تو دورهمی فامیل، آشنایی با بچه‌ی چهار ساله‌اش وارد می‌شود، مرد شصت ساله فامیل، دستش را به طرف بچه دراز می‌کند تا با او دست بدهد! بچه تمرکزش روی سایر کودکان جمع است و به طرف آنها می‌رود! مرد چند بار به کودک سلام می‌کند و دستش دراز است! کودک متوجه و مرد ول کن نیست!
سلام پوپولی! سلام کوپولی! بیا سلام کن با عمو دست بده! بیا دیگه! بیا عمو بوست کنه!
کودک که تمرکزش بهم ریخته عصبانی می‌شود و می‌گوید:
ولم کن احمد(احمق)
مرد شصت ساله پریشان می‌شود و رو به پدر و مادر کودک می‌گوید:
این چه طرز تربیت کردن بچه است و...
پدر کودک شرمسار به کودک یک پس گردنی می‌زند! جو برای لحظاتی ملتهب و متشنج می‌شود!
اینجا دقیقاً مشکل از کودک نیست بلکه بزرگسالان درست تربیت نشدن! اولاً چه اصراری به دست دادن و سلام و روبوسی با کودک داری؟ دوماً چرا ول کن نیستی؟ سوماً چرا موجب برانگیختگی روانی والدین می‌شوی؟ و...
من تو جمع‌های زیادی به رفتار بزرگسالان با کودکان، دقت کردم و به یک نتیجه مهم رسیدم:
در بسیاری از مواقع و موارد، بزرگسالان موجب پرخاشگری و عصبانیت کودکان می‌شوند چون اصرار به تغییر روند ذهنی کودک بر اساس عقاید خودشان را دارند!
لطفاً به کودکان گیر الکی ندهید