تا ۱۰۰ سال دیگر، یعنی سال ۲۱۲۶،
همه‌ی ما کنار دوستان و خانواده‌مان دفن شده‌ایم.

تا ۲۰۰ سال دیگر، یعنی سال ۲۲۲۶،
هیچ‌کس حتی یادش هم نخواهد بود که ما زمانی وجود داشتیم.
غریبه‌ها در خانه‌هایی زندگی خواهند کرد که برای ساختشان این‌همه جنگیدیم،
و صاحب تمام چیزهایی خواهند شد که امروز مال ماست.
هیچ‌کس موفقیت‌ها یا شکست‌هایمان را به خاطر نخواهد آورد.
حتی تبدیل به خاطره هم نخواهیم شد.
تمام چیزهایی که الان بابتشان نگران هستی،
هیچ اهمیتی نخواهند داشت.
و آدم‌هایی که امروز نگران قضاوتشان هستی،
بخشی از فراموشی دنیا خواهند بود.

این فکر ترسناک است،
اما در عین حال، آزادکننده هم هست.
ما زندگی را زیادی جدی گرفته‌ایم؛
زیادی ترسیده‌ایم،
زیادی خودمان را تحت فشار گذاشته‌ایم.
شاید زندگی هیچ‌وقت درباره‌ی پایدار ماندن نبود.
فقط قرار بود چند لحظه را واقعی زندگی کنیم؛
کمی رها‌تر،
کمی بی‌خیال‌تر،
و مهربان‌تر با خود❤️

اگه یه عده احمق‌بازی دربیارن، ممکنه کار به جایی برسه که مجبور بشیم کل زیرساخت‌های یه کشور رو نابود کنیم.