسم را میتوان از رفتار در حدود دو سالگی تشخیص داد، کمبود متخصصان اوتیسم اغلب تشخیص این اختلال را تا ۴ سالگی یا بالاتر به تاخیر می اندازد و باعث میشود کودکان نتوانند زودتر مراحل درمان را آغاز کنند. اگر میتوانستیم اوتیسم این کودکان را زودتر شناسایی کنیم ، می توانستیم زودتر درمان آنها را آغاز کنیم.
این بیماری بر رفتارهای اجتماعی در پستانداران نر نیز تأثیر می گذارد و تنها با دو اسید آمینه از هورمون پروتئین دیگری به نام اکسی توسین که با نقش های اجتماعی مرتبط است، متفاوت است.به نظر می رسد وازوپرسین نقش مهمی در اوتیسم دارد. در تحقیقات تیم پارکر دریافتند که سطح مایع مغزی نخاعی وازوپرسین در کودکان و نوجوانان مبتلا به اوتیسم کمتر از افراد بدون اختلال است و افراد با کمترین میزان وازوپرسین مایع مغزی- نخاعی شدیدترین علائم اوتیسم را داشتند.
اوتیسم یا درخودماندگی، نوعی اختلال رشدی (از نوع روابط اجتماعی) است که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیرطبیعی مشخص میشود. علائم این اختلال تا پیش از سهسالگی بروز میکند و علّت اصلی آن هنوز ناشناخته است. به کسانی که این اختلال را دارند اوتیستیک یا درخودمانده گفته میشود.
ذهن زیبا. شماره 2.pdf
3.8 MB
ذهن زیبا. شماره 2.pdf
با سلام
نشریه ذهن زیبا شماره ۳
با تشکر فراوان از زحمات تمامی دوستان که در خدمتشون بودیم
نشریه ذهن زیبا شماره ۳
با تشکر فراوان از زحمات تمامی دوستان که در خدمتشون بودیم